Uzasadnienie
E. C. (Skarżąca) pismem z 20 grudnia 2024 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w S. w sprawie rozpoznania odwołania z dnia [...] stycznia 2017 r. od decyzji Starosty W. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] ustalającą opłatę dodatkową za wydobywanie kopaliny z rażącym naruszeniem warunków określonych w koncesji udzielonej na wydobywanie kruszywa naturalnego z części zachodniej złoża "[...]" położonego w granicach działki nr [...] w miejscowości J., gmina W.
Skarżąca zarzuciła Organowi naruszenie:
1) art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim ten przepis ustanawia zasadę legalizmu, zwaną również zasadą praworządności, poprzez działanie SKO w S. bez podstawy prawnej i poza granicami prawa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia szeregu kolejnych przepisów postępowania administracyjnego;
2) art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.) w zakresie, w jakim ten przepis stanowi o tym, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa;
3) art. 15 k.p.a., w zakresie w jakim ten przepis stanowi o dwuinstancyjności postępowania;
4) art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy do dnia dzisiejszego;
5) art. 128 k.p.a. w zakresie, w jakim ten przepis stanowi o tym, że odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia, wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji, poprzez jego niezastosowanie;
6) art. 137 k.p.a. w zakresie, w jakim ten przepis stanowi, że Strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny, poprzez jego niezastosowanie;
7) art. 138 k.p.a. w zakresie, w jakim ten przepis stanowi o rodzajach decyzji organu odwoławczego, poprzez jego niezastosowanie.
Mając na uwadze powyższe Skarżąca wniosła o:
1) stwierdzenie, że Organ dopuścił się bezczynności w stopniu z rażącym naruszeniem prawa;
2) zobowiązanie Organu do rozpoznania odwołania niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 30 dni od uprawomocnienia się wyroku;
3) przyznanie od Organu na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), nie mniejszej niż 15 000 zł;
4) zasądzenie od Organu kosztów postępowania według norm przepisanych;
5) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca stwierdziła, że pismem z 23 stycznia 2017 r. wniosła odwołanie od ww. decyzji nr [...] do Starosty W. w terminie wskazanym w art. 129 § 2 k.p.a. Następnie pismem z 8 marca 2017 r. udzieliła odpowiedzi, że intencją jej pisma z 23 stycznia była prośba o umorzenie całkowitej opłaty dodatkowej w wysokości 225.413,76 zł za naruszenie granic kopalni kruszywa naturalnego "[...]" w granicach działki nr 118 w miejscowości J., gm. W. Pismem tym nie wycofała zaś odwołania od decyzji Starosty W. Następnie na podstawie art. 170 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa SKO w S. w dniu 16 marca 2017 r. przekazało jej odwołanie Wójtowi Gminy W. oraz Prezesowi Zarządu Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w W. do rozpoznania w zakresie swojej kompetencji. Do dnia dzisiejszego SKO nie wydało zaś decyzji w trybie art. 138 k.p.a. Przyznanie Skarżącej sumy pieniężnej spełniłoby funkcję kompensacyjną, mającą na celu wyrównanie krzywd, jakich doznała na skutek bezczynności i błędnego działania SKO. Jednocześnie poinformowała, że skargę na bezczynność poprzedziła złożeniem ponaglenia, zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a.