I instancji).
Strona utrzymuje bowiem, że usługa przewozu osób na rzecz korporacji UBER została podwójnie opodatkowana podatkiem VAT:
pierwsze z nich nastąpiło bezpośrednio przez Korporację UBER i stanowiło ono obciążenie podatnika kwotą 8 % VAT od pobranej przez Korporację prowizji za przejazdy w wysokości 32,5 %, stanowiący przychód Korporacji UBER u źródła, w ten sposób Korporacja swoje zobowiązania podatkowe przerzucała na kierowców wykonujących pracę,
drugie z nich nastąpiło z chwilą wystawienia faktury FV na rzecz Partnerów Flotowych UBERA potwierdzający wykonanie pracy i zleceń przejazdu przez podatnika M. Z., w postaci 8 % podatku VAT.
Strona wyjaśnia przy tym, że fakt, iż usługa przewozu osób na rzecz Korporacji UBER świadczona była przez pośredników będących Partnerami Flotowymi UBERA takich jak: L. G. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., S. Sp. z o.o., a nie bezpośrednio dla Korporacji UBER jak w przypadku BOLT, wykonując prace w ramach prowadzonej działalności nie mogła rozliczyć się z Korporacją na zasadach wewnątrzwspólnotowego nabycia usług WNT i WND, bowiem takie rozliczenie dokonane zostało przez partnerów flotowych, dla których pracowała.
Odnosząc powyższe do przepisów o nadpłacie (art. 72 § 1 pkt 1, art. 72 § 1a
i 1b, art. 72 § 2, art. 73, art. 75 § 1 – 2a, art. 75 § 3 O.p.) DIAS wywiódł, że istota nadpłaty sprowadza się do tego, że podatnik płaci określoną kwotę wówczas, gdy
w ogóle nie musi tego robić (nie istnieje obowiązek podatkowy), albo płaci za dużo (kwota podatku zapłaconego przewyższa kwotę należną). W obu przypadkach świadczenie podatnika dokonane na rzecz wierzyciela podatkowego przewyższa to, czego wymaga od niego przepis prawa. Ta nadwyżka świadczenia ponad obowiązkowe jest właśnie nadpłatą. Podatnik płaci więcej niż powinien nie dlatego, że jest taki obowiązek ustawowy, ale z innych przyczyn. Przyczyną powstania nadpłaty musi być zawsze przekonanie podatnika, że to, co płaci, jest realizacją ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Jest to jedna z cech charakterystycznych nadpłaty. Kwota uiszczona nienależnie lub wyższa od należnej może być traktowana jako nadpłata podatkowa jedynie wówczas, gdy powodem jej zapłacenia było przekonanie podatnika, że wpłacając ją, realizuje ciążące na nim zobowiązanie do zapłacenia podatku.
Drugą cechą charakterystyczną nadpłaty jest to, że zawsze musi ona być uiszczona na rzecz organu podatkowego. Adresatem płaconego "podatku" nie może być, co oczywiste, inny organ. Wpłata ta może być dokonana zarówno bezpośrednio na rzecz organu podatkowego, jak i na rzecz płatnika lub inkasenta. Uiszczenie nadpłaty na rachunek organu podatkowego potwierdza, że podatnik działa w przekonaniu, że realizuje ciążący na nim obowiązek podatkowy.
Odnosząc powyższe przepisy do realiów rozpoznawanej sprawy przypomniał, że wg treści wniosku Międzynarodowa korporacja UBER bezpośrednio na konto bankowe swojej firmy przyjmuje wynagrodzenie brutto (netto plus VAT) za przewóz osób na terenie RP. Podatnik wykonywał pracę na rzecz tej korporacji zajmując stanowisko Niezawodowego Kierowcy. Osiągając przychód z tytułu wykonywanej pracy na rzecz korporacji zapłacił zaś VAT, który zgodnie z przepisami prawa Wspólnotowego Unii Europejskiej powinna zapłacić korporacja UBER, bowiem kwota tego podatku wpłynęła bezpośrednio na konto korporacji. Zdaniem strony, ta sama usługa (przewozu osób) została podwójnie opodatkowana.
