Organ odniósł się również do przedłożonych przez stronę dokumentów rejestrowych [...] s.r.o. Wskazał, że dokumenty te zostały przedstawione dopiero na późniejszym etapie postępowań, a ich tłumaczenie sporządzono w sierpniu 2021 r. Zdaniem organu nie dowodziło to, że strona dysponowała nimi w chwili nawiązywania współpracy i realizowania spornych przewozów. Dokumenty te potwierdzały co najwyżej formalne zarejestrowanie spółki na terytorium Czech, ale nie potwierdzały prowadzenia przez nią rzeczywistej działalności gospodarczej ani faktycznego zlecania usług transportowych stronie.
Organ odwoławczy przeanalizował także zeznania osób związanych ze spółką [...] s.r.o. Wskazał, że A. R. złożył zeznania ogólne i lakoniczne. Twierdził, że spółka działała jako pośrednik, ale nie potrafił wskazać konkretnych firm zlecających jej usługi transportowe, tras przewozów ani szczegółów dotyczących realizowanych usług. Nie przedłożył również dokumentów dotyczących działalności spółki. Z kolei z zeznań innej osoby związanej ze spółką wynikało, że nie spotykała się ona osobiście z D. G. ani z pracownikami firmy [...], a kontakt miał mieć charakter telefoniczny lub mailowy. Osoba ta nie posiadała dokumentów potwierdzających transakcje z [...] D. G. za 2016 r. Organ uznał, że zeznania te nie potwierdzają rzeczywistego wykonywania usług na rzecz [...] s.r.o.
W uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo odniósł się również do dokumentów CMR i danych z systemu viaTOLL. Z danych tych wynikało, że pojazdy firmy [...], wskazane na dokumentach CMR, były rejestrowane w punktach kontrolnych na trasach z [...] w [...] przez [...], Skoczów i dalej do miejscowości [...]. Organ wskazał, że informacje z systemu viaTOLL były zgodne z zeznaniami kierowców co do rzeczywistego przebiegu przewozów od granicy do miejsca rozładunku w [...]. Dane te potwierdzały zatem wykonywanie transportów, lecz nie potwierdzały, aby usługi te były rzeczywiście wykonywane na rzecz [...] s.r.o.
Organ wskazał także na ustalenia dotyczące pojazdów używanych przy przewozach. W szczególności odniósł się do pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], tj. naczepy ciężarowej skrzyniowej marki [...]. Strona twierdziła, że na tej naczepie zamontowano zbiornik typu cysterna, a następnie przywrócono ją do pierwotnego stanu. Organ ustalił jednak, że w dokumentacji pojazdu nie odnotowano zmian konstrukcyjnych, które skutkowałyby oznaczeniem pojazdu jako cysterny, a badania techniczne potwierdzały, że pojazd był badany jako naczepa ciężarowa skrzyniowa. W ocenie organu podważało to możliwość przewożenia tym pojazdem oleju rzepakowego zgodnie z dokumentacją CMR.
Dodatkowo Dyrektor Izby wskazał, że według dokumentów CMR nadawcami i odbiorcami oleju rzepakowego były różne podmioty, jednak z materiału dowodowego nie wynikało, aby interesowały się one przygotowaniem cystern do transportu oleju, w tym ich myciem. Strona nie przedłożyła również dokumentów potwierdzających ponoszenie wydatków związanych z myciem cystern. Organ uznał tę okoliczność za dodatkowo podważającą gospodarczy charakter deklarowanego obrotu.
W ocenie organu zgromadzony materiał dowodowy wskazywał, że [...] s.r.o. została wykorzystana w dokumentacji strony jako formalny kontrahent, podczas gdy rzeczywiste czynności związane z organizacją transportu były skoncentrowane na terytorium Polski, w szczególności w [...]. Organ przyjął, że spółka ta, mimo formalnej rejestracji w [...], nie była rzeczywistym usługobiorcą spornych usług transportowych. Zwrócił także uwagę, że działalność tej spółki była powiązana z osobami z Polski, umowa była sporządzona w języku polskim, a istotne czynności związane ze współpracą nie wskazywały na rzeczywisty gospodarczy związek z terytorium Czech.
Dyrektor IAS nie zgodził się z zarzutem, że organy pominęły dowody korzystne dla strony. Wskazał, że materiał dowodowy obejmował zeznania kierowców, G. G., A. R., wyjaśnienia strony, dokumenty CMR, dane viaTOLL, dokumenty rejestrowe, korespondencję e-mailową oraz informacje pozyskane od innych organów i podmiotów. Zdaniem organu materiał ten został oceniony całościowo i zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Sam fakt, że część dowodów potwierdzała fizyczne wykonanie przewozów, nie oznaczał jeszcze, że przewozy te zostały wykonane na rzecz podmiotu wskazanego na fakturach.
