Wyrok WSA z dnia 27 listopada 2025, sygn. VIII SA/Wa 688/25

Sygnatura: VIII SA/Wa 688/25
Data orzeczenia: 27 listopada 2025
Sąd: Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA)
Status: Nieprawomocne
Podatnik: przedsiębiorca (JDG)

Streszczenie

Podatnik G. G., prowadzący działalność gospodarczą, w 2019 roku zaliczył do kosztów uzyskania przychodów z działalności wydatki udokumentowane fakturami od spółki [...] na zakup pojazdów i amortyzację naczepy, łącznie na kwotę 902.730 zł. Organy podatkowe, na podstawie kontroli celno-skarbowej, ustaliły, że spółka [...] nie prowadziła rzeczywistej działalności i wystawiała 'puste…

faktury' nie odzwierciedlające prawdziwych transakcji, co doprowadziło do wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych na 71.546 zł oraz odsetki. Podatnik kwestionował decyzje organów podatkowych, twierdząc, że wydatki udokumentowane fakturami od spółki [...] powinny być uznane za koszty uzyskania przychodów, oraz zarzucał naruszenia proceduralne, takie jak nieprawidłowe wszczęcie kontroli i nieprzeprowadzenie istotnych dowodów, wnosząc o uchylenie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę podatnika, uznając, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły, iż faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a więc wydatki nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz że postępowanie nie było wadliwe proceduralnie.

jeszcze 109 słów

Pełne streszczenie po zalogowaniu

Streszczenie AI to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby zobaczyć pełną analizę.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Jeromin, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 16 lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2019 oddala skargę.

Uzasadnienie

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej także: "Dyrektor IAS", "DIAS", "organ odwoławczy") decyzją z 16 lipca 2025 r., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.; dalej "O.p.", "Ordynacja podatkowa"), po rozpatrzeniu odwołania G. G. (dalej także: "skarżący", "strona", "podatnik"), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: "Naczelnik US", "NUS", "organ I instancji") z 29 listopada 2024 r. w przedmiocie określenia zobowiązania

w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 rok w wysokości 71.546 zł oraz odsetek od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w łącznej kwocie 2.211,00 zł, tj.: za czerwiec 951 zł, wrzesień 217 zł, październik 495 zł, grudzień 548 zł.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Naczelnik US, prowadził wobec strony kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 rok. Podatnik nie złożył korekty zeznania PIT-36L uwzględniającej w całości stwierdzone

w wyniku kontroli nieprawidłowości, w związku z czym NUS wszczął z urzędu wobec strony postępowanie podatkowe w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 rok, tj. w terminie wskazanym w art. 165b §1 O.p.

Organ I instancji ustalił, że podatnik prowadzi działalność gospodarczą w ramach firmy Przedsiębiorstwo Transportowo Handlowo Usługowe G. G.. Faktycznym przedmiotem działalności gospodarczej w 2019 roku były usługi transportowe oraz handel samochodami i naczepami samochodowymi. W okresie tym skarżący zatrudniał od 7 do 12 pracowników. Do celów prowadzonej działalności podatnik wykorzystywał

w 2019 roku 18 środków trwałych, w tym 2 samochody ciężarowe, 2 ciągniki siodłowe

i 9 naczep ciężarowych. Ponadto, w działalności gospodarczej wykorzystywał

12 leasingowanych pojazdów. W 2019 roku podatnik korzystał z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 30c ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1509 z późn. zm., Dz. U. z 2019 r., poz. 1387 z późn. zm., dalej: u.p.d.o.f.).

W zeznaniu podatkowym PIT-36L za 2019 rok podatnik wykazał m.in.:

przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej - 3.715.590,76 zł

koszty uzyskania przychodu - 4.089.616,19 zł

stratę z pozarolniczej działalności gospodarczej - 374.025,43 zł.

Przychody dotyczyły świadczenia usług transportowych oraz sprzedaży naczep ciężarowych, ciągników siodłowych i samochodów ciężarowych. Do kosztów uzyskania przychodów podatnik zaliczył m.in. zakupy towarów handlowych (naczep ciężarowych, ciągników siodłowych i samochodów ciężarowych) na kwotę 900 000 zł netto, udokumentowane fakturami VAT, na których jako wystawca widnieje [...] Sp. [...]., z/s w W..

Ponadto, strona udokumentowała nabycie od [...] środka trwałego (naczepa ciężarowa K.) w kwocie netto 39.000 zł (podatek VAT wg faktury 8.970 zł), którego rozliczenia podatnik dokonał w drodze odpisów amortyzacyjnych (łączna wartość tych odpisów zaliczona do kosztów uzyskania przychodów za okres VII-XII/2019 roku wyniosła 2.730 zł, tj. 455 zł miesięcznie).

Wobec firmy [...] Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B. [...] (dalej: "Naczelnik UCS") przeprowadził kontrolę celno-skarbową w zakresie podatku od towarów i usług (dalej VAT) za okres od grudnia 2018 roku do maja 2019 roku, zakończone decyzją tego organu z 9.06.2021 r. włączoną jako dowód

w niniejszym postępowaniu. Zdaniem Naczelnika UCS, Spółka [...] w zakresie opisanym na wystawionych fakturach, m.in. na rzecz podatnika, nie dokonywała dostaw towarów, czyli czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wszystkie ujawnione w toku przeprowadzonej kontroli celno-skarbowej faktury VAT wystawione przez [...] nie dokumentują rzeczywistej sprzedaży towarów oraz usług. Spółka brała udział w procederze wystawiania "pustych faktur" w celu pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany na tych fakturach przez podmioty, na rzecz których były one wystawione.

Wysłana do spółki korespondencja o przedłożenie dokumentów potwierdzających zawarcie transakcji w 2019 roku z podatnikiem nie została odebrana. NUS przeprowadził dowód z przesłuchania podatnika w charakterze strony. Stwierdził następnie, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że transakcje z [...] nie były incydentalne, nie były jednorazowym przypadkowym zakupem mogącym nosić znamiona pomyłki, czy też niedopilnowania, ale były cykliczne i występowały przez okres 6 miesięcy. A w trakcie tego okresu pojawiały się sygnały, które co najmniej winny sugerować stronie, że nie ma do czynienia z transparentnymi podatkowo transakcjami gospodarczymi.

Jak wynika z faktur zakupu pojazdów, na których jako nabywca widnieje [...], dostawcą pojazdów byli kontrahenci unijni, w tym firma [...], [...]., [...] GmbH. Jak zeznała strona, z firmą[...] współpracowała i firma ta była skarżącemu znana.

W ocenie NUS, "zakup" samochodów od polskiego podatnika umożliwił stronie skorzystanie z prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, czego nie mógłby osiągnąć kupując bezpośrednio od kontrahenta unijnego, gdyż

w takim przypadku transakcje te charakteryzują się tym, że są neutralne podatkowo, bowiem nabywca w deklaracji podatkowej oprócz podatku naliczonego wykazuje również podatek należny w tej samej kwocie. Dokonane ustalenia wskazują na to, że

w łańcuchu pomiotów uczestniczących w obrocie pojazdami, na etapie poprzedzającym dostawę do podatnika, występował podmiot, którego należy określić mianem "znikającego podatnika", co w łańcuchu firm obracających tym samym towarem umożliwiało dokonanie odliczenia podatku przez każdą kolejną firmę, pomimo braku odprowadzenia podatku należnego od pierwszej transakcji sprzedaży mającej miejsce na terenie Polski. Rolę takiego "znikającego podatnika" pełniła Spółka [...]. Firma podatnika występowała, aby wydłużyć łańcuch transakcji i utrudnić organom podatkowym jego ujawnienie. NUS nie dał wiary, że faktury wystawione przez [...] na rzecz podatnika, dokumentują faktyczne zdarzenia gospodarcze. Spółka [...] nie była rzeczywistym sprzedawcą przedmiotowych pojazdów. Okoliczność, że podatnik wszedł w posiadanie tych faktur nie jest wystarczająca by uznać, że towarzyszyły temu określone koszty podatkowe. Strona nie zastosowała się do obowiązujących zasad rzetelnego prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów i uniemożliwiła określenie prawidłowego rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych

z uwzględnieniem dowodu, jaki stanowiła ta księga.