Źródła nadpłaty podatku strona upatruje zaś w wyroku TSUE z 20 grudnia 2017 r. w sprawie C-434/15. Stanowiska strony, w ocenie DIAS nie można jednak podzielić. W wyroku tym Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną
z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych,
a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Co więcej, Trybunał zauważył, że platforma mobilna wywiera decydujący wpływ na warunki, na jakich kierowcy ci świadczą usługi. Jak wskazał Trybunał, co się tyczy tej ostatniej kwestii, okazuje się w szczególności, że administrator określa - za pomocą aplikacji - przynajmniej maksymalną cenę danego przewozu, że przedsiębiorstwo to pobiera tę cenę od klienta, a następnie przekazuje jej część właścicielowi pojazdu niebędącemu zawodowym kierowcą.
Zgodnie z powyższym usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na telefon, między właścicielami pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć określoną trasę, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres usług w dziedzinie transportu.
Podatnik, korzystając z aplikacji Uber przy nawiązywaniu kontaktu z klientem, realizował zatem zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób,
a korzystając z aplikacji uzyskał wynagrodzenie za wykonany przewóz osób.
Ponieważ Uber pełni rolę pośrednika, a nie pracodawcy czy zleceniodawcy, kierowca powinien sam wypełniać obowiązki wynikające z przepisów polskiego prawa - a zatem samodzielnie rozliczać się z fiskusem, opłacać ZUS i odprowadzać podatki.
Podstawowa stawka podatku od towarów i usług wynosi 23% (art. 41 ust. 1
w powiązaniu z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów
i usług). Dla świadczenia usług transportu (przewozu) osób przepisy VAT przewidują stosowanie obniżonej stawki w wysokości 8%. Obniżona stawka dotyczy m.in. usług taksówek osobowych (art. 41 ust. 2 w powiązaniu z art. 146a pkt 2 - poz. 156 załącznika nr 3 ustawy o VAT). Również usługa klasyfikowana jako pozostały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej niesklasyfikowany (PKWiU 49.39) korzysta z obniżonej 8% stawki podatku (poz.157 załącznika nr 3 do ustawy o VAT).
Usługi taksówek osobowych sklasyfikowane są pod symbolem PKWiU 49.32. Usługi przewozu osób, gdzie indziej niesklasyfikowane, mają symbol PKWiU 49.39. Kierowca, który nie miał licencji na posiadanie taksówki osobowej, a korzystał z aplikacji Uber i świadczył usługi przewozu osób, mógł te usługi sklasyfikować pod symbolem PKWiU 49.39. Zatem kierowca ten winien był opodatkować świadczone usługi wg 8% stawki VAT. Strona prawidłowo z obowiązku powyższego się wywiązała.
W opisanych przez stronę okolicznościach, zdaniem DIAS nie doszło do podwójnego opodatkowania usług transportu. Strona utrzymuje, że z wykonanej pracy na rzecz korporacji UBER, która księgowana była przez Partnerów Flotowych L.G. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., S. Sp. z o.o., na zasadach wewnątrzwspólnotowego nabycia usług WNT i WDT, co do tej samej usługi przewozu jaka wykonywana była przez nią jako niezawodowego kierowcę na rzecz Korporacji UBER, obciążona została przez korporację kosztami 32,5 % prowizji oraz 8 % podatku VAT od uzyskanego przychodu przez Korporacje jakim jest prowizja, ponadto każdy przychód został dodatkowo opodatkowany 8 % podatkiem VAT z wystawionej faktury FV. Przykładowo za styczeń 2019 r. kwota netto wyniosła 3 885,71 PLN, brutto
5 978,02 PLN, prowizja 32,5 % pobrana przez Korporację UBER 1 942,86 PLN, podatek 8 % VAT od prowizji naliczony z kwoty 1 942,86 PLN pobrany przez Korporację UBER VAT w wysokości 155,43 PLN. Tym samym obciążenia łączne wyniosły razem
2 098,29 PLN (155,43 PLN + 1 942,86 PLN). Ponadto podatnik z faktury FV/2019/l/6 ze sprzedaży usługi odprowadził dodatkowo podatek 8 % VAT w wysokości 346,61 PLN.