Organ odwoławczy uznał także za niezasadne zarzuty naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W jego ocenie organy podjęły czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrały obszerny materiał dowodowy, rozpatrzyły go w sposób wyczerpujący oraz wyjaśniły, którym dowodom dały wiarę, a którym odmówiły waloru rozstrzygającego. Organ podkreślił, że odmienne stanowisko strony co do oceny dowodów nie oznacza naruszenia zasady prawdy obiektywnej ani zasady zaufania do organów podatkowych.
W konsekwencji Dyrektor IAS uznał, że brak było podstaw do zastosowania art. 28b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w sposób prezentowany przez stronę. Skoro bowiem zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdził, aby rzeczywistym usługobiorcą była [...] s.r.o., to nie można było przyjąć, że miejscem świadczenia usług było miejsce siedziby tej spółki poza terytorium kraju. Organ przyjął, że usługi transportowe powinny zostać opodatkowane w Polsce według podstawowej stawki podatku, tj. 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 146a pkt 1 tej ustawy.
Organ odwoławczy odniósł się również do powoływanego przez stronę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2025 r., sygn. VIII SA/Wa 448/25, dotyczącego rozliczeń za 2015 r. Wskazał, że orzeczenie to nie było prawomocne, a sprawa pozostawała w toku przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zdaniem organu wyrok ten nie mógł stanowić wiążącego punktu odniesienia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Podsumowując, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] uznał, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania dowodowego, na podstawie kompletnego i wystarczającego materiału dowodowego oraz przy prawidłowym zastosowaniu przepisów prawa materialnego. W ocenie organu nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych, a podniesione w odwołaniu zarzuty nie podważały zasadności rozstrzygnięcia. Z tego względu, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w [...].
Dorota Góralska zaskarżyła omówioną decyzję Dyrektora IAS w całości. Zarzuciła tej decyzji naruszenie:
a) przepisów prawa procesowego:
• art. 121 w zw. z art. 235 o.p - w związku z prowadzeniem przez organ podatkowy postępowania wg z góry założonej tezy, w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, nacechowany wyłącznie profisklaną wykładnią przepisów prawa;
• art.120, art.122, art.180 §1, art.181, art.187 §1, art.188, art.191 w zw. z art.235 o.p. poprzez dokonanie dowolnej, wybiórczej oceny dowodów wg z góry założonej tezy, że "jednym celem wystawienia faktur sprzedaży na rzecz [...] s.r.o. (przyp.- G.P.) było unikniecie zapłaty należnego podatku od towarów i usług od świadczonych usług transportowych " z pominięciem istotnych dla sprawy dowodów w postaci m.in.
a. zeznań świadka Grzegorz Góralskiego złożonych do protokołu kontroli podatkowej nr [...] przeprowadzonej na podstawie upoważnienia do kontroli nr [...] z dnia 17.02.2017 r. udzielonego przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w [...] na okoliczność nawiązania współpracy, ustalenia ceny oraz świadczenia usług transportowych dla firmy [...] s.r.o.,
b. zeznań kierowców zatrudnionych przez Panią D. G. potwierdzających świadczenie usług transportowych udokumentowanych fakturami wystawionymi dla [...] s.r.o.,
c. dokumentów nadesłanych przez Generalnego Inspektora Transportu Drogowego odnośnie logowań w systemie Viatoll oraz administracji czeskiej i słowackiej odnośnie logowań na terenach tych państw pojazdów, którymi realizowano usługi transportowe udokumentowane fakturami wystawionymi dla [...] s.r.o.,
d. zeznań świadka A. R. na okoliczność nawiązania współpracy oraz świadczenia usług transportowych dla firmy [...] s.r.o.,
e. wyjaśnień strony potwierdzających świadczenie usług transportowych udokumentowanych fakturami wystawionymi dla [...] s.r.o.,
f. przedkładanych przez Stronę w toku prowadzonego postępowania kontrolnego pochodzących z 2015 roku dokumentów rejestracyjnych firmy [...] s.r.o. na okoliczność weryfikacji kontrahenta.