NUS stwierdził, że Spółka [...] nie była rzeczywistym zbywcą naczepy ciężarowej [...], którą podatnik wpisał do ewidencji środków trwałych i zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od lipca 2019 roku w kwocie

455 zł miesięcznie. Mając na uwadze ustalony stan faktyczny oraz treść art. 22 ust. 1

i ust. 8 u.p.d.o.f., NUS stwierdził, że wydatki udokumentowane fakturami dotyczącymi zakupu towarów handlowych oraz amortyzacji środka trwałego, na których jako wystawca widnieje [...], nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

Zdaniem organu, podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodów 2019 roku

o kwotę 902.730 zł (900.000 zł + 2.730 zł), co stanowi 21,8 % kosztów wykazanych

w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, w związku z czym uznał podatkową księgę przychodów i rozchodów za 2019 rok za nierzetelną.

Strona korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 200 O.p. w toku postępowania w przedmiocie VAT odniosła się także do niniejszej sprawy wnosząc m.in. o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka, tj. żony strony (J. G.) na okoliczność zawarcia i przebiegu spornych transakcji kwestionowanych

w sprawie, w tym staranności w doborze kontrahenta.

Wniosek nie został uwzględniony, gdyż zdaniem NUS złożenie wniosku dowodowego miało na celu jedynie wydłużenie prowadzonego postępowania podatkowego i nie ma nic wspólnego z wyjaśnieniem stanu faktycznego. Ponadto, przeprowadzenie kolejnych dowodów uznał za zbędne, gdyż konieczne dla pozytywnego załatwienia sprawy okoliczności zostały już stwierdzone

w dotychczasowym postępowaniu.

Końcowo, organ I instancji dokonał rozliczenia odsetek od nieuregulowanych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2019 rok w trybie art. 44 ust. 1 pkt 1, ust. 6 u.p.d.o.f. w zw. z art. 53a § 1 O.p., które określił w łącznej kwocie 2.211 zł.

W wyniku przeprowadzonego postępowania, decyzją z 29.11.2024 r. nr [...], NUS określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 rok w wysokości 71.546,00 zł oraz odsetki od niezapłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w łącznej kwocie 2.211 zł, tj.: za czerwiec 951 zł, wrzesień 217 zł, październik 495 zł, grudzień 548 zł.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący działaniem pełnomocnika, wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania w sprawie, zgodnie z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p., ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji zgodnie z art. 233 § 2 O.p. postawił zarzuty naruszenia zarówno przepisów postępowania, jak i prawa materialnego, tj.:

- art. 121 O.p. w związku z prowadzeniem przez organ podatkowy postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych,

- art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie dowolnej, wybiórczej oceny dowodów wg z góry założonej tezy, że skarżący wiedział lub przy dochowaniu należytej staranności powinien był wiedzieć, że transakcje udokumentowane fakturami wystawionymi przez [...] wiązały się z ewentualnym przestępstwem popełnionym przez dostawcę lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu,

- art. 120, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art.187 i art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przeprowadzenia w toku postępowania istotnego dla sprawy dowodu w postaci przesłuchania w charakterze świadka J. G. (żony skarżącego) na okoliczność zawarcia i przebiegu oraz dochowania przez podatnika należytej staranności w transakcjach z [...];

- art. 120, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 i art. 190 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie ustaleń na podstawie dowodów pozyskanych w trakcie kontroli podatkowej wszczętej z naruszeniem art. 48 ust. 1 i 2 oraz ust. 11 pkt 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646, ze zm.; dalej: "u.p.p.") bez zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, w sytuacji gdy w sprawie nie zaistniały przesłanki do jej uruchomienia bez uprzedniego zawiadomienia podatnika,

- art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez przyjęcie, według z góry założonej tezy, że transakcje udokumentowane fakturami wystawionymi przez [...], nie miały miejsca

i w konsekwencji nie stanowią kosztu podatkowego,

- art. 22 ust. 8 u.p.d.o.f. poprzez przyjęcie, według z góry założonej tezy, że transakcje udokumentowane fakturami wystawionymi przez [...] nie miały miejsca, co w przypadku zakupu środka trwałego uniemożliwia zaliczenie odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów.

Ponadto, na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 188 Op pełnomocnik wystąpił o przeprowadzenie istotnego jego zdaniem dla sprawy dowodu

w postaci przesłuchania w charakterze świadków: żony podatnika J. G.; pracowników podatnika P. B. i W. S. oraz ponownego przesłuchania strony - na okoliczność zawarcia i przebiegu oraz dochowania przez podatnika należytej staranności w transakcjach z [...].

Pismem z dnia 4 marca 2025 r. pełnomocnik skarżącego na podstawie art. 188 w zw. z art. 235 O.p. wniósł o przeprowadzenie dowodu z wycen pojazdów i naczepy samochodowej, nabytych od [...] na okoliczność zawarcia, przebiegu oraz dochowania przez podatnika należytej staranności z ww. Spółką.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., wskazaną na wstępie

i zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z 16 lipca 2025 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na wstępie uzasadnienia swojej decyzji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, zarzuty i wnioski odwołania. Wskazał następnie na treść: art. 9, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14, art. 22 ust. 1 i ust. 8, art. 24 ust. 2, art. 24a ust. 1, art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. a), art. 27b ust. 1, art. 30c ust. 1, art. 44 ust. 1 pkt 1, ust. 3f

i ust. 6 u.p.d.o.f., art. 53a § 1, art. 193 § 1 – 4 O.p. oraz § 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26.08.2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów

i rozchodów (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 728 ze zm.).

Następnie przyjął, że istota sporu w tej sprawie dotyczy zakwestionowania przez NUS prawa zaliczenia przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych fakturami dotyczącymi zakupu towarów handlowych (pojazdów ciężarowych, naczep) na kwotę 900.000 zł oraz amortyzacji środka trwałego od lipca do grudnia 2019 roku w łącznej kwocie 2.730 zł (6 x 455,00 zł), na których jako wystawca widnieje Spółka [...] (faktury ujęto w tabeli na str. 12 zaskarżonej decyzji).

Ponadto, nieprawidłowości dotyczyły rozliczenia zakupu naczepy ciężarowej [...] w formie odpisów amortyzacyjnych zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów za okres VII-XII/2019 roku w kwocie 2.730 zł, tj. 455 zł miesięcznie.

Za bezpodstawny uznał zarzut wszczęcia kontroli z naruszeniem art. 48 ust. 1 i 2 oraz ust. 11 pkt 2 ustawy Prawo przedsiębiorców. Wskazał, iż na podstawie art. 48 ust. 11 pkt 2 ustawy Prawo przedsiębiorców nie zawiadomiono podatnika o zamiarze wszczęcia kontroli. 16.02.2023 r. kontrolujący powiadomili podatnika o przyczynie braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli pismem nr [...], które stanowi załącznik nr 1 do protokołu kontroli. Wskazanie podstawy prawnej takiej kontroli, bez jej szczegółowego opisywania, jest wystarczające dla stwierdzenia, że organ zachował się zgodnie z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Wskazał przy tym, że powzięcie przez organ podatkowy informacji o współpracy podatnika

z nieuczciwymi podmiotami oferującymi obniżenie zobowiązań podatkowych jest wystarczającą podstawą do podjęcia kontroli bez zawiadomienia o zamiarze jej wszczęcia. W momencie wszczęcia kontroli podatkowej w obrocie prawnym istniała decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B. [...]

z 9.06.2021 r. nr [...] wydana wobec [...] Sp. [...].,

w sprawie podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2018 roku do maja 2019 roku. W toku kontroli celno-skarbowej ustalono, że Spółka [...] prowadziła fikcyjną działalność i wystawiała wyłącznie faktury VAT nie dokumentujące rzeczywistych transakcji, m.in. na rzecz podatnika. Wiedza organu, że na podstawie faktur VAT wystawionych przez [...] podatnik dokonał obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający, uzasadniała wszczęcie kontroli podatkowej bez zawiadomienia z uwagi na potrzebę zabezpieczenia dowodów popełnienia przestępstwa skarbowego.

