Odnosząc się do kwestii występowania w sprawie przesłanki ważnego interesu publicznego, organ wskazał, że w interesie publicznym niewątpliwie leży konieczność uiszczania przez podmioty ich należności publicznoprawnych
w przepisanych prawem terminach. Twierdzenie to, w ocenie Prezesa UKE,
w szczególności jest trafne w odniesieniu do obowiązku uiszczania przez podmioty administracyjnych kar pieniężnych.
W odniesieniu do twierdzenia strony, że zobowiązania należne organowi nie były jej znane, Prezes UKE wskazał, że przedmiotowy wniosek o umorzenie dotyczy kar pieniężnych, które zostały nałożone na stronę decyzjami wydanymi
w latach 2018-2020. Postępowanie ulgowe nie obejmuje sprawdzenia zasadności
i prawidłowości ich wydania, ponieważ skarżący mógł zakwestionować zasadność ich wydania w postępowaniu odwoławczym. Tymczasem decyzje te są ostateczne
i prawomocne.
Od decyzji Prezesa UKE skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając, że organ nie dopuszcza informacji
o niezasadnym nałożeniu na niego kary administracyjnej. Podniósł, że od pracowników UKE uzyskał informację, że nie wykreślono go z dniem 1 maja 2018 r. ze spisu firm telekomunikacyjnych za niespełnienie wymogu składania corocznego sprawozdania, stosownie do art. 12a P.t. Na firmę wykreśloną nie można bowiem nakładać kar pieniężnych. Poza tym zarzucił, że kwota kary, jaka została zastosowana przez organ, była nieadekwatna do obrotów przedsiębiorcy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) i art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sądowa kontrola legalności polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta polega na zbadaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy co do zasady, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa,
a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Kontrola legalności przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie w tak zakreślonych granicach kognicji doprowadziła do wniosku, że skarga strony nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd w całości podziela ustalenia faktyczne i prawne Prezesa UKE zawarte w zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 67 ust. 2 u.f.p. do spraw dotyczących administracyjnych kar pieniężnych stosuje się przepisy k.p.a. Jak stanowi z kolei art. 189b k.p.a. przez administracyjną karę pieniężną rozumie się określoną w ustawie sankcję o charakterze pieniężnym, nakładaną przez organ administracji publicznej, w drodze decyzji,
w następstwie naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku albo naruszeniu zakazu ciążącego na osobie fizycznej, osobie prawnej albo jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej.
W tym miejscu należy stwierdzić, że z dniem 10 listopada 2024 r. utraciło moc P.t. i weszła w życie ustawa z dnia 12 lipca 2024 r. - Prawo komunikacji elektronicznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1221, dalej: P.k.e.), o czym stanowi art. 1 w związku z art. 68 ust. 1 ustawy wprowadzającej P.k.e. Zgodnie z art. 97 ust. 2 ustawy wprowadzającej P.k.e. do decyzji w sprawie nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 209 ustawy uchylanej w art. 68 ust. 1, stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis art. 206 ust. 1 P.t. przewiduje, że postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie k.p.a. ze zmianami wynikającymi z P.t. oraz ustawy o wruist.
Przedmiotowy wniosek strony o umorzenie nałożonych na niego kar pieniężnych został rozpoznany przez organ zgodnie z art. 189k § 1 pkt 3 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej, który nałożył administracyjną karę pieniężną, na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem publicznym lub ważnym interesem strony, może udzielić ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej przez umorzenie administracyjnej kary pieniężnej w całości lub części.
Ponadto warunki udzielania ulg w spłacie administracyjnych kar pieniężnych
w stosunku do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą określone zostały
w § 3 powyższego artykułu. Z treści tego przepisu wynika, że właściwy organ, na wniosek strony prowadzącej działalność gospodarczą, może udzielać określonych w § 1 ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej, które:
1) nie stanowią pomocy publicznej;
2) stanowią pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie -
w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis;
3) stanowią pomoc publiczną:
a) mającą na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi,
b) mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce,
c) zgodną z zasadami rynku wewnętrznego Unii Europejskiej, której dopuszczalność została określona przez właściwe organy Unii Europejskiej, udzielaną na przeznaczenie inne niż wymienione w lit. a i b.
