tj. 11,12/2020 roku oraz 1-7/2021 roku. Dyrektor IAS wskazał, że uwzględniając wystąpienie przesłanki niewypłacalności po 25.02.2021 roku, wniosek o ogłoszenie upadłości powinien zostać złożony nie później niż w terminie 30 dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, tj. do 29.03.2021 roku. Tego obowiązku Skarżący w wyżej wymienionym terminie nie dopełnił. Wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki został bowiem złożony 30.10.2025 r. Skarżący nie wskazał również majątku Spółki, z którego możliwe byłoby wyegzekwowanie zaległości.
Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył omówioną decyzję w całości. Zarzucił tej decyzji
1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie skutkujące dokonaniem nieprawidłowych ustaleń faktycznych, a to ze względu na dowolną
i wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, co doprowadziło
do błędnego przyjęcia, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka bezskuteczności egzekucji oraz że Spółka była niewypłacalna już w 2021 roku, podczas gdy w rzeczywistości w okresie tym nie istniał tytuł wykonawczy umożliwiający prowadzenie egzekucji, a zatem nie mogło dojść do jej przeprowadzenia, ani tym bardziej do stwierdzenia jej bezskuteczności, przy jednoczesnym pominięciu przez organ faktu uzyskania środków z rachunków bankowych Spółki w toku późniejszego postępowania egzekucyjnego, co w sposób oczywisty przeczy przyjętej tezie o braku majątku pozwalającego na zaspokojenie wierzyciela;
2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, poprzez ich nieprawidłowa zastosowanie skutkujące dokonaniem nieprawidłowych ustaleń faktycznych, a to ze względu na dowolną
i wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, polegającym na błędnym ustaleniu momentu powitania obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości,
w szczególności poprzez przyjęcie, że zobowiązania podatkowe byty wymagalne już
w latach 2021-2024 r., podczas gdy zostały one określone decyzjami z 2025 r.;
3. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 116 § 1 pkt 1 lit.
a o.p. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, skutkujące przyjęciem przez Organ, że wobec Spółki zaistniała przesłanka bezskuteczności egzekucji, podczas gdy
w okresie, z którego Organ wywodzi ten skutek (lata 2021-2024), nie istniał żaden tytuł wykonawczy, obejmujący kwoty wynikające z decyzji, a zatem egzekucja nie mogła zostać prowadzona i nie mogła być bezskuteczna, co w konsekwencji doprowadziło
do przedwczesnego i bezpodstawnego orzeczenia odpowiedzialności osoby trzeciej;
4. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 116 § 1 pkt 1 lit.
a o.p. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i przypisanie Stronie obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki [...], w okresie, w którym zobowiązania nie byty wymagalne, a dodatkowo nie istniał tytuł wykonawczy,
co doprowadziło do nieuprawnionego przyjęcia istnienia winy członka zarządu
w zakresie niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki;
5. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 10 w zw. z art. 11 ust. 1 i 1a prawa upadłościowego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez organ, iż Podatnik mógł skutecznie złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości pomimo braku stanu niewypłacalności w rozumieniu tych przepisów, a w konsekwencji błędnym ustaleniu momentu, w którym wniosek taki powinien zostać złożony.
Mając na uwadze powyższe, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji, oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę, DIAS wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. .
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, gdzie kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zakres kontroli administracji publicznej obejmuje orzekanie
w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ewentualnie innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Kontroli Sądu została poddana decyzja DIAS w przedmiocie orzeczenia
o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu wraz ze Spółką
i innymi członkami jej zarządu za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku
od towarów i usług za poszczególne miesięczne okresy od listopada 2020 do lipca 2021., na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Spór pomiędzy stronami nie dotyczył wysokości zaległości podatkowych ani faktu pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu w okresie powstania zobowiązań podatkowych. Istota sprawy sprowadzała się natomiast do oceny, czy organy podatkowe prawidłowo wykazały spełnienie ustawowych przesłanek odpowiedzialności określonych w art. 116 § 1 o.p.,
a także czy Skarżący wykazał wystąpienie którejkolwiek z przesłanek egzoneracyjnych przewidzianych w tym przepisie.