Organ odwoławczy wskazał, iż na fakturach, jako sposób płatności, został wskazany przelew. Ponadto w miejscu podpis osoby upoważnionej do wystawiania faktury VAT znajduje się zapis o treści "T. P.", pieczątka o treści "[...] Sp. [...] ul. P. [...] W. NIP [...], REG. [...], KRS [...]" oraz nieczytelny podpis.

Za powyższe transakcje strona zapłaciła przelewem z firmowego rachunku bankowego na rachunek wskazany na fakturach, tj. nr [...] w przypadku faktur wymienionych w pozycji od 1 do 6 oraz w przypadku transakcji dot. zakupu środka trwałego, natomiast w odniesieniu do faktur wymienionych w pozycji od 7 do 10 ww. tabeli na rachunek nr [...].

Wobec firmy [...] Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B. [...] przeprowadził kontrolę celno-skarbową w zakresie podatku od towarów

i usług za okres od grudnia 2018 roku do maja 2019 roku.

NUS, postanowieniem nr [...] z 8.11.2023 r., włączył, jako dowód w sprawie, decyzję ww. organu z 9.06.2021 r. nr [...] wydaną dla [...] Sp. [...]. w zakresie podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2018 roku do maja 2019 roku, z której wynika, że Spółka ta w rzeczywistości nie prowadziła działalności gospodarczej na własny rachunek, lecz była uczestnikiem transakcji, które miały na celu obejście przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, celem wyłudzenia zwrotu VAT przez podmioty występujące w łańcuchu dostaw na dalszym etapie. Spółka podjęła czynności

z zamiarem naruszenia przepisów podatkowych, które miały dokumentować dostawę towarów oraz wykonanie usług, ale nie miały odzwierciedlenia rzeczywistego zdarzenia gospodarczego. Pełniła rolę, której zadaniem było stworzenie pozoru legalności transakcji. Stworzona przez [...] dokumentacja miała na celu upozorowanie rzetelności transakcji nimi udokumentowanej, a nie osiągnięcie korzyści z prowadzonej działalności gospodarczej. Cel działania Spółki był z góry określony, od samego początku, o czym świadczą następujące fakty:

Spółka została założona przez "wirtualne biuro" [...] Sp. z o.o., 14.11.2018 r. nastąpiła zmiana właścicielska w Spółce i Prezesem Zarządu został P. S. T. posiadający 100 udziałów o łącznej wartości 5 000 zł. Spółka dysponowała minimalnym kapitałem zakładowym 5 000 zł, który jest wymagany przez przepisy Kodeksu Spółek Handlowych,

adres [...] W., ul. P. [...] został wskazany organom podatkowym jako: miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, adres do korespondencji oraz adres przechowywania dokumentacji rachunkowej. Spółka nigdy nie korzystała z tych pomieszczeń, nie przechowywała tam dokumentacji księgowej, brak jest również jakichkolwiek oznak prowadzenia tam działalności gospodarczej,

umowa z "wirtualnym biurem" obowiązywała od 14.06.2018 r. do 30.09.2019 r., obejmowała jedynie odbieranie w imieniu Spółki korespondencji, przechowywanie jej przez określony czas lub przesyłanie odebranej korespondencji pocztą, przekazywanie korespondencji w formie skanów na życzenie użytkownika,

nie udało się pozyskać ksiąg podatkowych, dokumentów źródłowych za okres objęty kontrolą celno-skarbową. [...] Sp. [...] wzywana była wielokrotnie do udostępnienia dokumentów źródłowych, będących podstawą zapisów w ewidencjach prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług. Pisma pozostały bez odpowiedzi,

w trakcie przeszukania posesji przez funkcjonariuszy Działu Dochodzeniowo-Śledczego, pod adresem zameldowania Prezesa Zarządu [...] Sp. [...] P. T. nie stwierdzono dokumentacji podatkowej kontrolowanej Spółki, uzyskano informację, że P. T. nie mieszka pod adresem zameldowania, nie udało się również ustalić aktualnego adresu zamieszkania,

nie posiadała żadnego majątku ruchomego ani nieruchomego, nie posiadała żadnego sprzętu budowlanego, żadnych środków transportowych. Nie zatrudniała pracowników, w Spółce nie był też zatrudniony Prezes Zarządu P.T..

Z ewidencji zakupów oraz wyciągów bankowych nie wynika, aby kupowane były towary handlowe takie jak: opony, części samochodowe, piasek, kruszywa drogowe, beton suchy czy usługi budowlane, wynajmowany ciężki sprzęt budowlany,

nie ponosiła wydatków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (opłaty za media, energię elektryczną, czynsz najmu lokalu, paliwo itp.),

wystawiała tzw. "puste faktury". Wykonanie usługi polegającej na utwardzeniu placu, dostarczeniu materiałów budowlanych oraz opon w warunkach opisanych powyżej (brak kosztów utrzymania firmy, zużycia energii elektrycznej, pracowników bądź firmy zewnętrznej dostarczającej towary oraz wykonującej wymienioną usługę) było niemożliwe,

brała udział w oszustwie podatkowym poprzez wystawianie faktur, które miały dokumentować dostawę samochodów osobowych, ciągników siodłowych, naczep, ale nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych,

nie składała w kontrolowanym okresie rocznych deklaracji o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-4R oraz nie składała informacji o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-11. Z analizy przepływów na rachunkach bankowych [...] Sp. [...] wynika, że podmiot nie dokonywał płatności

z tytułu składek za ubezpieczenia do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ani płatności do urzędu skarbowego z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych,

w złożonych deklaracjach VAT-7 w kontrolowanym okresie Spółka nie wykazała nabycia środków trwałych, co świadczy o braku majątku. Organ dokonał oceny kondycji finansowej [...] Sp. [...]., gromadząc dane o nieruchomościach i ruchomościach, której jest właścicielem. Według Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych [...], nie jest właścicielem żadnej nieruchomości, a według Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców CEPIK nie posiada żadnych pojazdów. Z informacji o zgłoszonych czynnościach majątkowych, uzyskanych od Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-W. wynika, że złożyła jedną deklarację w sprawie podatku od czynności cywilno-prawnych PCC-3, która dotyczyła rejestracji spółki,

nie złożyła sprawozdań finansowych za 2018 r. i 2019 r.,

nie ujawniła w złożonych deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 wszystkich wystawionych przez nią faktur VAT, nie wykazywała w nich bieżących obrotów, podatku należnego i poprzez zamierzone i długotrwałe działania uchylała się od opodatkowania ww. podatkiem przez wiele miesięcy, przez co w ustawowym terminie nie uiściła wymagalnego zobowiązania podatkowego,

nie wykazała w złożonych informacjach podsumowujących VAT-UE oraz deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia 2019 r. do maja 2019 r. wszystkich transakcji WNT,

w okresie od grudnia 2018 r. do maja 2019 r. złożyła pliki JPK VAT zawierające m.in. informacje o deklarowanych transakcjach sprzedaży i zakupu podatnika, dane identyfikujące kontrahentów oraz wartości netto transakcji i kwoty podatku wynikające

z wystawionych i otrzymanych faktur VAT. Wartości wykazane w złożonych plikach JPK VAT są zgodne z wartościami prezentowanymi w deklaracjach VAT-7 za ten okres. Stwierdzono natomiast rozbieżności między plikami JPK VAT złożonymi przez [...] a JPK VAT jej kontrahentów polegające na deklarowaniu przez Spółkę w okresie od grudnia 2018 r. do maja 2019 r. sprzedaży w kwotach znacznie niższych niż kwoty nabyć deklarowane przez jej kontrahentów,

z danych zawartych w [...] wynika, że istnieją rozbieżności pomiędzy wartościami wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) zadeklarowanymi przez [...] Sp. [...]. w informacji podsumowującej VAT-UE,

a wartościami zadeklarowanymi jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (WDT) przez kontrahentów z Niemiec i Belgii,

nie zgłosiła organom podatkowym faktu posiadania rachunków bankowych, na rachunkach bankowych utrzymywane były niskie salda środków pieniężnych, następowała szybka rotacja środków,

w deklaracjach VAT-7 za okres od grudnia 2018 r. do maja 2019 r. Spółka wykazała jedynie kwotę podatku do przeniesienia, nie deklarowała kwoty podatku do wpłaty,

od 2.07.2018 r. zarejestrowana była w Urzędzie Skarbowym W.[...] jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. 16.09.2019 r. na podstawie art. 96 ust. 9 pkt 4 ustawy o VAT została wykreślona z urzędu z rejestru podatnika podatku VAT.

