naruszenie art. 2c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który stanowi, że pomieszczenia przeznaczone do przechowywania pojazdów w budynku mieszkalnym traktuje się jako część mieszkalną budynku;
nierówne traktowanie - identyczne funkcjonalnie garaże G1 i G2 w tym samym budynku opodatkowano drastycznie różnymi stawkami (10,60 zł/m2 vs 0,96 zł/m2), co narusza zasadę równości;
oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na danych ewidencyjnych, bez uwzględnienia rzeczywistego stanu technicznego i funkcjonalnego nieruchomości.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że garaż G1, w którym znajduje się jego miejsce postojowe (11,28 m2) jest zlokalizowany w bryle budynku mieszkalnego przy ul. M.C.-S. [...], z wjazdem od ul. K.-K. [...], posesji o charakterze wyłącznie mieszkalnym. Użytkowany jest wyłącznie przez mieszkańców - w tym stronę - i nie jest przedmiotem działalności gospodarczej.
Pomimo tego, organ zastosował stawkę podatku właściwą dla budynków niemieszkalnych, opierając się na danych ewidencyjnych, z przywołaniem prawa geodezyjnego i kartograficznego które są techniczne i administracyjne, ale nie odzwierciedla rzeczywistego przeznaczenia obiektu. W Akcie Notarialnym (zał. 1) zakupu miejsca garażowego, jak również w zatwierdzonej dokumentacji projektowej (zał. 2) budynków będących formalno- prawnymi podstawami niniejszego skarżenia nie ma żadnej informacji, że przedmiotowy garaż (miejsce postojowe Skarżącego) był/nie znajduje się w bryle budynku mieszkalnego lecz w odrębnym ewidencyjnie budynku transportu i łączności.
Zdaniem strony, brak informacji, kto i kiedy, na podstawie jakich przepisów
i dlaczego tylko dla jednego z garaży podjął decyzję zmieniającą funkcje budynku,
o których strona i pozostali współwłaściciele dowiadują się dopiero teraz, jest dyskwalifikujący dla argumentu niezasadności odwołania.
Stanowisko strona poparła utrwalonym orzecznictwem: wyrok WSA w Warszawie z 5.02.2014 r., sygn. III SA/Wa 1793/13; uchwała NSA z 12.10.2011 r., sygn. II FSK 733/10; wyrok TK z 18.10.2023 r., sygn. SK 23/19.
W związku z powyższym skarżący wystąpił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w zakresie naliczenia podatku od miejsca postojowego
w garażu G1 oraz zobowiązanie organu do ponownego rozpoznania sprawy
z uwzględnieniem rzeczywistego przeznaczenia garażu oraz właściwej wykładni prawa.
Odpowiadając na skargę, SKO podtrzymało dotychczasowe stanowisko
w sprawie i wystąpiło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, wojewódzki sąd administracyjny
w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Dodać należy, że w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną,
z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.
Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach kompetencji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sporem w sprawie objęta jest prawidłowość stawki podatku od nieruchomości, jaka została zastosowana do opodatkowania miejsca w garażu podziemnym (11,28 m2), znajdującym się w budynku położonym przy ul. K.-K. [...], poz. rejestrowa: [...] (poz. 3.8 tabeli wskazującej przedmiot opodatkowania, zawartej w decyzji organu I instancji).
Organy podatkowe uznały za zasadne opodatkowanie powyższego składnika przedmiotu opodatkowania stawką 10,60 zł/m2 właściwej dla budynków pozostałych
z uwagi na jego położenie w odrębnym ewidencyjnie budynku transportu i łączności, który nie jest budynkiem mieszkalnym.
Zdaniem skarżącego zastosowanie stawki właściwej dla budynków niemieszkalnych, opierając się na danych ewidencyjnych jest wadliwe, albowiem nie uwzględnia rzeczywistego przeznaczenia obiektu. Garaż G1, w którym znajduje się miejsce postojowe jest bowiem zlokalizowany w bryle budynku mieszkalnego, użytkowanym wyłącznie przez mieszkańców i nie jest przedmiotem działalności gospodarczej.
Spór w sprawie sprowadza się zatem do oceny prawidłowości przyjęcia przez organy podatkowe, że miejsce garażowe jest położone w budynku niemieszkalnym. Powyższe ustalenie determinowało bowiem przyjętą do opodatkowania stawkę podatku od nieruchomości właściwą dla budynków niemieszkalnych).