W ocenie Sądu organy obu instancji przeprowadziły postępowanie w sposób odpowiadający wymaganiom art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgromadzony materiał dowodowy był kompletny i pozwalał na poczynienie jednoznacznych ustaleń faktycznych, zaś jego ocena nie nosi cech dowolności. Organy szczegółowo odniosły się do wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a motywy podjętego rozstrzygnięcia zostały przedstawione
w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną oraz sądowoadministracyjną.
Na wstępie należy odnieść się do kwestii przedawnienia. Wydanie decyzji nie narusza art. 118 § 1 o.p., zgodnie z którym nie można wydać decyzji
o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego,
w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Jak wskazał NSA w wyroku z 25 stycznia 2017 r., sygn. akt I FSK 1877/16 a w tak określonym terminie powinna być wydana decyzji przez organ I instancji, co miało miejsce w sprawie niniejszej.
Na marginesie należy zauważyć, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań spółki na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 o.p. ze względu na wyżej wskazane wniesienie skargi na decyzję wymiarową w sprawie
I SA/Ke 395/25.
Przechodząc do oceny zasadniczych kwestii spornych w sprawie, należy wskazać, że ocena prawidłowości tej decyzji wymaga co do zasady oceny tego,
czy organy wykazał w sposób prawidłowy istnienie przesłanek pozytywnych warunkujących odpowiedzialność solidarną Skarżącego jako osoby trzeciej oraz brak przesłanek negatywnych wyłączających tę odpowiedzialność. Wskazać przy tym należy, że orzekając o odpowiedzialności członka zarządu spółki organ podatkowy jest zobowiązany wykazać jedynie przesłanki pozytywne z art. 116 Ordynacji podatkowej (tzn. pełnienie funkcji członka zarządu oraz bezskuteczność egzekucji z majątku spółki), natomiast wykazanie zaistnienia którejkolwiek z przesłanek egzoneracyjnych spoczywa przede wszystkim na członku zarządu (por. wyrok NSA z 25 listopada 2021 r., sygn. akt III FSK 103/21).
Jak trafnie wskazał Organ, jedną z przesłanek pozytywnych odpowiedzialności członka zarządu spółki wynikających z art. 116 § 1 o.p. to istnienie zaległości podatkowej spółki powstałe w czasie gdy był on członkiem zarządu i bezskuteczność egzekucji z majątku spółki. Nie ulega wątpliwości, że w czasie powstania przedmiotowych zobowiązań Spółki Skarżący był członkiem jej zarządu. Zobowiązania z tytułu podatku VAT wynikają z mocy prawa, na skutek czynności rodzących skutki podatkowe, są więc zobowiązaniami o jakich mowa w art. 5 o.p. i powstawały z chwilą zaistnienia zdarzeń z którymi ustawa podatkowa wiąże powstanie takich zobowiązań zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 o.p. Zobowiązania z tytułu podatku VAT niezapłacone
w terminach wynikających z ustawy o podatku od towarów i usług z chwilą przekroczenia terminu do zapłaty stawały się zaległościami podatkowymi w rozumieniu art. 51 o.p. Decyzje wydane Spółce w związku z tymi zobowiązaniami określały więc tylko istnienie zobowiązań i zaległości, a nie były decyzjami, które rodziły skutek
w postaci powstania zobowiązania, tak jak jest to w przypadku zobowiązań, o których mowa w art. 21 § 1 pkt 2 o.p.