Odnosząc się do opisanego przykładu rozliczenia za styczeń 2019 r., w ocenie organu odwoławczego oznacza ono tyle, że korporacja pobrała należną opłatę prowizyjną, i wystawiła dla partnera flotowego/rozliczeniowego fakturę na kwotę należnej opłaty prowizyjnej opodatkowaną VAT. Nie jest to jednak faktura za usługi transportowe. Rozliczenia te obejmują świadczenia inne niż przewóz osób, tj. dotyczą korzystania z aplikacji, a także pośrednictwa w rezerwacji usług taxi.
Usługi transportowe świadczył podatnik, który otrzymał z tego tytułu stosowne wynagrodzenie i to on winien dokonać ich opodatkowania. Uber w imieniu kierowcy i na podstawie informacji udzielonych przez pasażerów wystawił bowiem imienne faktury VAT lub rachunki (faktury bez VAT) na rzecz pasażerów. Na kierowcy spoczywał obowiązek prawidłowego rozliczenia z podatku VAT z urzędem skarbowym (kierowca świadczy usługi transportowe w sposób niezależny (osobiście lub za pośrednictwem przedsiębiorstwa) jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą i zawodową).
Z tych przyczyn odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący postawił zarzuty naruszenia:
I. przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
art. 72 § 1 pkt 1 i 2 O.p. poprzez jego niezastosowanie i nie stwierdzenie nadpłat podatku VAT uiszczonego przez skarżącego, podczas gdy wymienione w istocie stanowią niedozwoloną formę podwójnego opodatkowania;
art. 74 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 75 § 1 O.p. poprzez niedokonanie zwrotu nadpłaty podatku, pomimo klarownego orzeczenia TSUE
w sprawie o sygn. C-434/15, wskazującego, że Uber (analogicznie Bolt) świadczą usługi w dziedzinie transportu, nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a co za tym idzie, powyższe podmioty powinny być jedynymi, które są obowiązane do regulowania podatku VAT;
II. przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy co doprowadziło do nieustalenia stanu faktycznego:
art. 122 O.p. poprzez dowolne, nie swobodne przyjęcie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że "Uber pełni rolę pośrednika, a nie pracodawcy czy zleceniodawcy", podczas gdy w rzeczywistości skarżący wykonywał zlecenia na rzecz Uber, gdzie przywołany wyrok TSUE wskazuje na rzeczywiste zlecanie przez Uber usług co ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem organy obu instancji nie dokonały żadnej oceny w tym przedmiocie.
Mając na uwadze przywołane zarzuty wniósł o 1. uchylenie decyzji obu instancji
i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz 2. skierowanie sprawy do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w trybie prejudycjalnym, zadając pytania:
a) czy prawidłowym rozumowaniem jest przez organy władzy Rzeczpospolitej RP, w świetle prawa Unii Europejskiej oraz orzecznictwa wyroku TSUE z dnia
20 grudnia 2017 r., sygn. C-434/15, że UBER jest APLIKACJĄ i prowadzi działalność
w zakresie "społeczeństwa informacyjnego"? Na okoliczność udowodnienia, że władze Rzeczpospolitej Polski RP nie respektują prawa Unii Europejskiej oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej,
b) czy działalność przedsiębiorstwa UBER w zakresie "usługa pośrednictwa taką jak ta, o której mowa w postępowaniu głównym pkt. 13, pkt. 14, pkt. 15, pkt. 16 realizowana przez UBER należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE", w świetle prawa podatkowego dotyczącego rozliczenia podatku VAT oparta na zasadach wewnątrzwspólnotowego nabycia usług obowiązuje zasada "odwrotnego obciążenia"?;
3. skierowanie z urzędu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do Prokuratury zgodnie z Załącznikiem Nr 6, na okoliczność powzięcia informacji
o rażących naruszeniach przepisów prawa przez korporację UBER, której działalność prowadzona jest na szkodę interesu prywatnego, jak również interesu Skarbu Państwa (Korporacja Wyprowadza Podatki, w tym VAT poza granice Rzeczpospolitej Polski RR, co wpływa na stale powiększające się zadłużenie RP oraz Rekordowy Deficyt Budżetowy przekraczający 280 mld PLN), a co najistotniejsze w tym całym procederze uczestniczą funkcjonariusze organów władzy publicznej oraz organów ścigania, którzy przyjmują określone korzyści finansowe, stąd cały proces jaki wiąże się z przewozem osób jest dziełem matactwa dokonywanego przez te osoby;
4. skierowanie z urzędu sprawy do Premiera Rzeczpospolitej Polski RP
p. Donalda Tuska o objęcie nadzorem prowadzonego postępowania przez Władze Państwa Polskiego, z uwagi na fakt dużej powagi i znaczenia sprawy dla Władz Państwa i Obywateli, bowiem kwestia ta porusza i omawia szereg nierówności, podziałów i innych źródeł polaryzacji często o których głośno się mówi się w mediach.