Organ w zaskarżonej decyzji zasadnie zwrócił uwagę, że ustawodawca
w przepisie art. 189k § 1 k.p.a. posłużył się dwoma zwrotami niedookreślonymi: "ważny interes strony" oraz "ważny interes publiczny". Niewątpliwe przesłanka "ważnego interesu strony" wymaga ustalenia sytuacji majątkowej strony. W tym zakresie skarżący powinien wykazać się inicjatywą w przedstawieniu organowi dokładnych informacji,
a ponadto przedstawić dane o sytuacji rodzinnej i zdrowotnej, ponieważ to wnioskodawca wywodzi korzystne skutki prawne z udowodnionych przez siebie twierdzeń.
Tymczasem wniosek strony o umorzenie kar pieniężnych był lakoniczny
i nieudokumentowany, dlatego organ dwukrotnie wzywał do jego uzupełnienia.
W piśmie z 19 lutego 2025 r. Prezes UKE wskazał zakres dokumentów, jakie należy przedłożyć do tego rodzaju wniosku, tj.: wskazanej dokumentacji finansowej, wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie przedsiębiorca otrzymał w okresie 3 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o udzielenie pomocy, albo oświadczenia
o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia
o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie; sprawozdań finansowych za okres 3 ostatnich lat obrotowych, tj. za lata 2022-2024, sporządzanych zgodnie z przepisami
o rachunkowości, albo oświadczenia o niepodleganiu obowiązkowi sporządzania sprawozdań finansowych wraz z oświadczeniem o osiąganych przychodach
i ponoszonych kosztach w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą za okres ostatnich 3 lat obrotowych, tj. za lata 2022-2024. Organ poinformował również, że zamiast zaświadczeń z ZUS i Urzędu Skarbowego możliwe jest złożenie stosownych oświadczeń o niezaleganiu/zaleganiu wobec tych instytucji z uregulowaniem składek bądź podatków.
Strona nie złożyła żadnych dokumentów (w tym finansowych) wskazanych
w wezwaniu z 19 lutego 2025 r., dlatego organ w piśmie z 9 kwietnia 2025 r. poinformował skarżącego o włączeniu do akt sprawy materiału dowodowego w postaci: decyzji, na podstawie których nałożone zostały na wnioskodawcę sporne kary pieniężne, upomnień oraz tytułów wykonawczych. Poza tym wyznaczył stronie dodatkowy termin na przedłożenie dowodów celem wykazania przesłanek określonych w art. 189k § 1 k.p.a. Jednocześnie każdorazowo organ pouczał stronę, że niezastosowanie się do wezwania może skutkować wydaniem negatywnego rozstrzygnięcia.
Na powyższe wezwanie skarżący udzielił odpowiedzi w piśmie z 2 maja 2025 r., w którym wskazał, że nie jest w stanie przedstawić zaświadczenia z Urzędu Skarbowego o niezaleganiu z podatkami, ponieważ od ponad 3 lat toczy się postępowanie dotyczące zaległości za VAT. Nie może również przedstawić zaświadczenia o uzyskaniu pomocy de minimis, którą uzyskał z ZUS, ponieważ podmiot udzielający ulgi planuje rozliczyć ją do 30 września 2025 r.
Organ zasadnie uznał, że skarżący nie zastosował się do wezwań i nie uzupełnił swojego wniosku o umorzenie kar administracyjnych. Tym samym uniemożliwił organowi zweryfikowanie jego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. Zawarte
w piśmie z 2 maja 2025 r. oświadczenie o wysokości uzyskanych w ubiegłych latach dochodach jest ogólne, szacunkowe, nie wskazuje, jakich konkretnie lat dotyczą dane
i nie zostało poparte jakąkolwiek dokumentacją finansową, pomimo ubiegania się
o pomoc de minimis.