Również druga pozytywna przesłanka odpowiedzialności członków zarządu – bezskuteczność egzekucji wobec spółki została należycie wykazana. W orzecznictwie NSA od wielu lat jednolicie przyjmuje się, że pojęcie "bezskuteczności egzekucji" ma charakter materialny, a nie wyłącznie formalny. Istotne jest bowiem ustalenie, że
z majątku podatnika nie istnieje realna możliwość wyegzekwowania należności publicznoprawnych, nie zaś samo zakończenie postępowania egzekucyjnego określonym postanowieniem. Bezskuteczność zachodzi zatem również wówczas, gdy zgromadzony materiał dowodowy pozwala na jednoznaczny wniosek, iż dłużnik nie posiada majątku umożliwiającego skuteczne zaspokojenie wierzyciela, a dalsze prowadzenie egzekucji miałoby charakter wyłącznie iluzoryczny. Ocena ta ma charakter obiektywny i dokonywana jest na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Nie może być natomiast utożsamiana z obowiązkiem prowadzenia egzekucji do momentu wyczerpania wszystkich hipotetycznie możliwych sposobów jej prowadzenia.
Organy wykazały bezskuteczność egzekucji prowadzonej wobec Spółki. Dyrektor IAS w zaskarżonej decyzji szczegółowo opisał czynności, najpierw zabezpieczające,
a następnie egzekucyjne zmierzające do ujawnienia i wyegzekwowania majątku Spółki. Zasadnie zatem organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone
do majątku Spółki. Prawidłowości tego umorzenia i związanego z tym braku możliwości wyegzekwowania od spółki przedmiotowych zobowiązań organu obu instancji dokonały w sposób wystarczający wskazując przebieg postępowania egzekucyjnego i zasadność jego bezskuteczności, uwzględniły też częściowe zaspokojenie zaległości Spółki z jej majątku. Przekształcenie postępowania zabezpieczającego w postępowanie egzekucyjne nastąpiło przez wydanie tytułów wykonawczych 7 sierpnia 2025 r. prawidłowo doręczonych na adres Spółki w trybie zastępczego doręczenia. Czynności egzekucyjne były przeprowadzone i postępowanie egzekucyjne zostało zakończone postanowieniem o umorzeniu z 16 września 2025 r. Nie można wymagać od organów podatkowych prowadzenia czynności oczywiście bezcelowych, jeżeli z całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego wynika brak majątku umożliwiającego skuteczne zaspokojenie wierzyciela. Celem postępowania egzekucyjnego nie jest formalne wyczerpanie wszystkich środków egzekucyjnych, lecz doprowadzenie
do wykonania obowiązku. Jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że wykonanie obowiązku nie jest możliwe z uwagi na brak majątku zobowiązanego, dalsze prowadzenie egzekucji nie znajduje uzasadnienia.
Nie jest również trafny zarzut, że o bezskuteczności egzekucji można mówić wyłącznie po zakończeniu wszystkich postępowań egzekucyjnych prowadzonych wobec zobowiązanego. Taki pogląd pozostaje w sprzeczności z utrwalonym orzecznictwem NSA, zgodnie z którym przesłanka ta ma charakter materialny i może zostać wykazana wszelkimi środkami dowodowymi przewidzianymi w Ordynacji podatkowej.
Dopiero po umorzeniu postępowania egzekucyjnego wszczęto postępowanie dotyczące odpowiedzialności członków zarządu. Na ocenę braku możliwości wyegzekwowania zaległości z majątku spółki nie może wpływać fakt późniejszego wskazania majątku Spółki pozwalającego na zaspokojenie części jej zaległości
(ta uregulowana zaległość nie jest objęta przedmiotową decyzją). W postepowaniu
w sprawie odpowiedzialności osób trzecich, jak i w niniejszym postępowaniu przed sądem nie może być przy tym skutecznie podważane postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z 28 sierpnia 2020 r., II FSK 1145/18).
Z tych przyczyn, należało uznać za bezzasadne zarzuty z pkt 1, pkt 3 i pkt 4 petitum skargi.
Członkowie zarządu spółki mogą się bronić przed odpowiedzialnością za jej zaległości podatkowe przez wykazanie, że:
a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2020 r. poz. 814) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo
b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez ich winy;
c) przez wskazani mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.
Poza sporem pozostaje, że Skarżący ani inni członkowie zarządu nie wskazali majątku Spółki, z którego możliwe byłoby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki
w znacznej części.