b) przepisów prawa materialnego:
• art. 28b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w zw. art. 44 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. poprzez przyjęcie, wg z góry założonej tezy "jednym celem wystawienia faktur sprzedaży na rzecz [...] s.r.o. (przyp.- G.P.) było unikniecie zapłaty należnego podatku od towarów i usług od świadczonych usług transportowych" a w konsekwencji, że miejscem świadczenia usług transportowych udokumentowanych fakturami wystawionymi dla [...] s.r.o. me jest miejsce siedziby w/w firmy;
• art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w odniesieniu do usług transportowych udokumentowanych fakturami wystawionymi dla [...] s.r.o. poprzez przyjęcie, wg z góry założonej tezy "jednym celem wystawienia faktur sprzedaży na rzecz [...] s.r.o. (przyp.- G.P.) było unikniecie zapłaty należnego podatku od towarów i usług od świadczonych usług transportowych " a w konsekwencji opodatkowanie w/w usług wg stawki 23%.
Podnosząc te zarzuty, Skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w [...], oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Skarżąca w skardze zakwestionowała stanowisko organów podatkowych, zgodnie z którym usługi transportowe wykazane przez nią jako świadczone na rzecz czeskiej spółki [...] s.r.o. nie mogły zostać uznane za usługi świadczone na rzecz podatnika mającego siedzibę poza terytorium kraju, a tym samym za niepodlegające opodatkowaniu w Polsce. Zdaniem skarżącej organy oparły rozstrzygnięcie na z góry przyjętej tezie, dokonały dowolnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego oraz bezpodstawnie przyjęły, że jedynym celem wystawienia faktur na rzecz [...] s.r.o. było uniknięcie opodatkowania usług transportowych podatkiem od towarów i usług w Polsce.
W pierwszej kolejności należało odnieść się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego, albowiem przedawnienie jako zdarzenie powodujące wygaśnięcie zobowiązania podatkowego podlega uwzględnieniu z urzędu. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Co do zasady zobowiązania w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do listopada 2016 r. przedawniały się z końcem 2021 r., zaś rozliczenie za grudzień 2016 r. z końcem 2022 r. W sprawie wystąpiły jednak zdarzenia skutkujące zawieszeniem biegu terminu przedawnienia. Przed upływem podstawowego terminu przedawnienia wydano decyzję o zabezpieczeniu z dnia 28 kwietnia 2021 r., określającą przybliżoną wysokość zobowiązań podatkowych i kwot zwrotów podatku oraz orzekającą o zabezpieczeniu na majątku skarżącej. Decyzja ta została doręczona skarżącej 18 maja 2021 r. Następnie wydano zarządzenia zabezpieczenia dotyczące poszczególnych okresów rozliczeniowych objętych sprawą, które zostały uznane za doręczone skarżącej 15 czerwca 2021 r. Tym samym wystąpiła przesłanka zawieszenia biegu terminu przedawnienia przewidziana w art. 70 § 6 pkt 4 Ordynacji podatkowej.
Ponadto organy wskazały na zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z postępowaniem w sprawie o przestępstwo skarbowe. Z akt wynika, że skarżąca została zawiadomiona o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w trybie art. 70c Ordynacji podatkowej przed upływem terminu przedawnienia. Organ odwoławczy odniósł się przy tym do problemu ewentualnego instrumentalnego wykorzystania postępowania karnego skarbowego i wskazał okoliczności przemawiające za uznaniem, że postępowanie to miało rzeczywisty związek z niewykonaniem zobowiązań podatkowych objętych niniejszą sprawą.
Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, że powołanie się przez organy na zawieszenie biegu terminu przedawnienia było bezskuteczne. Sam fakt wszczęcia postępowania karnego skarbowego w czasie zbliżającym się do upływu terminu przedawnienia nie przesądza jeszcze o instrumentalnym charakterze tej czynności. Dla takiej oceny konieczne byłoby wykazanie, że postępowanie karne skarbowe zostało wszczęte wyłącznie dla wywołania skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia, bez rzeczywistych podstaw faktycznych i prawnych. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie została wykazana. W sprawie istniał obszerny materiał dowodowy dotyczący rozliczeń podatkowych skarżącej, sposobu dokumentowania usług transportowych oraz udziału w obrocie podmiotów występujących w transakcjach dotyczących oleju rzepakowego. Okoliczności te mogły uzasadniać prowadzenie postępowania karnego skarbowego i nie pozwalają przyjąć, że było ono pozorne. W konsekwencji Sąd uznał, że w dacie wydania decyzji organu pierwszej instancji oraz decyzji organu odwoławczego zobowiązania podatkowe objęte zaskarżonym rozstrzygnięciem nie wygasły wskutek przedawnienia.