Organ odwoławczy wskazał także, iż Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B. [...] nie dał wiary wyjaśnieniom przekazanym przez odbiorców faktur wystawionych przez Spółkę [...] (dokumentujących dostawy pojazdów samochodowych i naczep) z następujących powodów:

[...] Sp. [...] nie ponosiła kosztów swej działalności, nie ujmowała

w rejestrach VAT i deklaracjach podatkowych zakupów oraz sprzedaży tych towarów. W dokumentacji spółki nie stwierdzono żadnego dokumentu związanego z wyjazdem do Niemiec, brak jest kosztów przejazdów, zakupu paliwa, noclegów, ubezpieczenia pojazdów, zakupu tzw. numerów celnych w Niemczech (samochody jechały do Polski "na kołach"),

na dokumentach otrzymanych od jednego z niemieckich kontrahentów "Potwierdzenie przybycia przedmiotu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do innego państwa członkowskiego UE" w chwili zakupu wskazywano od razu miejsce dostawy w Polsce, które było jednym z miejsc prowadzenia działalności gospodarczej przez kolejnego w łańcuchu dostaw polskiego kontrahenta [...],

do transakcji z jednym z niemieckich kontrahentów dołączano pełnomocnictwa podpisane przez P. T. upoważniające osobę z Polski B.C. (dane zanonimizowane) do odebrania i sprowadzenia do Polski ciągników siodłowych oraz naczep samochodowych. Samochody następnie fakturowane były przez [...] Sp.

[...] na inną polską spółkę, a następnie były przedmiotem umowy leasingu

i przekazane do kolejnej polskiej spółki, lub fakturowane przez [...] na inną polską firmę C.M., do dokumentów otrzymanych od kontrahenta niemieckiego M. S. S. dołączono pełnomocnictwo podpisane przez P. T. upoważniające osobę z Polski R.K. do pojawienia się w jego imieniu, w szczególności do płatności

i odbioru w celu uzupełnienia dokumentacji dotyczącej zakupu pojazdu, w tym wszystkich kluczy i dokumentów związanych z pojazdem i procesem zakupu. "Transport na kołach". Pojazd następnie, na podstawie faktury wystawionej przez [...] Sp. [...]., został wyfakturowany na tą samą osobę z Polski R.K. Powyższe świadczy o tym, że odbiorcy faktur często sami płacili, odbierali i transportowali do Polski pojazdy

z Niemiec. Działalność [...] ograniczała się jedynie do wystawiania faktur.

Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B.-P. na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że Spółka [...] w zakresie opisanym na wystawionych fakturach, m.in. na rzecz podatnika, nie dokonywała dostaw towarów, czyli czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wszystkie ujawnione w toku przeprowadzonej kontroli celno-skarbowej faktury VAT wystawione przez [...] Sp. [...]. nie dokumentują rzeczywistej sprzedaży towarów oraz usług. Spółka brała udział w procederze wystawiania "pustych faktur" w celu pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany na tych fakturach przez podmioty, na rzecz których były one wystawione.

Pismem z 25.05.2023 r., NUS wystąpił do Spółki [...] o przedłożenie dokumentów potwierdzających zawarcie transakcji w 2019 roku z podatnikiem. Korespondencja wysłana na adres siedziby Spółki, według KRS - [...]W., ul. P. [...] , nie została odebrana. W Krajowym Rejestrze Sądowym, jako prezes zarządu [...] Sp. [...] figuruje P. T.. NUS ustalił, że P. T. zmarł 16.08.2021 r.

Dyrektor IAS podniósł, iż pismem z 11.07.2024 r., NUS wystąpił do Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B.[...] o przesłanie uwierzytelnionych kserokopii faktur VAT wystawionych na rzecz [...] Sp. [...] a dotyczących pojazdów, które były przedmiotem transakcji udokumentowanych fakturami wystawionymi na rzecz podatnika. W odpowiedzi, pismem z 16.07.2024 r., przekazano kserokopie faktur VAT:

nr [...] z 5.03.2019 r. dot. naczepy ciężarowej [...]. z 2013 roku,

[...],

nr [...] z 16.04.2019 r. dot. naczepy ciężarowej [...] z 2013 roku, VIN [...],

nr [...] z 31.05.2019 r. dot. ciągnika samochodowego [...], VIN [...],

nr [...] z 27.02.2019 r. dot. ciągnika samochodowego [...], VIN [...],

nr [...] z 25.04.2019 r. dot. ciągnika samochodowego [...], VIN [...],

nr [...] z 30.04.2019 r. dot. ciągnika siodłowego [...], VIN [...],

nr [...] z 8.05.2019 r. dot. naczepy ciężarowej [...], VIN [...],

nr [...] z 11.05.2019 r. dot. ciągnika samochodowego, [...], VIN [...].

Natomiast w odpowiedzi na wezwanie NUS, 2.08.2024 r. strona przedłożyła faktury dokumentujące sprzedaż pojazdów zakupionych wcześniej od [...] Sp. [...]., do których dołączyła faktury ich zakupu, dokumenty Brief oraz potwierdzenia zapłaty.

Dokonując następnie oceny tych ustaleń Dyrektor IAS uznał, że dowody jednoznacznie potwierdzają, że faktury, na których jako wystawca widnieje [...] Sp.

[...]., stwierdzają czynności, które faktycznie nie zostały wykonane przez ten podmiot, nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych pomiędzy stronami wymienionymi na tych fakturach, są więc dokumentami nierzetelnymi i stwierdzają fikcyjne transakcje. Spółka w rzeczywistości nie prowadziła działalności gospodarczej, gdyż nie miała niezbędnych do tego środków technicznych i wiedzy, nie zatrudniała pracowników, nie dokonała rzeczywistych zakupów samochodów w celu ich dalszej odsprzedaży, lecz wyłącznie wystawiała faktury VAT nie dokumentujące rzeczywistych transakcji. Działalność ta miała na celu wprowadzenie do obrotu faktur nie odzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a zatem była to działalność fikcyjna. [...] pełniła rolę "słupa" i brała udział w procederze wprowadzania do obrotu gospodarczego faktur nieodzwierciedlających faktycznego przebiegu zdarzeń gospodarczych

i w konsekwencji uzyskiwania korzyści majątkowych w postaci niezasadnego obniżania podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług przez podmioty, na które wystawiała faktury, przy jednoczesnym niedeklarowaniu oraz nieodprowadzaniu podatku należnego. Działalnością Spółki było jedynie symulowanie rzeczywistego obrotu gospodarczego, miała na celu stworzenie nierzetelnej dokumentacji stanowiącej podstawę do uzyskiwania nienależnych zwrotów podatku VAT przez podmioty, na które wystawiane zostały faktury. Spółka [...] była świadomym uczestnikiem oszustwa

w celu wyłudzenia podatku VAT. Nie przedstawiła dokumentacji podatkowej celem jej weryfikacji oraz potwierdzenia zawieranych transakcji, jak również żadnych dowodów uprawdopodobniających prowadzenie działalności gospodarczej.

Organ odwoławczy stwierdził zatem, że w świetle powyższych ustaleń oraz mając na uwadze art. 22 ust. 1 i ust. 8 u.p.d.o.f., NUS zasadnie uznał, że wydatki udokumentowane fakturami dotyczącymi zakupu towarów handlowych (900.000 zł netto) oraz amortyzacji środka trwałego (2.730 zł), na których jako wystawca widnieje [...] Sp. [...]., nie stanowią kosztów uzyskania przychodów podatnika w 2019 roku, bowiem faktury te nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a ich zaewidencjonowanie umożliwiło stronie zmniejszenie obciążeń podatkowych poprzez zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów oraz odliczenie podatku naliczonego.