Ciężar wykazania powyższych przesłanek egzoneracyjnych spoczywa co do zasady na członkach zarządu. Skarżący twierdzi, że nie mógł zgłosić wniosku
o ogłoszenie upadłości przed ujawnieniem przedmiotowych zaległości, co nastąpiło
w jego ocenie przez wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe Spółki
Odnośnie tej kwestii, należy wyjaśnić na wstępie, że zgodnie z art. 10 ustawy
z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz. U z 2025 r. poz. 614; dalej: u.p.
lub prawo upadłościowe) upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Zgodnie zaś z art. 11 ust. 1 p.u., w brzmieniu mającym zastosowanie
w niniejszej sprawie, dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. W myśl art. 11 ust. 1a p.u., domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące. Z kolei z art. 21 ust. 1 p.u. wynika, że dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Dłużnik ma zatem obowiązek dokonania oceny, czy wykonuje swoje wymagalne zobowiązania, natomiast oceny, czy faktycznie zaistniały przesłanki do ogłoszenia upadłości władny jest dokonać wyłącznie sąd właściwy w sprawach upadłości (por. wyrok SN z 7 listopada 2016 r., III UK 13/16, LEX nr 2183503; wyrok NSA z 6 czerwca 2017 r., I FSK 1951/15). Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty odnoszące się do wpływu dat wydania decyzji określających wysokość zobowiązań podatkowych na ocenę przesłanek odpowiedzialności członka zarządu.
Argumentacja Skarżącego opiera się na założeniu, że obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości mógł powstać dopiero po wydaniu decyzji określających wysokość zobowiązań podatkowych, gdyż dopiero wówczas możliwe było ustalenie rzeczywistej wysokości zadłużenia Spółki. Stanowiska tego nie sposób podzielić. Należy przypomnieć, że decyzje wydawane w podatku od towarów i usług, określające wysokość zobowiązania podatkowego, mają charakter deklaratoryjny. Nie kreują one nowego zobowiązania podatkowego, lecz jedynie określają jego prawidłową wysokość w sytuacji, gdy zobowiązanie powstało wcześniej z mocy prawa. Oznacza to, że zobowiązanie podatkowe istnieje niezależnie od wydania decyzji przez organ podatkowy. Decyzja nie stanowi źródła obowiązku podatkowego, lecz potwierdza jego istnienie oraz ustala jego prawidłową wysokość. Z tej przyczyny błędne jest utożsamianie chwili wydania decyzji podatkowej z momentem powstania zadłużenia Spółki. Dla oceny odpowiedzialności członka zarządu znaczenie ma bowiem rzeczywista sytuacja majątkowa i finansowa spółki, a nie data zakończenia postępowania podatkowego.
Nie można również podzielić stanowiska, jakoby brak wiedzy członka zarządu
o pełnej wysokości zobowiązań podatkowych wyłączał możliwość przypisania mu odpowiedzialności określonej w art. 116 Ordynacji podatkowej. Przepis ten nie uzależnia odpowiedzialności od subiektywnej świadomości członka zarządu co do wszystkich istniejących zobowiązań spółki. Przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do niedopuszczalnego uzależnienia odpowiedzialności od poziomu wiedzy osoby zarządzającej, podczas gdy ustawodawca wiąże ją z obiektywnym obowiązkiem należytego prowadzenia spraw spółki oraz stałego monitorowania jej sytuacji finansowej.
Członek zarządu, wykonując obowiązki wynikające z przepisów Kodeksu spółek handlowych, powinien na bieżąco kontrolować kondycję ekonomiczną spółki, analizować poziom jej zadłużenia oraz podejmować działania odpowiadające rzeczywistemu stanowi przedsiębiorstwa. Obejmuje to również obowiązek uwzględniania zobowiązań publicznoprawnych, nawet jeżeli ich ostateczna wysokość została następnie doprecyzowana w toku postępowania podatkowego.