Odnosząc się do tak zakreślonego przedmiotu sporu wskazać należy, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:
1) grunty;
2) budynki lub ich części;
3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Zgodnie z art. 1a ust. 2c u.p.o.l. (dodanym z dniem 1 stycznia 2025 r. ustawą
z dnia 19 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach
i opłatach lokalnych oraz ustawy o opłacie skarbowej – Dz. U. z 2024 r., poz. 1757) - za część mieszkalną budynku mieszkalnego uznaje się także pomieszczenie przeznaczone do przechowywania pojazdów w tym budynku.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne
i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1151; także jako u.p.g.i.k.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków
i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
Jak zaś wynika z zaświadczenia z Rejestru Gruntów według stanu na dzień
1 stycznia 2024 r. skarżący posiada udział 1/23 we własności działki o numerze ewidencyjnym [...] (nr księgi wieczystej [...]), która jest zabudowana, zabudowę sklasyfikowano jako: "budynki transportu i łączności" oraz "budynki handlowo-usługowe". Z powyższego wynika zatem, iż garaż nie znajduje się w budynku mieszkalnym, ale w odrębnym ewidencyjnie budynku i nie jest możliwe zastosowanie do jego opodatkowania art. 1a ust. 2c u.p.o.l. Z tych względów prawidłowo organy podatkowe do opodatkowania garażu zastosowały stawkę z § 1pkt 2 lit. e uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia 30 września 2024 r. w sprawie określenia wysokości rocznych stawek podatku d nieruchomości na terenie Gminy Miasta R., w którym dla budynków pozostałych lub ich części, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego wskazano stawkę 10,60 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, a nie przewidzianą w § 1 pkt 2 lit. a stawkę dla budynków mieszkalnych, wynoszącą 0,96 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej.
Wskazać jednocześnie należy, iż odnośnie art. 21 ust. 1 u.p.g.i.k.,
w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, który niniejszy skład Sądu w pełni podziela, że dane wynikające z ewidencji mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (wyroki NSA z 1 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 458/16, z 16 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 1711/17, z 4 czerwca 2020 r., sygn. akt II FSK 2706/19, z 29 maja 2020 r., sygn. akt
II FSK 2876/19, z 12 września 2025 r. sygn. akt III FSK 788/24, wszystkie powoływane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA").
Dopiero zatem zmiana w ewidencji gruntów i budynków dokonana przez powołany do tego inny organ, skutkować może odmienną kwalifikacją gruntu lub budynku. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby nie tylko do podważenia szczególnej mocy dowodowej zapisów w ewidencji gruntów i budynków, co wyraźnie wynika z art. 21 ust. 1 u.p.g.i.k., lecz również do sytuacji, w której podatnik dowolnie mógłby zmienić charakter przedmiotu opodatkowania (poprzez zmianę przeznaczenia budynku czy gruntu).
Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest to, że w zakresie ustalenia okoliczności niezbędnych do dokonania wymiaru podatku od nieruchomości organy zobligowane były oprzeć się na informacjach i danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków.
Wbrew oczekiwaniom strony skarżącej, organy nie były przy tym uprawnione do tego, aby dokonać odmiennej klasyfikacji budynku, w którym znajduje się miejsce postojowe skarżącego, niż to wynika z ewidencji.
Danymi bezwzględnie wiążącymi organ podatkowy (dopóki ewidencja w tym zakresie nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym) są: położenie, granice i powierzchnia gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 26 lipca 2023 r., I SA/Łd 390/23, CBOSA). Powyższe oznacza, że informacje ujęte w operacie ewidencyjnym nieruchomości, dotyczące, np. powierzchni, czy też przeznaczenia gruntu i budynku, wprowadzone do tego rejestru przez właściwego starostę w ramach postępowania prowadzonego na podstawie przepisów u.p.g.i.k., wywierają skutki materialnoprawne.
W świetle powyższych wywodów zarzuty skargi nie podważają prawidłowości zaskarżonej decyzji, której przedmiotem jest ustalenie podatku od nieruchomości. Podatek od nieruchomości w zaskarżonej decyzji został ustalony w prawidłowej wysokości i bez naruszenia przepisów u.p.o.l. oraz postanowień ww. uchwały. Bez znaczenia pozostaje bowiem stan techniczny i funkcjonalny nieruchomości podnoszony przez skarżącego, skoro garaż skarżącego znajduje się w budynku, który wg ewidencji nie jest budynkiem mieszkalnym. Zauważyć w tym miejscu wypada, że także z kopii aktu notarialnego z dnia 25.03.2009 r. Rep. A Nr [...] wynika, iż budynek G-1 znajduje się na działce [...], w podziemiu tego budynku znajduje się dwadzieścia stanowisk dla samochodów osobowych, oznaczonych numerami od 1 do 20, a na stropach tych garaży postawione zostały trzy pawilony handlowo-usługowe. Także
z tego zapisu wynika, iż garaż G-1, w którym znajduje się miejsce postojowe skarżącego znajduje się w odrębnym budynku.
W tych okolicznościach wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, orzekając jak w wyroku.