Zauważył przy tym, że w podatku dochodowym bez znaczenia pozostaje to, czy w wyniku świadomego, czy nieświadomego działania podatnik ujął "pustą fakturę"

w kosztach podatkowych. Do uznania konkretnego wydatku za koszt uzyskania przychodu niezbędne jest bowiem zarówno zaistnienie zdarzenia gospodarczego (np. zakup towaru lub usługi u konkretnego sprzedawcy za konkretną cenę), jak i jego prawidłowe udokumentowanie. Nie ma przy tym znaczenia, czy podatnik w sposób zawiniony lub niezawiniony dokonywał rozliczenia kosztów uzyskania przychodów na podstawie nierzetelnych dowodów księgowych. Przyjęcie za koszt uzyskania przychodów wydatku wykazanego, np. na fakturze wystawionej przez inny podmiot niż faktyczny dostawca towaru lub usługi, prowadziłoby w istocie do akceptacji rozliczenia podatkowego opartego nie na rzeczywistym przebiegu operacji gospodarczej, lecz wyłącznie na dokumentach prywatnych zaoferowanych przez podatnika.

Jeżeli podatnik posłużył się dokumentami, które są nieprawdziwe, to niezależnie od tego, czy został oszukany przez wystawcę faktur, czy też wiedział o tym fakcie, okoliczności te nie mają wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym (por. wyroki NSA z 15.01.1998 r., SA/Sz 648/97, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 23.02.2010 r., I SA/Go 2/10) i NSA z 22.12.2011 r., II FSK 1252/10).

Wydatek może zatem zostać uznany za koszt uzyskania przychodu, jeżeli został poniesiony przez podatnika, jest definitywny, pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, poniesiony został w celu uzyskania przychodów, bądź zachowania lub zabezpieczenia ich źródła lub może mieć inny wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, jak również został właściwie udokumentowany. Podkreślił, że z posiadanej przez podatnika dokumentacji musi jednoznacznie wynikać, że doszło do transakcji opisanej na fakturze pomiędzy podatnikiem a jego kontrahentem, ujętej

w rozliczeniu kosztów uzyskania przychodów. Wystawiona przez sprzedawcę faktura odzwierciedlać zatem musi rzeczywisty przebieg transakcji w takim rozumieniu, że osoba wystawiająca fakturę jest faktycznie sprzedawcą, bowiem kosztem uzyskania przychodu może być tylko ta wartość, która związana jest z realnie występującymi

w rzeczywistości transakcjami.

Nadto, stosownie do art. 24 ust. 1 u.p.d.o.f., poniesione wydatki powinny być należycie dokumentowane rzetelnymi dowodami księgowymi, zgodnymi z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej. Jeżeli natomiast faktura nie dokumentuje żadnej rzeczywistej transakcji dokonanej między podmiotami to nie ma podstaw, aby traktować kwoty uwidocznione na nie odpowiadających rzeczywistości dokumentach, jako wydatki zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 lub ust. 8 u.p.d.o.f.

DIAS dodał jednocześnie, że w orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że organy podatkowe są obowiązane do badania również walorów formalnych faktury oraz okoliczności, w których doszło do sprzedaży towarów lub usług, co sprowadza się do kontrolowania, czy faktura w istocie stwierdza fakt poniesienia kosztu, a więc czy doszło między stronami wskazanymi w fakturze do rzeczywistej operacji gospodarczej.

Podkreślił, że w podatku dochodowym bez znaczenia pozostaje należyta staranność i dobra wiara podatnika przy zawieraniu transakcji gospodarczych (por. wyrok NSA z dnia 3.04.2024 r., II FSK 809/21).

W związku z powyższym, DIAS za niezasadny uznał złożony wniosek strony

o przesłuchanie w charakterze świadków: żony podatnika – J. G. i pracowników podatnika – P. B. i W. S. oraz ponownego przesłuchania strony, na okoliczność zawarcia i przebiegu oraz dochowania przez podatnika należytej staranności w transakcjach z [...], i odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Wbrew bowiem twierdzeniu oodatnika ww. okoliczności nie mogą bowiem mieć istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy (art. 188 O.p.).

Zdaniem DIAS, okoliczności zawarcia i przebiegu transakcji z firmą [...] zostały już dostatecznie wyjaśnione podczas przesłuchania podatnika w charakterze strony, a jak już wskazano, należyta staranność (dobra wiara) podatnika nie może wpłynąć na możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów transakcji udokumentowanych "pustymi fakturami", wystawionymi przez Spółkę [...].

Niemniej jednak, organ odwoławczy przedstawił stanowisko odnośnie braku dochowania przez podatnika należytej staranności przy zawieraniu transakcji ze Spółką. Zdaniem DIAS, podatnik nie tylko nie dochował tej staranności, ale wykazane zostało, że w sposób świadomy zawierał transakcje z firmą [...]. W tej sprawie istniało wiele symptomów, które powinny wzbudzić czujność racjonalnego przedsiębiorcy w sytuacji zawierania cyklicznych transakcji na wysokie kwoty. DIAS swoje stanowisko w tym zakresie opisał na str. 20 - 23 zaskarżonej decyzji, jak również uzasadnił, z jakich przyczyn nie uwzględniono w sprawie wnioskowanych przez stronę dowodów z wycen pojazdów i naczepy samochodowej. Podkreślił przy tym, że przedmiotem postępowania nie jest zaniżenie wartości rynkowych pojazdów, ale zawieranie transakcji z podmiotem pozorującym działalność i wystawiającym tzw. "puste faktury", co oznacza, że kosztami uzyskania przychodów nie mogą być wartości ujęte w tych fakturach w pełnej wysokości, niezależnie od tego czy odpowiadają wartościom rynkowym. Ponadto

w postępowaniu nie jest kwestionowany fakt nabycia pojazdów lecz to, że podatnik posłużył się nierzetelnymi dokumentami zakupu, które nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji między podmiotami wskazanymi w fakturach.

Wskazał, że w świetle art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., sprzedaż pojazdów przez stronę stanowi przychód.

Odnosząc się zaś do konieczności oszacowania wartości poniesionego przez podatnika kosztu w sytuacji jego zakwestionowania, jeżeli równocześnie nie kwestionuje się uzyskanego z tego tytułu przychodu, Dyrektor IAS wskazał, że zarówno z przepisów Ordynacji podatkowej, jak i ustawy podatkowej, nie wynika, że organ podatkowy jest zobowiązany do oszacowania kosztów uzyskania przychodów

w sytuacji, gdy podatnik zaniedbuje swoje obowiązki w zakresie dokumentowania zdarzeń gospodarczych.

W tej sprawie NUS zasadnie uznał podatkową księgę przychodów i rozchodów za nierzetelną. Pominięcie w kosztach uzyskania przychodu zakupów towarów potwierdzonych fikcyjnymi fakturami nie zobowiązuje organów podatkowych do szacunkowego określenia podstawy opodatkowania, jeśli w pozostałym zakresie księga podatkowa obrazuje rzeczywiste operacje gospodarcze. Jeżeli nierzetelne księgi mogą dostarczyć stosownych danych, które uzupełnione innymi dowodami pozwolą na ustalenie podstawy opodatkowania, odstąpienie od oszacowania dochodu jest uprawnione i uzasadnione. Nierzetelne prowadzenie dokumentacji podatkowej, a więc niewywiązywanie się przez podatnika z obowiązku prawidłowego ujmowania w tej dokumentacji zdarzeń gospodarczych, w tym dokumentowania poniesionych wydatków jako kosztów uzyskania przychodów, nie może być dla podatnika źródłem nieuzasadnionej preferencji, w porównaniu do podatników, którzy obowiązki w tym zakresie wypełniają. Byłoby to także sprzeczne z zasadami sprawiedliwości społecznej

i równego traktowania podatników. Gdyby bowiem przyjąć obowiązek oszacowania jako sposób określenia podstawy opodatkowania, w tym także określania wysokości kosztów uzyskania przychodów, to z punktu widzenia podatnika niecelowe byłoby prowadzenie jakiejkolwiek ewidencji podatkowej, czy też dokumentowanie ponoszonych kosztów uzyskania przychodów, gdyż zawsze można byłoby żądać dokonania ich oszacowania, a przepisy dotyczące rzetelnego prowadzenia ksiąg i dokumentowania operacji gospodarczych byłyby iluzoryczne.

Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że uzasadnione było uznanie, że podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę 902.730 zł, w tym w postaci odpisów amortyzacyjnych.