Trafnie zatem organy obu instancji przyjęły, że późniejsze wydanie decyzji określających wysokość zobowiązań podatkowych nie mogło przesądzać o terminie powstania obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości.
Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych dotyczące ustalenia czasu powstania obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Również w tym zakresie stanowisko organów należało uznać za prawidłowe.
Czas właściwy do zgłoszenia wniosku o upadłość należy oceniać poprzez odniesienie się do pojęcia niewypłacalności, użytego w p.u. i wskazanych w niej terminów, oznaczonych dla upadłego (jego organów) do zgłoszenia wniosku o upadłość (por. wyroki NSA: z 4 września 2019 r., sygn. akt II FSK 3090/17; z 3 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 807/17, z 6 kwietnia 2020 r., sygn. akt II FSK 133/20 oraz R. Dowgier, pkt 1 do art. 116 w L. Leonard [red.], G. Liszewski, B. Pahl, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, K. Teszner, Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, publ. SIP LEX/el. 2020).
Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy – Prawo upadłościowe, członek zarządu obowiązany jest zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości w terminie trzydziestu dni
od dnia, w którym wystąpiła podstawa do jej ogłoszenia. Moment ten wyznaczają przesłanki niewypłacalności określone w art. 11 tej ustawy. Ocena ich wystąpienia ma charakter obiektywny i dokonywana jest na podstawie rzeczywistej sytuacji finansowej przedsiębiorcy. Nie można podzielić stanowiska, zgodnie z którym obowiązek zgłoszenia wniosku aktualizuje się dopiero wtedy, gdy członek zarządu uzyska całkowitą pewność co do trwałego charakteru trudności finansowych przedsiębiorstwa. Prawo upadłościowe nie uzależnia bowiem powstania tego obowiązku
od subiektywnego przekonania członka zarządu ani od jego indywidualnej oceny szans na poprawę sytuacji ekonomicznej spółki. Przeciwnie – obowiązek ten powstaje
z chwilą ziszczenia się ustawowych przesłanek niewypłacalności, niezależnie od tego, czy osoba zarządzająca przedsiębiorstwem prawidłowo je zidentyfikowała. Przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do sytuacji, w której odpowiedzialność członków zarządu byłaby uzależniona od ich indywidualnej oceny sytuacji finansowej spółki, a nie od obiektywnie istniejącego stanu niewypłacalności. Pozostawałoby to w sprzeczności
z funkcją ochronną art. 116 Ordynacji podatkowej oraz przepisów Prawa upadłościowego.
W realiach niniejszej sprawy organy podatkowe szczegółowo przeanalizowały dokumentację finansową Spółki, wskazując okoliczności świadczące o trwałej utracie zdolności do wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Ustalenia te zostały należycie uzasadnione i znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym.
Skarżący nie wykazał natomiast, aby w dacie wskazanej przez organy Spółka zachowywała zdolność do regulowania swoich wymagalnych zobowiązań lub aby istniały realne podstawy do przyjęcia, że trudności finansowe miały wyłącznie charakter przejściowy.
W konsekwencji, Sąd podziela ocenę organów, że obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości powstał wcześniej niż twierdzi Skarżący, a obowiązek ten nie został wykonany we właściwym czasie.
W przedmiotowej sprawie Skarżący pełnił niewątpliwie funkcję członka zarządu Spółki przez cały czas, zarówno w okresie powstania zobowiązań, jak i w okresie, kiedy Spółka zaprzestała spłacania przedmiotowych zobowiązań podatkowych, co rodziło obowiązek zgłoszenia o wniosku o upadłość zgodnie z art. 10 w zw. z art. 11 ust. 1
i ust. 1a prawa upadłościowego.
Z tych przyczyn, za niezasadne należało uznać zarzuty podniesione w pkt 2 i 5 petitum skargi.
Ponieważ zarzuty skargi okazały się niezasadne, a Sąd nie będąc z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. związany zarzutami i wnioskami skargi, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa mogących skutkować wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Dlatego też, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.