Odpowiadając na skargę, DIAS wystąpił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z 15 kwietnia 2025r., odnosząc się do odpowiedzi
na skargę skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej "p.p.s.a."), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. Nr 2024, poz. 1267), sprawowana jest w oparciu
o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Brak związania granicami skargi oznacza, że sąd pierwszej instancji ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami.
Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Sporem w sprawie objęte jest stwierdzenie, czy w rozliczeniu skarżącego
w podatku od towarów i usług za wszystkie kwartały 2019 r. wystąpiła nadpłata.
Zdaniem orzekających w sprawie organów w rozliczeniu skarżącego w podatku od towarów i usług we wskazanych we wniosku okresach nadpłata nie wystąpiła.
W ocenie organu odwoławczego skarżący korzystając z aplikacji UBER przy nawiązywaniu kontaktu z klientem, realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób, a korzystając z aplikacji uzyskał wynagrodzenie za wykonany przewóz osób. Dyrektor IAS stwierdził także, iż ponieważ UBER pełni rolę pośrednika,
a nie pracodawcy czy zleceniodawcy, kierowca powinien sam wypełniać obowiązki wynikające z przepisów polskiego prawa, to jest samodzielnie rozliczać się z fiskusem, opłacać ZUS i odprowadzać podatki. Dla świadczenia usług transportu (przewozu) osób przepisy ustawy o VAT przewidują stosowanie obniżonej stawki w wysokości 8%. Kierowca, który nie miał licencji na posiadanie taksówki osobowej, a korzystał z aplikacji UBER i świadczył usługi przewozu osób, mógł te usługi sklasyfikować pod symbolem PKWiU 49.39 i winien je opodatkować według stawki 8% podatku VAT. W ocenie organu odwoławczego skarżący prawidłowo wywiązał się z powyższego obowiązku. Nie doszło także w opisanych przez stronę okolicznościach do podwójnego opodatkowania usług transportu. Odnosząc się do przykładu rozliczenia za styczeń 2019 r. organ odwoławczy wskazał, iż korporacja pobrała należną opłatę prowizyjną i wystawiła dla partnera flotowego/rozliczeniowego fakturę na kwotę należnej opłaty prowizyjnej opodatkowaną VAT. Nie jest to jednak faktura za usługi transportowe. Rozliczenia te obejmują świadczenia inne niż przewóz, tj. dotyczą korzystania z aplikacji, a także
z pośrednictwa w rezerwacji usług taxi.
Zdaniem skarżącego zaś organy winny stwierdzić nadpłatę, albowiem uiszczenie przez skarżącego podatku VAT stanowi niedozwoloną formę podwójnego opodatkowania. Wyrok TSUE w sprawie C-434/15 wskazuje bowiem, że UBER (analogicznie Bolt) świadczą usługi w dziedzinie transportu, nierozerwalnie związane
z usługą przewozową i powinny być jedynymi podmiotami, które są obowiązane do uiszczenia podatku VAT. Skarżący zapłacił bowiem podatek VAT, który korporacja UBER pobrała w postaci prowizji od przejazdu w wysokości 32,5 %, w tym pobrany podatek VAT – 8% za każdy przejazd. Ponadto skarżący zapłacił po raz kolejny podatek VAT 8% za wystawioną fakturę.