Z powyższych przyczyn zarzuty odwołania DIAS uznał za nieuzasadnione.

Końcowo, przedstawił rozliczenie strony w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 rok, w tym odsetek za zwłokę i stanowisko w zakresie zawieszenia terminu przedawnienia w ich naliczaniu, bowiem termin przedawnienia odsetek za zwłokę od nie wpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące czerwiec, wrzesień i październik 2019 r. upływał z dniem 31 grudnia 2024r. (str. 25-29 zaskarżonej decyzji). Wskazał przy tym na art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 O.p., podnosząc, iż w dniu 7.03.2024 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. wszczął dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe sygn. akt [...] (połączone do wspólnego prowadzenia w ramach postępowania [...]) w sprawie podania nieprawdy

w zeznaniu podatkowym PIT-36L za 2019 rok, złożonym do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. przez G. G..

W związku z tym, pismem z 12.03.2024 r. nr [...] (doręczonym podatnikowi 27.03.2024 r.), podatnik został zawiadomiony przez NUS

o zawieszeniu 7.03.2024 r. biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych (PPL) za 2019 rok. W ocenie organu odwoławczego zawieszenie biegu terminu przedawnienia w świetle uchwały NSA z dnia 24 maja 2021r., I FPS 1/21 było skuteczne, a zobowiązania, o których mowa w decyzji nie uległy przedawnieniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc

o uchylenie decyzji organów podatkowych obydwu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, pełnomocnik skarżącego postawił zarzuty naruszenia:

a) przepisów prawa procesowego:

art. 121 w zw. z art. 235 O.p. w związku z prowadzeniem przez organ podatkowy postępowania wg z góry założonej tezy, w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, nacechowany wyłącznie profiskalną wykładnią przepisów prawa;

art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art.187 § 1, art.188, art. 191 w zw. z art. 235 O.p. poprzez dokonanie dowolnej, wybiórczej oceny dowodów wg z góry założonej tezy, że skarżący wiedział lub przy dochowaniu należytej staranności powinien był wiedzieć, iż transakcje udokumentowane fakturami wystawionymi przez [...] Spółka

[...]. wiązały się z ewentualnym przestępstwem popełnionym przez dostawcę lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu;

art.120, art.122, art.123 §1, art.180 §1, art.187, art.188 i art.191 w zw. z art. 235 O.p. poprzez zaniechanie przeprowadzenia istotnego dla sprawy dowodu w postaci przesłuchania w charakterze świadków J. G. i pracowników podatnika P. B. i W. S. oraz ponownego przesłuchania G. G. na okoliczność zawarcia, przebiegu oraz dochowania przez podatnika należytej staranności w transakcjach z [...] Spółką [...]

art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 i art. 191 w zw. z art. 235 O.p. - poprzez dokonanie ustaleń na podstawie dowodów pozyskanych w trakcie kontroli podatkowej wszczętej z naruszeniem art.48 ust. 1 i 2 oraz ust. 11 pkt 2 ustawy z dnia 6 marca 2018r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646 z późn. zm.) bez zawiadomienia

o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, w sytuacji gdy w sprawie nie zaistniały przesłanki do jej uruchomienia bez uprzedniego zawiadomienia podatnika;

b) przepisów prawa materialnego:

art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez przyjęcie, wg z góry założonej tezy, że transakcje udokumentowane fakturami wystawionymi przez [...] Spółka [...]., nie miały miejsca i w konsekwencji nie stanowią kosztu podatkowego;

art. 22 ust. 8 u.p.d.o.f. poprzez przyjęcie, wg z góry założonej tezy, że transakcje udokumentowane fakturami wystawionymi przez [...] Spółka [...]., nie miały miejsca, co w przypadku zakupu środka trwałego uniemożliwia zaliczenie odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko

w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Pismem z dnia 27 listopada 2025 r. pełnomocnik skarżącego wniósł

o przeprowadzenie dowodu z wycen pojazdów i naczepy samochodowej nabytych od [...] Spółki [...] na okoliczność zawarcia, przebiegu oraz zachowania przez podatnika należytej staranności w transakcjach z ww. firmą. Do pisma zostały dołączone wyceny Nr: [...], [...], [...]wraz z dokumentacją fotograficzną.

Postanowieniem z dnia 27 listopada 2025 r. ogłoszonym na rozprawie Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") powyższe wnioski dowodowe oddalił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267)

w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Może też zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych

w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, iż nie narusza ona prawa w sposób uzasadniający jej wyeliminowanie

z obrotu prawnego.

Sporem w sprawie objęta jest zasadność odmówienia skarżącemu prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zakupu towarów handlowych udokumentowanych fakturami wystawionych dla skarżącego przez [...] Sp. [...]

w miesiącach od marca do czerwca 2019 r. i w sierpniu 2019 r. dokumentujących sprzedaż ciągników samochodowych, naczep ciężarowych, samochodu ciężarowego na łączną wartość netto 900 000 zł oraz wartości odpisów amortyzacyjnych środka trwałego (naczepy ciężarowej), którego nabycie także zostało udokumentowane fakturą wystawioną przez [...] Sp. [...]. w czerwcu 2019 r. na łączną kwotę 2 730 zł

Zdaniem organów podatkowych faktury te nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych pomiędzy stronami wymienionymi na tych fakturach. Są zatem dokumentami nierzetelnymi i stwierdzają fikcyjne transakcje. Z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika bowiem, że [...] Sp. [...] w rzeczywistości nie prowadziła działalności gospodarczej, gdyż nie miała niezbędnych do tego środków technicznych i wiedzy, nie zatrudniała pracowników, nie dokonywała rzeczywistych zakupów samochodów w celu ich dalszej odsprzedaży, lecz wyłącznie wystawiała faktury VAT nieodzwierciedlające rzeczywistych transakcji.

Skarżący zarzuca w szczególności naruszenie przepisów postępowania, wskazując na wadliwie, w sposób niepełny ustalony i oceniony stan faktyczny, który został oparty o dowody zgromadzone w trakcie kontroli podatkowej wszczętej bez zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, podczas gdy w sprawie nie zaistniały przesłanki do jej uruchomienia bez uprzedniego zawiadomienia podatnika.

Biorąc zatem pod uwagę przedmiot niniejszej sprawy, wskazać należy, że zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1509 ze zm., także jako: "u.p.d.o.f."), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zgodnie z art. 22 ust. 8 u.p.d.o.f. zdanie pierwsze, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie

z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Zwrot "koszty poniesione" oznacza, że ustawodawca w kategorii kosztu podatkowego ujmuje tylko wydatki, które rzeczywiście zostały poniesione przez podatnika na rzecz ujawnionego kontrahenta, mające przy tym charakter ostateczny. Istotny jest również cel poniesienia wydatku. Celem tym powinno być co do zasady osiągnięcie przychodu. Podatnik ma obowiązek wykazania, że poniósł określone wydatki, które zaliczył do kosztów uzyskania przychodów, a nadto, że poniesienie określonych wydatków nastąpiło w celu osiągnięcia przychodów. Na podatniku spoczywa nadto obowiązek zgodnego z prawem udokumentowania poszczególnych wydatków, w sposób wykluczający wątpliwości zarówno co do ich faktycznego poniesienia, jak i związku tych wydatków z przychodami.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest już pogląd, że do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego, polegającego na zakupie towaru lub usługi u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar lub usługę i wykorzystać je w działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (por. wyroki NSA: z 18 sierpnia 2004 r. FSK 958/04; z 19 grudnia 2007 r., II FSK 1438/06; z 14 marca 2008 r., II FSK 1755/06; z 30 stycznia 2009 r., II FSK 1405/07; z 20 lipca 2010 r., II FSK 418/09; z 7 czerwca 2011 r., II FSK 462/11; z 29 maja 2012 r., II FSK 2323/10; z 28 stycznia 2015 r., II FSK 2590/12; z 25 czerwca 2015 r., II FSK 1272/13; z 14 lipca 2015 r., II FSK 1435/13; z 18 grudnia 2015 r., II FSK 2821/13; wszystkie te wyroki dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.cbois.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").

