OrzeczeniaInterpretacjeTematy
Zaloguj sięWypróbuj

Wyrok WSA z dnia 04 grudnia 2025, sygn. VIII SA/Wa 594/25

Sygnatura
VIII SA/Wa 594/25
Data orzeczenia
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA)
Status
Nieprawomocne
Podatnik
przedsiębiorca (JDG)

Streszczenie

Podatnik, prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą, rozliczył w zeznaniu PIT za 2020 rok koszty uzyskania przychodów oparte na fakturach od dziewięciu spółek z o.o. Organ podatkowy zakwestionował te faktury, uznając, że spółki nie prowadziły rzeczywistej działalności, a faktury nie dokumentują prawdziwych transakcji. Ustalenia wykazały, że spółki korzystały z wirtualnych biur, nie zatrudniały pracowników, miały niski kapitał,…

jeszcze 128 słów

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Justyna Mazur, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Jeromin, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 30 czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 rok oddala skargę.

Uzasadnienie

Pan M. K. (dalej: Skarżący, Podatnik lub Strona) wniósł skargę

na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IAS lub Organ odwoławczy) z 30 czerwca 2025 r., znak [...]. Decyzją tą, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 220 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111, ze zm., dalej: Op), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: organ I instancji lub NUS) z 28 marca 2025 r.

nr [...] określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r. w kwocie 393.020,00 zł oraz odsetki

od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy

za miesiące od stycznia do grudnia 2020 r. w łącznej kwocie 8.910,00 zł została utrzymana w mocy decyzja organu podatkowego pierwszej instancji.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

Podatnik, 19 kwietnia 2021 r. złożył w [...] Urzędzie Skarbowym

w R. korektę zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym PIT-36L za 2020 r., w którym wykazał m.in.: przychód

z pozarolniczej działalności gospodarczej 4.375.495,42 zł, koszty uzyskania przychodów z działalności gospodarczej w wysokości 3.251.175,28 zł, dochód – 1.124.320,14 zł i obliczony podatek należny w wysokości 208.445,00 zł.

NUS przeprowadził u Skarżącego kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 r. (PPL). Następnie, postanowieniem z 28 października 2024 r. organ pierwszej instancji wszczął z urzędu wobec Podatnika postępowanie podatkowe w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 r.

W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego, NUS decyzją z 28 marca 2025 r. określił Podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r. w kwocie 393.020,00 zł oraz odsetki

od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy

za miesiące: styczeń - grudzień 2020 r., z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, w kwocie 8.910,00 zł.

Naczelnik US stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy dał podstawę do zakwestionowania faktur wystawionych przez podmioty gospodarcze: [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o. na rzecz Podatnika.

Zdaniem NUS faktury VAT wystawione przez ww. Spółki, zaewidencjonowane przez Stronę w podatkowej księdze przychodów i rozchodów nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

W odwołaniu od tej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania podatkowego, tj.:

art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na naruszeniu zasad swobodnej oceny dowodów i uznania za udowodnione faktu, że odwołujący nie dokona uiszczenia należności publicznoprawnych tzn. że zachodzi uzasadniona obawa,

że nie zostanie ono wykonane, kiedy to w rzeczywistości brak jest jakichkolwiek przesłanek do takiego uznania, tym bardziej, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki w postaci trwałego nieuiszczania wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonania czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję;

art. 80 ust. 1 ustawy o KAS w zw. z art. 187 § 1 oraz w zw. z art. 2a O.p., polegające na wydaniu decyzji niekorzystnej dla podatnika w sytuacji, w której zgromadzone dowody, z uwagi na ich skąpy zakres, nie pozwoliły na usunięcie istniejących wątpliwości w sprawie, co stanowi istotne złamanie zasady rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść podatnika;

art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 O.p. oraz w zw. z art. 181 O.p., polegające

na zdawkowym przeprowadzeniu postępowania dowodowego w zakresie dotyczącym gromadzenia dowodów, co doprowadziło do braku skompletowania wszystkich dostępnych dowodów w sprawie w zakresie dotyczącym skarżącego przed wydaniem decyzji, w tym brak zbadania umów zawartych przez skarżącego