Odnosząc się do tak zakreślonego przedmiotu sporu wskazać należy, iż zgodnie z art. 72 § 1 Op za nadpłatę uważa się kwotę:
1) nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku;
2) podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej;
3) zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji,
o której mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej;
4) zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli
w decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej.
W myśl art. 72 § 2 Op na równi z nadpłatą traktuje się:
1) część wpłaty, która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę, jeżeli wpłata ta dotyczyła zaległości podatkowej;
2) nienależnie zapłacone:
a) zaległości, o których mowa w art. 52 oraz art. 52a,
b) odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek,
c) opłatę prolongacyjną.
Za najbardziej pojemne i najmniej skonkretyzowane należy uznać określenie nadpłaty zawarte w art. 72 § 1 pkt 1 Op. Nadpłatą jest kwota nadpłaconego
i nienależnie zapłaconego podatku. Kwotą nadpłaconą podatku jest kwota nadwyżki dokonanej przez podatnika wpłaty nad wynikającą z ustawy lub decyzji kwotę podatku. Podatek nadpłacony to zatem podatek zapłacony w kwocie wyższej niż należna. Podatek zapłacony nienależnie to kwota uiszczona przez podatnika w sytuacji, gdy nie było ustawowego obowiązku jej zapłacenia albo obowiązek ten istniał, ale wygasł. Przyczyną powstania nadpłaty musi być zawsze przekonanie podatnika, że to, co płaci, jest realizacją ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Kwota uiszczona nienależnie lub wyższa od należnej może być traktowana jako nadpłata podatkowa jedynie wówczas, gdy powodem jej zapłacenia było przekonanie podatnika, że wpłacając ją, realizuje ciążące na nim zobowiązanie do zapłacenia podatku. Cechą charakterystyczną nadpłaty jest także to, że zawsze musi ona być uiszczona na rzecz organu podatkowego. Uiszczenie nadpłaty na rachunek organu podatkowego potwierdza bowiem, że podatnik działa w przekonaniu, że realizuje ciążący na nim obowiązek podatkowy.
W odniesieniu do podatku VAT, za nadpłatę należy uznać zmniejszenie zobowiązania w podatku od towarów i usług w wyniku złożenia korekty deklaracji
w związku ze zwiększeniem podatku naliczonego lub obniżeniem kwoty podatku należnego. W razie błędnego wykazania zobowiązania podatkowego i wpłacenia tego podatku zamiast wykazania kwoty podatku do zwrotu dochodzi do wykazania zobowiązania w wysokości większej od należnej (por. wyrok NSA z 25.04.2012 r., I FSK 764/11, LEX nr 1405662).
We wniesionym odwołaniu skarżący sprecyzował swoje żądanie stwierdzenia nadpłaty podnosząc, iż obejmuje ono zwrot nadpłaconego podatku VAT z tytułu świadczenia usług przewozu osób na rzecz Korporacji UBER za pośrednictwem Partnerów Flotowych współpracujących z tą Korporacją. W odwołaniu skarżący podniósł także, iż wykonywaną pracę świadczył na rzecz Korporacji UBER za pośrednictwem Partnerów Flotowych takich jak: L. G. Sp. z o.o., E. Sp.
z o.o., S. Sp. z o.o., którzy rozliczali zobowiązania podatkowe z Korporacją UBER na zasadach wewnątrzwspólnotowego nabycia usług, co do tej samej usługi jaka była wykonywana przez skarżącego jako niezawodowego kierowcy. Co do tej samej usługi przewozu, jaka była wykonywana na rzecz Korporacji UBER skarżący został obciążony przez Korporację kosztami 32,5% prowizji oraz 8% podatku VAT od uzyskanego przychodu przez Korporację, jakim jest prowizja. Ponadto przychód został opodatkowany dodatkowo podatkiem VAT 8% z wystawionej faktury. Podatnik podtrzymał zatem zawarte we wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty z dnia
5 września 2024 r. stanowisko, iż ta sama usługa została podwójnie opodatkowana. Swoje twierdzenia skarżący wywodzi przy tym z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 20 grudnia 2017 r. C-434/15.