W ocenie Sądu Prezes UKE zasadnie ocenił, że przedsiębiorca nie wykazał, aby wystąpiła w niniejszej sprawie przesłanka ważnego interesu strony pozwalająca na udzielenie wnioskowanej ulgi. W postępowaniu o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań z tytułu kar administracyjnych szczególny nacisk organ winien kłaść na analizę sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy, co w niniejszym postępowaniu uczyniono. Skarżący, aby nie narazić się na negatywne rozstrzygnięcie, powinien ujawnić wszystkie fakty czy też dowody, będące w jego posiadaniu, przyczyniając się tym samym do wyjaśnienia sprawy. Ważnego interesu strony jako przesłanki umorzenia kar pieniężnych nie można jednak utożsamiać z jej subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia spornych należności.
Skarżący w toku postępowania nie wskazał również na jakikolwiek interes publiczny, przemawiający za pozytywnym rozpatrzeniem jego żądania. Rację ma organ, że w interesie publicznym niewątpliwie leży konieczność uiszczania przez podmioty ich należności publicznoprawnych w zakreślonych terminach. W szczególności trafne jest to określenie w odniesieniu do obowiązku uiszczania przez podmioty administracyjnych kar pieniężnych, w sytuacji kiedy kary te spełniają nie tylko funkcję prewencyjną, ale stanowią również sankcję dla podmiotów naruszających przepisy prawa.
Odnosząc się do zarzutów skargi należy zauważyć, że nie dotyczą one zaskarżonej decyzji w ścisłym tego słowa znaczeniu (odmowy umorzenia kar administracyjnych), ale sprowadzają się do kwestionowania zasadności dochodzenia od skarżącego administracyjnych kar pieniężnych nałożonych wskazanymi w sentencji decyzjami. Skarżący jest bowiem przekonany, że powinien zostać wykreślony
z Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych (dalej: RPT) jeszcze w 2018 r.
w związku z dokonaną z dniem 30 kwietnia 2018 r. nowelizacją ustawy Prawo telekomunikacyjne, polegającą na dodaniu do art. 12a P.t. punktu 5, zgodnie z którym Prezes UKE wykreśla z RPT przedsiębiorcę telekomunikacyjnego w przypadku niewypełnienia przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 7 ust. 1 i 2 P.t., za dwa kolejne lata. Skarżący nie realizował obowiązku wynikającego z art. 7 P.t., wobec tego powinien podlegać sankcji wyrażonej w tym przepisie. Poza tym w skardze kwestionował wysokość nałożonych na niego kar pieniężnych.
W ocenie Sądu postępowanie w sprawie, o której jest mowa w art. 189k § 1 k.p.a., nie obejmuje sprawdzenia tego, czy dany podmiot składał wnioski o wykreślenie z RPT, czy zostały one rozpatrzone, bądź pozostawione bez rozpatrzenia.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt administracyjnych sprawy wynika, że kary pieniężne nałożone na wnioskodawcę przez Prezesa UKE wynikają z decyzji wydanych w latach 2018-2020, które były przez stronę nieskutecznie kwestionowane. I tak, postanowieniem z 15 marca 2023 r., sygn. akt [...] Sąd Okręgowy
w W. [...] Wydział Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezesa UKE: z 5 listopada 2018 r. znak: [...], z 20 grudnia 2019 r. znak: [...], z 30 grudnia 2020 r. znak: [...] oraz odrzucił odwołanie strony od ww. decyzji. Sąd Apelacyjny w W. postanowieniem z 15 listopada 2023 r. sygn. akt [...] odrzucił zażalenie w zakresie dotyczącym oddalenia wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a w pozostałym zakresie je oddalił. Zatem decyzje, będące przedmiotem postępowania o umorzenie zaległych kar administracyjnych, są ostateczne i prawomocne.
W przedmiotowej sprawie organ nie ma więc podstaw prawnych do badania zasadności wymiaru kary administracyjnej oraz jej wysokości, ponieważ postępowanie o udzielenie ulgi nie stanowi konkurencji wobec trybu odwoławczego, ani też nie jest jednym z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Nie służy zatem do naprawiania skutków ewentualnych błędów, jakie wystąpiły w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.
Mając powyższe na uwadze, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa przez organ skutkującego uchyleniem zaskarżonej decyzji, zarówno na skutek zarzutów skargi, jak
i uwzględnianego z urzędu. Dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.