z jego kontrahentami, brak rzeczywistego zbadania faktur VAT przedstawionych przez skarżącego w toku postępowania oraz przedłożonych potwierdzeń realizacji płatności, brak przesłuchania pracowników i usługodawców skarżącego, a także zaniechanie zwrócenia się przez Organ do platform shoper, OLX, Allegro.pl

o nadesłanie historii sprzedanych produktów za pośrednictwem ww. platform

w okresie objętym kontrolą przez Organ;

art. 122 w zw. z art. 187-188 O.p., w zw. z art. 191 O.p. oraz w zw. z art. 80 ustawy o KAS, polegające na braku wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz przyjęcie za prawdziwe ustaleń sprzecznych

z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, co doprowadziło

do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego, na którym oparto decyzję, przed jej wydaniem, mimo istniejących wątpliwości, co skutkowało rażącym złamaniem zasady prawdy materialnej;

art. 121, 122 w zw. z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na wydaniu decyzji opartej na niepełnym i wadliwie zgromadzonym materiale dowodowym, który został oceniony w sposób nielogiczny i sprzecznie z doświadczeniem życiowym oraz nie odniesieniu się do całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego,

a także polegające na niewykazaniu dowodów, na których organ oparł swoją decyzję, w szczególności poprzez brak informacji o tym, które konkretnie transakcje zostały przez Organ zakwestionowane, co wydawało się konieczne z uwagi

na weryfikację wysokości podatku od towarów i usług z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej po ponownym rozpoznaniu sprawy;

art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez rażące naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie, w szczególności,

że odwołujący prowadzi działalność gospodarczą od 2016 r., zatrudnia kilkunastu pracowników;

art. 187 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej polegające na zaniechaniu przez organ

I instancji przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący

i wyjaśniający a nadto na niekompletnym rozpatrzeniu materiału dowodowego i nie odniesieniu się do części zgromadzonych dowodów, dokonaniu oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób nielogiczny i sprzeczny

z doświadczeniem życiowym mimo ustawowego zobowiązania organu do pełnego gromadzenia środków dowodowych. Co więcej to na organie, zgodnie z zasadą oficjalności, spoczywa obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego;

art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasad prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,

w szczególności poprzez błędną wykładnie i zastosowanie przepisów prawa wyrażonego w § 20 i 21 Rozporządzenia MF z dnia 28 marca 20211 r. W sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których mają zastosowanie zwolnienia od podatku od towarów i usług;

art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 181 i art. 187 § 1a oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie oceny okoliczności sprawy w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny, co wyczerpało znamiona dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a przez to ocenę niedopuszczalną

w kontekście obowiązujących przepisów prawa procesowego;

art. 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez zignorowanie przez organ

I instancji dowodów korzystnych dla strony postępowania i podjęcie końcowych ustaleń tylko w oparciu o dowody potwierdzające twierdzenia organu podatkowego, co naruszyło zasadę zaufania do organów podatkowych;

art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej polegające

na uwzględnieniu jedynie tych okoliczności, które przemawiają na niekorzyść skarżącego, co miało wpływ na wynik postępowania, jak również polegające na rozpatrzeniu i ocenie materiału dowodowego z naruszeniem swobodnej oceny dowodów, co w konsekwencji prowadziło do naruszenia prawdy obiektywnej;

art. 180 § 1, art. 181 w zw. z art. 187 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez ustalenie przez organ I instancji wartości należnego podatku VAT za okres 01/2020 - 04/2021 bez dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków - kierowców, którzy dostarczali skarżącemu zakupiony przez niego towar;

art. 120, 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie,

że podatnik w sposób nieprawidłowy dokonał w miesiącach określenia podatku należnego od towarów i usług w okresie 01/2020 - 04/2021 składanych przez siebie deklaracjach VAT-7 podczas, gdy:

skarżący musiał dokonywać zakupu towaru, którym handlował na platformach handlowych, za sprzedaż którego skarżący płacił prowizję;