Wskazać w tym miejscu należy, iż Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
w wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r. (C- 434/15) dokonał analizy charakteru usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną Uber. Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami, nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług tych kierowców.
Zauważyć zatem należy, że skoro TSUE potraktował firmę UBER, jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to oczywistym jest, że skarżący jako realizator drugiej części usługi (przewóz pasażera), również wykonywał usługę transportową (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1095/18 oraz z dnia 18 grudnia 2024 r., sygn. akt II GSK 1212/21 – dostępne w Internecie).
Jak wynika z akt podatkowych skarżący w okresie od 1 grudnia 2014 r. do 23 grudnia 2019 r. prowadził działalność gospodarczą m.in. w zakresie pozostałego transportu lądowego pasażerskiego, gdzie indziej niesklasyfikowanego (PKWiU 49.39) (wydruk z CEIDG, karta 159 akt podatkowych).
W sprawie nie jest sporne, iż skarżący był podatnikiem podatku VAT. Jak trafnie wskazuje organ odwoławczy podstawową stawką podatku od towarów i usług jest stawka 23% (art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.
o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm.; także jako: "ustawa o VAT"). Usługa klasyfikowana jako pozostały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej nieskalsyfikowany (PKWiU 49.39) korzysta z obniżonej 8% stawki podatku VAT (poz. 157 zał. Nr 3 do ustawy o VAT; art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146aa ust. 1 pkt 2 ustawy
o VAT). Kierowca świadcząc usługi transportu sklasyfikowane pod symbolem PKWiU 49.39, to jest w sytuacji braku licencji na posiadanie taksówki osobowej i korzystania
z pośrednictwa Korporacji UBER, powinien zatem świadczone usługi transportu opodatkować według stawki 8% podatku VAT. Jak wynika z wystawionych przez skarżącego faktur na rzecz L. G. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., S. Sp. z o.o., EMKA Sp. z o.o. dołączonych do akt podatkowych (karty 123 – 136), świadczone przez skarżącego usługi transportowe zostały opodatkowane podatkiem VAT według stawki 8%, co było prawidłowe.
Zgodzić się także należy ze stwierdzeniem, iż w przedstawianych przez skarżącego okolicznościach nie doszło do podwójnego opodatkowania usługi transportowej. Pobranie przez Korporację prowizji obejmuje bowiem część usługi transportowej w zakresie pośrednictwa, obejmującą możliwość korzystania z aplikacji, nawiązywania kontaktu z klientem chcącym zamówić przewóz.
Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, że w rozliczeniu skarżącego w podatku od towarów i usług w okolicznościach przez podatnika wskazanych i w spornym okresie doszło do nadpłaty. Tym samym zasadnie orzekające w sprawie organy odmówiły skarżącemu stwierdzenia nadpłaty. Zdaniem Sądu nie zostały naruszone przepisy art. 72 § 1 Op, jak również art. 74 i 75 § 1 Op. W świetle powyższych wywodów brak jest także podstaw do stwierdzenia, że organ odwoławczy naruszył art. 122 Op wskazując, że UBER pełni rolę pośrednika. Nie ulega bowiem wątpliwości, że pośredniczy
w nawiązywaniu kontaktu kierowcy z klientem.
Podnoszona przez skarżącego argumentacja nie zasługiwała zatem na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się także podstaw do uwzględnienia zawartych
w skardze, jaki w piśmie z dnia 15 kwietnia 2025 r. wniosków skarżącego. Nie były one bowiem potrzebne dla rozstrzygnięcia sprawy, której stan faktyczny, jak i mające zastosowanie w sprawie przepisy nie budziły bowiem wątpliwości.
Z tych względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, orzekając jak w wyroku.