Zgodnie z treścią art. 24 ust. 2 u.p.d.o.f. u podatników osiągających dochody

z działalności gospodarczej i prowadzących księgi przychodów i rozchodów dochodem z działalności jest różnica pomiędzy przychodem w rozumieniu art. 14, a kosztami uzyskania powiększona o różnicę pomiędzy wartością remanentu końcowego

i początkowego towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych

i pomocniczych, półwyrobów, produkcji w toku, wyrobów gotowych, braków i odpadków, jeżeli wartość remanentu końcowego jest wyższa niż wartość remanentu początkowego, lub pomniejszona o różnicę pomiędzy wartością remanentu początkowego i końcowego, jeżeli wartość remanentu początkowego jest wyższa (...).

W myśl natomiast art. 24a ust. 1 powołanej ustawy, osoby fizyczne, przedsiębiorstwa w spadku, spółki cywilne osób fizycznych i przedsiębiorstwa

w spadku, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej "księgą", z zastrzeżeniem ust. 3, 5 i 5a, albo księgi rachunkowe, zgodnie

z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.

Skoro w treści art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. mowa jest o kosztach poniesionych,

to niewątpliwie chodzi o wydatki, które mają charakter rzeczywisty, a ponadto niezbędne jest istnienie ich związku z przychodami. W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera też prawidłowe udokumentowanie ponoszonych kosztów, umożliwia to bowiem ustalenie, czy spełnione zostały ustawowe przesłanki pozwalające uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy podatkowej. Obowiązek ten spoczywa na podatniku, to on bowiem dokonuje określonych wydatków

i zaliczając je do kosztów uzyskania przychodów, pomniejsza podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym. Tak więc, podatnik powinien wykazać nie tylko, że koszt został poniesiony, ale również, że został poniesiony w celu uzyskania przychodów. Zarazem, jeżeli podatnik prowadzący działalność gospodarczą dokonuje określonych płatności, to powinny być one ekwiwalentem za dostarczone mu towary lub usługi,

te bowiem bezpośrednio odsprzedane lub wykorzystane do wytworzenia innych towarów lub usług przynoszą mu następnie przychód. Tylko w takim ujęciu można rozważać istnienie związku pomiędzy kosztem a przychodem, czyli poniesieniem kosztów w celu uzyskania przychodów (zob. wyrok NSA z 24 czerwca 2015 r., II FSK 1356/13; CBOSA). Tym samym ustalenie, iż faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji, jest wystarczające do uznania, że wynikające z nich kwoty nie mogą być uznane za koszt podatkowy. Bez znaczenia przy tym pozostaje kwestia tzw. "dobrej wiary", czy "należytej staranności", które to pojęcia zależnie od okoliczności mogą mieć istotne znaczenie na gruncie podatku od towarów i usług.

Z tych względów zarzuty skargi naruszenia art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 O.p. i towarzysząca im argumentacja, zmierzająca do wykazania dochowania przez skarżącego należytej staranności w transakcjach udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami, nie zasługują na uwzględnienie.

Wskazania również wymaga, że postępowanie, mające na celu ustalenie okoliczności istotnych dla sprawy, organy podatkowe obowiązane są przeprowadzić zgodnie z wymogami przepisów Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 122 tej ustawy

w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W myśl art. 124 O.p. organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Postępowanie podatkowe powinno nadto być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). Zgodnie z art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak z kolei wynika z art. 191 O.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Zdaniem Sądu organy podatkowe orzekające w niniejszej sprawie sprostały ww. obowiązkom i na podstawie ustaleń faktycznych dokonanych w zgodzie z powołanymi przepisami prawidłowo przyjęły, że skarżący niezasadnie uwzględnił w kosztach uzyskania przychodu wydatki udokumentowane fakturami dokumentującymi sprzedaż ciągników samochodowych, naczep ciężarowych, ciągnika siodłowego, wystawionymi dla skarżącego przez [...] Spółkę [...] które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Zdaniem Sądu, ustalona przez organy podatkowe podstawa faktyczna rozstrzygnięcia została oparta na dowodach, których ocena nie była sprzeczna z zasadami wyrażonymi w art. 191 O.p. Przepis ten nakazuje organowi podatkowemu dokonanie oceny wszystkich zebranych dowodów z rozważeniem wiarygodności i mocy dowodowej każdego z nich, a następnie ich uporządkowanie i powiązanie w spójną

i logiczną całość.

W ocenie Sądu stan faktyczny został ustalony w sprawie w sposób kompletny. Zgodnie z art. 181 O.p. dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być

w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Zgodnie z tą regulacją organy podatkowe były uprawnione do zgromadzenia

w niniejszym postępowaniu dowodów, które zostały w sposób logiczny i we wzajemnym powiązaniu ocenione. Zauważyć należy, iż wśród tych dowodów znalazła się decyzja

z dnia 9 czerwca 2021 r. wydana wobec [...] Sp. [...] przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B.[...] w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2018 r. do maja 2019 r. (karty 288 – 314 akt podatkowych).

Z dokonanych w tym postępowaniu ustaleń wynika m.in., że Spółka [...] została zarejestrowana pod adresem: W., ul. P. [...], to jest pod adresem biura wirtualnego. Ustalono jednocześnie, że Spółka nigdy faktycznie nie korzystała

z pomieszczeń pod ww. adresem, a jedynie z udostępnionego adresu, nie przechowywała tam również dokumentacji księgowej, brak jest również oznak prowadzenia tam działalności gospodarczej. Nie udało się pozyskać ksiąg podatkowych, dokumentów źródłowych za okres objęty kontrolą, pod adresem zameldowania prezesa tej Spółki nie stwierdzono dokumentacji podatkowej Spółki, ustalono jednocześnie, że prezes Spółki nie mieszka pod tym adresem, nie udało się ustalić jego aktualnego adresu zamieszkania. Z ww. decyzji wynika także, że Spółka nie posiadała żadnego majątku ruchomego ani nieruchomego, żadnego sprzętu budowlanego, żadnych środków transportowych, nie zatrudniała żadnych pracowników, nie ponosiła wydatków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jak opłaty za media, energie elektryczną, czynsz najmu lokalu, paliwo. Powyższe okoliczności, jak również pozostałe ustalenia dotyczące tego podmiotu wskazane przez organy orzekające w niniejszej sprawie wskazują niewątpliwie, iż Spółka [...] nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej, nie uczestniczyła w faktycznym obrocie towarem wskazanym w zakwestionowanych fakturach. Faktury te nie dokumentują zatem rzeczywistych transakcji, albowiem ich wystawca nie był

w rzeczywistości dostawcą wskazanego w nich towaru. Trafnie zatem w ocenie Sądu orzekające w sprawie organy uznały, iż zakwestionowane faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy stronami wymienionymi na tych fakturach. Są to zatem dokumenty nierzetelne.

Dowodów pozwalających na dokonanie odmiennej oceny nie przedstawił także skarżący. Jak wynika z zeznań skarżącego (karta 36 – 41 akt podatkowych), nie miał on żadnej wiedzy na temat działalności Spółki . nie wie czym zajmowała się ta Spółka, nie wie pod jakim adresem prowadziła działalność gospodarczą, dane Spółki znał jedynie z faktur, nie był w miejscu wskazanym jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, kontaktował się jedynie z W. Ś. prowadzącym komis w K., który zmarł w 2019 r., z którym ustalał szczegóły transakcji. Nie spotykał się z innymi osobami reprezentującymi tą firmę.

Stwierdzić zatem należy, że skarżący nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów w celu wykazania istnienia okoliczności przeciwnych, w szczególności na potwierdzenie rzeczywistego przeprowadzenia transakcji ze Spółką [...]. Zdaniem Sądu w sprawie nie wystąpiła konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, gdyż dotychczas zgromadzony w sprawie okazał się wystarczający do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i przyjęcia, że sporne faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Zauważyć należy, iż orzekające w sprawie organy nie zakwestionowały okoliczności, iż fakturom wystawionym przez [...] Sp. [...]

o których mowa wyżej towarzyszył obrót. Uznały jednak, iż Spółka nie była

w rzeczywistości dostawcą wskazanych w fakturach samochodów, albowiem nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej, nie dokonywała nabyć ani sprzedaży towarów.

Brak jest zatem podstaw do dopatrywania się naruszenia przez organy podatkowe art. 120, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187, art. 188, art. 191 O.p., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadków J. G., P. B., W. S., jak również skarżącego na okoliczności zawarcia i przebiegu transakcji oraz dochowania przez podatnika należytej staranności w transakcjach ze Spółką [...]. Brak było także podstaw do uwzględnienia wskazanych w piśmie z dnia 27 listopada 2025 r. wniosków dowodowych, to jest przeprowadzenia dowodu z wycen pojazdów dołączonych do tego pisma, które to wnioski Sąd postanowieniem z dnia 27 listopada 2025 r., ogłoszonym na rozprawie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił. Zauważyć także należy, iż wnioski dowodowe, o których mowa zostały powtórzone przed Sądem, albowiem zostały one zgłoszone także w postępowaniu odwoławczym (przy piśmie z dnia 4 marca 2025 r. karty 16 – 30 akt odwoławczych). Prawidłowo organ odwoławczy odnosząc się do tych wniosków wskazał, że dowody te pozostają bez wpływu na wynik sprawy, albowiem wyceny potwierdzające, że ceny wykazane w zakwestionowanych fakturach odpowiadają wartościom rynkowym, w zestawieniu z pozostałymi ustaleniami nie zmieniają fikcyjnego charakteru tych faktur i nie mogą stanowić kosztów podatkowych we wskazanym wyżej rozumieniu. Ponadto wskazać należy, iż zeznania skarżącego złożone podczas kontroli podatkowej w sposób nie budzący wątpliwości relacjonują przebieg transakcji udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami, jak i zakres zainteresowania skarżącego tym kontrahentem i podjęte w celu jego weryfikacji działania.

Odnosząc się zaś do zarzutów skargi naruszenia art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 48 ust. 1 i 2 oraz ust. 11 pkt 2 ustawy Prawo przedsiębiorców wskazać należy, iż jak trafnie wskazał organ odwoławczy, z akt sprawy (karta 3 akt podatkowych) wynika, że 16.02.2023 r. organ zawiadomił podatnika o powodach wszczęcia kontroli bez zawiadomienia o zamiarze jej wszczęcia. Zgodzić się należy, że przed wszczęciem kontroli istniały podstawy do zastosowania art. 48 ust. 11 pkt 2 ustawy Prawo przedsiębiorców. W obrocie prawnym pozostawała bowiem decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego

w B. [...] znak [...] z 9.06.2021 r. wydana dla podmiotu [...] Sp. [...]., w sprawie podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2018 r. do maja 2019 r., z której treści wynika, że działalność [...] Sp. [...]. miała na celu wprowadzenie do obrotu faktur nieodzwierciedlających faktycznych zdarzeń gospodarczych i była to działalność fikcyjna. Skarżący był zaś jednym z podmiotów, który był odbiorcą takich faktur.

Odnosząc się zatem do zarzutów skargi Sąd w całości uznał je za niezasadne. Skarżący nie podważył skutecznie dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych,

a wskazana w skardze argumentacja stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami i wnioskami zawartymi w zaskarżonej decyzji. Tymczasem odmienna ocena dokonanych ustaleń, niezgodna z oczekiwaniami skarżącego nie może stanowić o naruszeniu tych przepisów, w tym art. 121 O.p., w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego.

Zauważyć w tym miejscu należy, że zasada prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.) wymaga podejmowania wszelkich niezbędnych działań ukierunkowanych na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy w postępowaniu podatkowym. Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 O.p.). Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.).

W tym zakresie należy zauważyć, że choć korzystanie w postępowaniu podatkowym z dowodów zgromadzonych w toku innych postępowań stanowi odstępstwo od zasady bezpośredniości, to jednak ustawodawca podatkowy tego nie zakazuje, a wręcz odwrotnie, dopuszcza taką możliwość, czym stanowi art. 181 O.p. Nie można zatem w tej sprawie czynić organom podatkowym zarzutu naruszenia art. 188 O.p. z tego względu, że np. odmówiły przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącego dowodów skoro zgromadzone w toku postępowania podatkowego dowody okazały się wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia. Dokonana w tym względzie ich ocena, zdaniem Sądu nie nosi cech dowolności. Sąd podziela tą ocenę, zgodnie z którą w sprawie wykazane zostało, że zakwestionowane faktury VAT wystawione dla skarżącego przez jego rzekomego kontrahenta nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Polemika z tak ustalonym stanem faktycznym nie może zaś prowadzić do wniosku, że organy podatkowe naruszyły treść art. 187 O.p.

W szczególności, że pełnomocnik skarżącego poza ogólnymi regułami postępowania podatkowego nie reaguje na wnioski zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że

w sprawie wykazane zostało, że kontrahent skarżącego nie mógł dostarczyć wskazanych w fakturach towarów.

Zarzuty skargi Sąd w całości uznał zatem za niezasadne. Organy podatkowe

z poszanowaniem przepisów Ordynacji podatkowej prawidłowo ustaliły stan faktyczny, poddały go trafnej ocenie i prawidłowo zastosowały do dokonanych ustaleń przepisy prawa materialnego.

Prawidłowość dokonania zasadniczych ustaleń faktycznych sprowadzających się do tego, że zakwestionowane faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych prowadziły do odmowy uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodu wydatków wynikających z zakwestionowanych faktur, jako stwierdzających czynności, które rzeczywiście nie zostały dokonane - w myśl art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. oraz wartości dokonanych na podstawie takiego dowodu odpisów amortyzacyjnych - w myśl art. 22 ust. 8 u.p.d.o.f.

Organ odwoławczy dokonał także prawidłowej oceny zawieszenia biegu terminu przedawnienia, co miało znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie odsetek za zwłokę od niewpłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy za czerwiec, wrzesień i październik 2019 r., który w myśl ar. 70 § 1 O.p. upływał co do zasady z końcem 2024 r. Odnośnie bowiem zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. i odsetek za zwłokę od niewpłaconej w terminie zaliczki za grudzień 2019 r. termin przedawnienia co do zasady upływałby z końcem 2025 r. Jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy bieg terminu przedawnienia zobowiązań wskazanych w zaskarżonej decyzji na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. uległ zawieszeniu z dniem 7 marca 2024 r. W dniu 7 marca 2024 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. wszczął bowiem dochodzenie w sprawie

o przestępstwo skarbowe sygn. akt [...] (połączone do wspólnego prowadzenia w ramach postępowania [...]) w sprawie podania nieprawdy w zeznaniu podatkowym PIT-36L za 2019 rok, złożonym do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. przez G. G. (karta 70, 72 akt odwoławczych). Pismem z 12.03.2024 r. nr [...], doręczonym skarżącemu w dniu 27 marca 2024 r., skarżący, który wówczas nie był reprezentowany przez pełnomocnika (karta 446 – 447 akt podatkowych) został

o powyższym zawiadomiony przez organ I instancji (karta 4, 5 tom 2). Organ odwoławczy dokonał także prawidłowej oceny skuteczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia w świetle uchwały NSA z dnia 24 maja 2021 r. sygn. akt I FPS 1/21.

Z pisma Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. z dnia 25 marca 2025 r. (karta 151- 153 akt odwoławczych), przywołanego także przez organ odwoławczy wynika bowiem, iż dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe zostało wszczęte w oparciu o informacje i dowody zgromadzone w toku kontroli podatkowej. We wszczętym postępowaniu dokonano szeregu czynności i pozostaje ono w toku.

Dodać jednocześnie wypada, iż przed tutejszym Sądem toczyło się w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 155/25 postępowanie sądowoadministarcyjne ze skargi skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 16 grudnia 2024 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od marca do sierpnia 2019 r., które zostało zakończone wyrokiem z dnia 24 marca 2025 r. oddalającym skargę. Wyrok ten jest nieprawomocny.

Mając na uwadze powyższe rozważania, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę, orzekając jak w wyroku.

jeszcze 6403 słowa

Przeczytaj pełną treść uzasadnienia

Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość.

Zaloguj się Wypróbuj za darmo

Szukasz podobnych spraw?

QuickMap AI przeszukuje 2,87 mln dokumentów podatkowych i zwraca dopasowane orzeczenia z analizą linii orzeczniczej.

Wypróbuj za darmo