skarżący przedłożył oryginały na tę okoliczność, których autentyczność nie była kwestionowana przez organ, zaś dokonywane usługi zostały potwierdzone przez przesłuchanych świadków;

ustalenia organu poczynione zostały na podstawie niepełnego materiału dowodowego, a możliwości jego zgromadzenia w sposób prawidłowy nie zostały wyczerpane, skoro istniała możliwość dokonania oględzin w celu ustalenia,

czy skarżący rzeczywiście sprzedawał towary za pośrednictwem platform sklepów internetowych;

art. 120, 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej przez uznanie,

że podatnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego

w wysokości wykazanej w deklaracjach VAT-7 w okresie 01/2020 - 04/2021

w sytuacji, gdy skarżący faktycznie ponosił koszty związane z prowadzoną przez siebie działalnością co dokumentują przedłożone faktury zakupowe, a także zostało potwierdzone przez materiał osobowy zgromadzony w sprawie;

art. 2a Ordynacji podatkowej, w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej oraz

w związku z art. 5a, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 98 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z dnia 11 grudnia 2006 r. Nr L 347, s. 1; dalej: dyrektywa 112), poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości, co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść podatnika, wynikających m.in.

z rozbieżnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dokonywanej przez organy podatkowe oraz sądy administracyjne.

W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji

w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o jej uchylenie w całości

i przekazanie jej do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu odwołania strona stwierdza, że NUS naruszył przepisy postępowania podatkowego, wadliwie przyjmując w sprzeczności z zasadami prawdy obiektywnej, że Podatnik w 2020 r. nie dokonywał praktycznie żadnych zakupów ani nie ponosił innych kosztów, przez co nie mógł od podatku należnego odliczyć podatku naliczonego m.in. za zakup towaru, którym następnie handlował w ramach prowadzonej działalności gospodarczej - okoliczność bezsporna wynikająca

z protokołów przesłuchań świadków.

Dyrektor IAS uzasadniając zaskarżoną decyzję na wstępie wskazał

na przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie. Zauważył, że przedmiotem sporu jest nieuwzględnienie przez organ podatkowy pierwszej instancji zaliczenia przez Stronę w ciężar kosztów prowadzonej w 2020 r. działalności gospodarczej wydatków w łącznej kwocie netto 971.448,30 zł, udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami, wystawionymi na rzecz strony prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą M. K. [...] przez ww. podmioty gospodarcze, tj. [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o.

Przedmiotowe faktury dotyczyły mix różnych artykułów przemysłowych, zakupionych w W. [...].

Dyrektor IAS stwierdził, że dla zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów muszą być spełnione następujące warunki:

1. wydatek powinien być rzeczywiście (definitywnie) poniesiony przez podatnika,

2. wydatek nie może znajdować się w określonym w art. 23 updof katalogu wydatków, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów,

3. powinien pozostawać w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, 4. winien zostać poniesiony w celu uzyskania przychodów,

4. musi być właściwie udokumentowany.

Przy czym, warunki te muszą być spełnione łącznie.

Dysponowanie przez nabywcę towaru lub usługi fakturą stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, który nie stanowi jednak wystarczającej przesłanki uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności.

W przypadku zatem powzięcia wątpliwości co do tego, czy faktura odzwierciedla rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, organ podatkowy uprawniony jest

do sprawdzenia zgodności faktury z tym zdarzeniem. Wydatek uznawany jest zatem za koszt uzyskania przychodów, gdy jest faktyczny, dokonany między wykazanymi

w fakturze sprzedawcą i nabywcą oraz udokumentowany we właściwy sposób.

Następnie Dyrektor IAS wskazał, że Podatnik zdecydował się na zakup towaru w W. [...] ze względu na różnorodność, dostępność towaru i cenę. Było kilku kontrahentów. Nie pamięta tych osób, nie były narodowości polskiej i nie jest

w stanie powiedzieć czy zawsze była ta sama osoba. Zmieniał kontrahentów ponieważ początek nawiązania współpracy oznacza korzystniejsze ceny mające zachęcać do dalszych zakupów.