Przechodząc do zarzutów dotyczących meritum sprawy, należy stwierdzić, że organy podatkowe nie zakwestionowały samego faktu wykonywania przez skarżącą przewozów. Istota sporu sprowadzała się do tego, czy usługi te zostały rzeczywiście wykonane na rzecz [...] s.r.o. jako podatnika mającego siedzibę poza terytorium kraju, a w konsekwencji czy mogły zostać potraktowane jako niepodlegające opodatkowaniu w Polsce, zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.
W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza, aby rzeczywistym usługobiorcą spornych usług była czeska spółka [...] s.r.o. Z materiału dowodowego wynika, że kierowcy zatrudnieni przez skarżącą potwierdzili wykonywanie przewozów oleju rzepakowego na trasach obejmujących terytorium Polski, Czech i Słowacji, jednak nie potwierdzili kontaktów z przedstawicielami [...] s.r.o. Przeciwnie, z ich zeznań wynikało, że dyspozycje dotyczące przewozów, dokumenty CMR oraz informacje o załadunku i rozładunku otrzymywali przede wszystkim w [...] przy ul. [...]. Część kierowców wskazywała, że nazwa [...] s.r.o. nic im nie mówiła, nie byli w siedzibie tej spółki i nie kontaktowali się z jej przedstawicielami.
Powyższe okoliczności miały istotne znaczenie dla oceny rzeczywistego przebiegu transakcji. W przypadku usług transportowych formalne wystawienie faktury na określony podmiot nie przesądza jeszcze, że właśnie ten podmiot był rzeczywistym usługobiorcą. Dla takiej oceny znaczenie mają także okoliczności organizacji transportu, sposób przekazywania zleceń, ustalania tras, kontaktu z przewoźnikiem oraz obiegu dokumentów. Skoro czynności te były faktycznie wykonywane przez osoby i podmioty związane z miejscem w [...], a nie przez czeską spółkę, organy mogły zasadnie uznać, że [...] s.r.o. pełniła jedynie rolę formalnego kontrahenta.
Za taką oceną przemawia brak rzeczywistych zleceń transportowych pochodzących od [...] s.r.o. Z przedstawionej przez skarżącą umowy ramowej wynikało, że poszczególne przewozy miały być poprzedzane zleceniami zawierającymi dane dotyczące miejsca i daty załadunku, miejsca i daty dostawy oraz ilości towaru. Skarżąca takich zleceń nie przedłożyła. Brak dokumentów potwierdzających rzeczywiste zlecanie przewozów przez czeską spółkę, przy jednoczesnych zeznaniach kierowców wskazujących na uzyskiwanie dyspozycji w [...], zasadnie został oceniony przez organy jako okoliczność podważająca wersję skarżącej.
Istotne wątpliwości budziła również sama umowa ramowa z [...] s.r.o. Z akt wynika, że umowa ta miała zostać zawarta 2 stycznia 2015 r., podczas gdy z dokumentów rejestrowych spółki wynikało, że została ona wpisana do rejestru dopiero 5 stycznia 2015 r. Na umowie widniał także adres różniący się od adresu ujawnionego w dokumentach rejestrowych. Ponadto na pieczęci użytej przy umowie widniał numer identyfikacji podatkowej dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, podczas gdy rejestracja tego podatnika dla potrzeb podatku od wartości dodanej nastąpiła później. Organy miały zatem podstawy do zakwestionowania wiarygodności tej umowy jako dowodu rzeczywistego nawiązania współpracy w dacie i w sposób deklarowany przez skarżącą.
Nie bez znaczenia pozostają również zeznania A. R., prezesa [...] s.r.o. Organ prawidłowo ocenił je jako lakoniczne i niewystarczające do potwierdzenia rzeczywistego wykonywania usług na rzecz tej spółki. Świadek ten nie potrafił wskazać konkretnych firm zlecających mu usługi transportowe, nie przedłożył dokumentów dotyczących działalności spółki, nie wskazał szczegółowo tras, na których miały być wykonywane przewozy, ani osób faktycznie kontaktujących się ze skarżącą. Takie zeznania nie mogły podważyć pozostałych ustaleń organów.
Organy prawidłowo uwzględniły również dokumenty CMR, dane z systemu viaTOLL oraz informacje pozyskane od innych podmiotów i instytucji. Z dokumentów tych wynikało, że przewozy były wykonywane, ale nie potwierdzały one, aby rzeczywistym zlecającym i odbiorcą usług była [...] s.r.o. Ustalenia dotyczące miejsca w [...], z którego wydawano dyspozycje i w którym następował obrót dokumentami, jak również okoliczności dotyczące podmiotów występujących w dokumentach CMR jako nadawcy i odbiorcy oleju rzepakowego, uzasadniały stanowisko organów, że dokumentacja nie odzwierciedlała rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczych.
Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Organy zgromadziły obszerny materiał dowodowy, obejmujący zarówno dokumenty, jak i zeznania świadków oraz wyjaśnienia strony. Materiał ten został omówiony w decyzjach, a organ odwoławczy odniósł się do zasadniczych zarzutów podnoszonych w odwołaniu. To, że organ nie dał wiary części twierdzeń skarżącej albo wyprowadził z dowodów odmienne wnioski niż oczekiwała strona, nie oznacza jeszcze naruszenia zasady prawdy obiektywnej ani zasady swobodnej oceny dowodów.
Ocena dowodów dokonana przez organy jest logiczna, spójna i oparta na całokształcie materiału dowodowego. Nie ma podstaw do uznania jej za dowolną. Organy wskazały, którym dowodom dały wiarę, którym odmówiły waloru rozstrzygającego oraz z jakich przyczyn uznały, że formalne dokumentowanie usług na rzecz [...] s.r.o. nie odpowiadało rzeczywistemu przebiegowi zdarzeń gospodarczych.
Zasadnie organy przyjęły również, że skarżąca nie wykazała należytej staranności w zakresie weryfikacji kontrahenta. Przedłożone dokumenty rejestrowe spółki [...] s.r.o. nie dowodzą, że skarżąca dysponowała nimi w chwili nawiązywania współpracy i realizacji spornych przewozów. Co więcej, okoliczności dotyczące daty zawarcia umowy, danych ujawnionych na pieczęci, braku zleceń transportowych oraz sposobu faktycznej organizacji przewozów przemawiały za przyjęciem, że współpraca z czeskim podmiotem miała charakter jedynie formalny.
Nie można również podzielić stanowiska skarżącej, że organy powinny były wskazać konkretny inny podmiot, na rzecz którego wykonano usługi. W sprawie dotyczącej prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług zasadnicze znaczenie miało ustalenie, czy skarżąca spełniła przesłanki do potraktowania usług jako świadczonych na rzecz podatnika z siedzibą poza terytorium kraju. Skoro materiał dowodowy nie potwierdził, aby rzeczywistym usługobiorcą była [...] s.r.o., organy nie miały obowiązku ustalenia pełnego modelu wzajemnych relacji wszystkich podmiotów uczestniczących w obrocie olejem rzepakowym. Wystarczające było wykazanie, że sposób udokumentowania usług przez skarżącą nie odpowiadał rzeczywistości gospodarczej.
W konsekwencji niezasadne są także zarzuty naruszenia art. 28b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 44 Dyrektywy 2006/112/WE. Przepisy te określają miejsce świadczenia usług na rzecz podatnika, jednak ich zastosowanie wymaga ustalenia rzeczywistego usługobiorcy. Skoro organy zasadnie przyjęły, że [...] s.r.o. nie była rzeczywistym nabywcą spornych usług transportowych, skarżąca nie mogła skutecznie powoływać się na miejsce siedziby tej spółki jako decydujące dla opodatkowania usług poza Polską. Z tych samych przyczyn prawidłowo zastosowano art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, przyjmując opodatkowanie usług podstawową stawką podatku w wysokości 23%. Ustalenia organów wskazywały, że formalne wykazanie czeskiego kontrahenta służyło uniknięciu opodatkowania usług na terytorium kraju, mimo że rzeczywisty przebieg zdarzeń nie uzasadniał takiego sposobu rozliczenia.
Nie mogło odnieść skutku powołanie się przez skarżącą na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczący rozliczeń za 2015 r. Orzeczenie to zapadło w innej sprawie i nie wiąże Sądu rozpoznającego niniejszą skargę. Sąd dokonuje kontroli legalności konkretnej decyzji administracyjnej, wydanej w odniesieniu do konkretnego okresu rozliczeniowego i na podstawie materiału zgromadzonego w tej sprawie. Sam fakt, że w innej sprawie wydano orzeczenie korzystne dla skarżącej, nie przesądza o wadliwości zaskarżonej decyzji.
Podsumowując, Sąd uznał, że organy podatkowe prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy, nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów oraz trafnie zastosowały przepisy prawa materialnego. Zaskarżona decyzja zawiera dostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne, a jej treść pozwala na kontrolę sądową. Podniesione w skardze zarzuty stanowią w istocie polemikę z ustaleniami organów, nie wykazując naruszenia prawa mogącego mieć wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.