Odnośnie zamawiania towarów oraz dokonywania jego odbioru Podatnik zeznał, że miał w tamtym okresie zainstalowaną aplikację o nazwie WECZAT, która jest chińską aplikacją do komunikowania się. Przy czym nie kojarzy, aby ta aplikacja zawierała nazwy firm. Aplikacja zastępuje telefon. Podatnik oglądał towar w tej aplikacji, wybierał w niej towar, którym jest zainteresowany, otrzymywał też zdjęcia towaru. Do towaru przypisany jest kontakt do sprzedawcy, jest to numer telefonu. Gdy Podatnik wybrał towar, był on dla niego szykowany. Natomiast wybieranie

i odbiór towaru odbywało się w boksie bądź w magazynie, o czym wspominał. Innego sposobu zamówienia towaru nie kojarzy. Kojarzył miejsce położenia, nie szukał oznaczeń boksów. Na zadane pytanie: Czy wystąpiły sytuacje, że w tym samym punkcie sprzedaży (boksie, magazynie) otrzymywał Pan faktury wystawione przez różne firmy lub sprzedaży dokonywała ta sama osoba, a na fakturze byty dane różnych sprzedawców? Proszę wskazać dane tych podmiotów? udzielił odpowiedzi: Nie pamiętam czy były takie sytuacje.

Jednocześnie Podatnik zeznał, że hale są oznaczone numerami, w halach są boksy również oznaczone cyferkami. Zawsze były to te same miejsca. Było kilka miejsc, towar odbierał z boksu albo z samochodu. Zdarzało się, że towar był dowożony do magazynu na ul. L. w R.. Były to dostawcze samochody, jednak marek nie pamięta. Nie zwracał uwagi na rejestracje. Kierowcami nie były osoby polskiej narodowości.

Dalej zeznał, że towar odbierał z boksu albo jechał do magazynu, konkretny magazyn wskazywała osoba znajdująca się w boksie. Ta osoba jechała swoim samochodem, a Strona jechała do magazynu za tą osobą. Magazyny były za halami na terenie W. [...]. Co więcej, osoby te nie były polskiej narodowości. Całość (odbiór towaru, faktury, zapłata) trwała godzinę, maksymalnie dwie godziny.

Według zeznań Podatnika towar był pakowany w kartony, czasami

w jednorazową reklamówkę, Nie kojarzy oznaczeń, zazwyczaj na opakowaniu były jakieś chińskie litery albo nazwy angielskie. Czasami sprawdzał, czy towar zgadza się z fakturą a czasami nie. Na miejscu, w R. towar był przyjmowany

na magazyn i był zgodny z fakturą, różnice mogły być tylko w pojedynczych sztukach. Jakość towaru była różna, adekwatna do ceny. Podatnik myśli, że była możliwość zwrotu czy reklamacji. On z tego nie korzystał. Natomiast marża wynosiła od 10% do 200%.

Odnośnie faktur, zeznał, że faktura oczekiwała na niego, gdy odbierał towar. Było to w boksie. W sytuacjach gdy towar był dla niego przygotowany

i przepakowany z samochodu, który podjechał z towarem do R. fakturę dostawał razem z towarem przy rozładunki. Nie wie kto wystawiał faktury. Fakturę dostawał już wydrukowaną. Nie zwracał uwagi na pieczątkę z nazwą firmy przystawioną na fakturze. Nie wie kto składał podpis na pieczątce firmy.

Dalej Strona zeznała, że zapłatę za towar w gotówce Podatnik przekazywał

w boksie. Mogły być sytuacje, że gotówkę płacił też w magazynie przy odbiorze towaru. Potwierdzeniem zapłaty dla Strony jest faktura, pisemne pokwitowania nie były wypisywane. Po jakimś czasie kupował większą ilość towaru i płacił za niego przelewem na konto wskazane w treści faktury. Zapłaty dokonywał w ciągu miesiąca od przyjęcia towaru. Uzgodnienia w zakresie terminu zapłaty dokonywane były

jeszcze 5329 słów

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo