Wyrok WSA z dnia 27 listopada 2025, sygn. VIII SA/Wa 695/25

a z taką sytuacją nie mamy miejsca w przedmiotowej sprawie. W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny na rozprawie w Izbie Finansowej w sprawie sygn. akt I FSK 2437/21 skargi kasacyjnej strony od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2020 r. sygn. akt VIII SA/Wa 6/20

w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W.

z dnia 31 października 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług

i podatku dochodowym od osób prawnych i zabezpieczenia na majątku podatnika zobowiązań podatkowych wypowiedział się w sprawie, której dotyczył wniosek i 1) uchylił zaskarżony wyrok w całości, 2) uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 31 października 2019 r. nr [...], a więc nie zachodzi przesłanka zawieszenia z urzędu przedmiotowego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowo administracyjnego w sprawie, albowiem zostało ono rozstrzygnięte wyrokiem NSA w sprawie sygn. akt I FSK 2437/21.

Postanowieniem z 20.05.2025r., wskazanym na wstępie i zaskarżonym

w niniejszej sprawie DIAS utrzymał mocy postanowienie własne z 27.02.2025r.

o zawieszeniu postępowania podatkowego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika MUS z 14.05.2019 r.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia omówił instytucję zawieszenia postępowania unormowaną w art. 201 § 1 O.p., który enumeratywnie wymienia wszystkie okoliczności, których zaistnienie może spowodować zawieszenie prowadzonego przez organ podatkowy postępowania, a w szczególności przesłankę zawieszenia wymienioną w § 1 pkt 2 tego przepisu stanowiącą podstawę prawną wydanych w sprawie postanowień. Następnie, przypomniał dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie wskazując, że wnioskiem z 31 grudnia 2024r. Spółka wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika MUS z 14.05.2019 r.

Natomiast pismem z 13.01.2025 r. pełnomocnik strony wniósł skargę kasacyjną od wyroku WSA z 4.11.2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 612/24 oddalającego skargę na decyzję Dyrektora IAS z 12.06.2024 r. umarzającą postępowanie odwoławcze dotyczące ww. decyzji organu I instancji.

Z powyższych danych zdaniem organu odwoławczego wynika, że przedmiotem stwierdzenia nieważności, jak i postępowania sądowego jest ta sama decyzja Naczelnika MUS z 14.05.2019 r. Zatem oczywistym jest, że od rozstrzygnięcia NSA uzależnione jest rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w sprawie niniejszej, zainicjowanej wnioskiem strony o stwierdzenie nieważności decyzji z 14.05.2019r. i jej statusu.

Z uwagi na powyższe, zdaniem DIAS w sprawie zaistniała przesłanka wymagająca zawieszenia z urzędu przedmiotowego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie,

o której mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Organ odwoławczy uznał, że zanim zostanie wydany prawomocny wyrok przesądzający o losach decyzji Dyrektora IAS z 12 czerwca 2024r., której uchylenia żądał pełnomocnik strony, nie może się toczyć równolegle postępowanie podatkowe

w niniejszej sprawie, bowiem status decyzji, której stwierdzenia nieważności żąda strona nie został jeszcze przesądzony.

Tym samym zarzut naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy uznał za chybiony wskazując przy tym, że w celu uniknięcia kolizji pomiędzy postępowaniem sądowoadministracyjnym a postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organ podatkowy zobowiązany jest zawiesić postępowanie, które toczy się wobec powiązanych ze sobą orzeczeń. Zawisłość sprawy przed sądem administracyjnym tamuje bowiem możliwość prowadzenia sprawy w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji, a rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej stanowi w tej sytuacji zagadnienie wstępne, w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa (por. treść uchwały NSA z 5 czerwca 2017 r., sygn. akt II GPS 1/17). Zdaniem DIAS wskazana uchwała, choć zapadła na podstawie przepisów k.p.a. odnosi się także do przepisów O.p.

W niniejszej sprawie, jak stwierdzono powyżej zaistniała przesłanka z art. 201

§ 1 pkt 2 O.p., gdyż wyrok WSA z 4.11.2024 r., sygn. akt VIII SA/Wa 612/24 wydany

w sprawie zaskarżonej decyzji Dyrektora IAS z 12 czerwca 2024r. jest nieprawomocny. A zatem, w ocenie DIAS na obecnym etapie postępowania nie jest możliwe rozpatrzenie merytoryczne wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika MUS z 14.05.2019 r., z którym wystąpiła w realiach rozpoznawanej sprawy.

Pismem z dnia 1 lipca 2025 r. P. G. Sp. [...] działaniem pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W..

W skardze, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, pełnomocnik Spółki postawił zarzuty naruszenia:

z art. 187 § 1 O.p. poprzez niedokonanie wszelkich niezbędnych działań

i nie zgromadzenie dostatecznej ilości materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, podczas gdy w chwili wydawania postanowienia organ nie dysponował całokształtem materiału mającego istotne znaczenie do ustalenia

i wyjaśnienia stanu faktycznego;

art. 120, 121 § 1 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady słuszności i sprawiedliwości podatkowej, zasady legalizmu działania organów podatkowych, zasady przeprowadzania postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, naruszenie zasady nakazującej orzekanie w razie wątpliwości na korzyść podatnika;

art. 201 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej albowiem w sprawie nie zachodziła wskazana w tym przepisie podstawa do zawieszenia postępowania podatkowego, gdyż dotyczy ona wyłącznie decyzji, na którą wniesiono skargę do sądu administracyjnego,

a nie każdej innej decyzji związanej ze sprawą zawisłą przed sądem administracyjnym. Przed sądem toczy się postępowanie, ale ze skargi na ostateczną decyzję w zakresie umorzenia postępowania, a nie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Natomiast przedmiotem zawieszonego postępowania jest postępowanie o stwierdzenie nieważność decyzji, a na możliwość prowadzenia postępowania administracyjnego obok sądowego wskazuje także wyrok NSA z 18 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 1681/18, w świetle którego przepis art. 201 § 1 pkt 7 OrdPU wprowadza zakaz prowadzenia równolegle postępowania podatkowego i sądowego, ale wyłącznie

w danej, określonej sprawie podatkowej a z taką sytuacją nie mamy miejsca

w przedmiotowej sprawie. W przedmiotowej sprawie NSA na rozprawie w Izbie Finansowej w sprawie sygn. akt I FSK 2437/21 skargi kasacyjnej strony od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2020 r. sygn. akt VIII SA/Wa 6/20 w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 31 października 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług i podatku dochodowym od osób prawnych i zabezpieczenia na majątku podatnika zobowiązań podatkowych wypowiedział się w sprawie, której dotyczył wniosek i 1) uchylił zaskarżony wyrok w całości, 2) uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 31 października 2019 r. nr [...], a więc nie zachodzi przesłanka zawieszenia

z urzędu przedmiotowego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowo administracyjnego w sprawie, albowiem zostało ono rozstrzygnięte wyrokiem NSA w sprawie sygn. akt I FSK 2437/21;

art. 201 § 1 pkt 2 i § 3 oraz art. 216 § 1 Ordynacji podatkowej, albowiem

w sprawie nie zachodziła wskazana w tym przepisie podstawa do zawieszenia postępowania podatkowego, gdyż dotyczy ona wyłącznie decyzji, na którą wniesiono skargę do sądu administracyjnego, a nie każdej innej decyzji związanej ze sprawą zawisłą przed sądem administracyjnym. Przed sądem toczy się postępowanie, ale ze skargi na ostateczną decyzję w zakresie umorzenia postępowania, a nie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Natomiast przedmiotem zawieszonego postępowania jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, a na możliwość prowadzenia postępowania administracyjnego obok sądowego wskazuje także wyrok NSA z 18 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 1681/18, w świetle którego przepis art. 201 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej wprowadza zakaz prowadzenia równolegle postępowania podatkowego i sądowego, ale wyłącznie w danej, określonej sprawie podatkowej,

a taka sytuacja nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie. W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny na rozprawie w Izbie Finansowej w sprawie sygn. akt

I FSK 2437/21 skargi kasacyjnej strony od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2020 r. sygn. akt VIII SA/Wa 6/20

w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W.

z dnia 31 października 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług i podatku dochodowym od osób prawnych i zabezpieczenia na majątku podatnika zobowiązań podatkowych wypowiedział się w sprawie, której dotyczył wniosek i 1) uchylił zaskarżony wyrok w całości, 2) uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 31 października 2019 r. nr [...], a więc nie zachodzi przesłanka zawieszenia z urzędu przedmiotowego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowo administracyjnego w sprawie, albowiem zostało ono rozstrzygnięte wyrokiem NSA w sprawie sygn. akt I FSK 2437/21.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sprawowana jest w oparciu

o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować

z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia, bądź przepisu prawa materialnego

w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami, z zastrzeżeniem zawartym w treści art. 57a, który

w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia według tak zakreślonego zakresu kompetencji Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Sporem w sprawie objęta jest zasadność zawieszenia przez Dyrektora IAS na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia 14 maja 2019 r., którą to decyzją Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w R.:

1) określił przybliżone kwoty zobowiązań podatkowych z tytułu:

podatku od towarów i usług za okres od 01/2014 r. do 12/2015 r. w łącznej wysokości 25.131.851,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę 6.273.594,00 zł,

podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. oraz 2015 r. w łącznej wysokości 17.077.166,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę 4.478.561,00 zł oraz

2) orzekł o zabezpieczeniu na majątku Spółki przybliżonych kwot zobowiązań

z tytułu:

podatku od towarów i usług za okres od 01/2014 r. do 12/2015 r. w łącznej kwocie 19.235.834,00 zł należności głównej oraz 6.273.594,00 zł odsetek za zwłokę od tego zobowiązania, obliczonych na dzień wydania decyzji,

podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. oraz 2015 r. w łącznej kwocie 16.033.892,00 zł należności głównej oraz 4.478.561,00 zł odsetek za zwłokę od tego zobowiązania, obliczonych na dzień wydania decyzji.

Dyrektor IAS uznał za zasadne zastosowanie w sprawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. z

uwagi na toczące się postępowanie sądowoadministracyjne wywołane wniesieniem przez Spółkę skargi na decyzję Dyrektora IAS z dnia 12 czerwca 2024 r. umarzającą postępowanie odwoławcze od ww. decyzji Naczelnika MUS z dnia 14 maja 2019 r. (będącej przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności), a następnie wniesieniem przez Spółkę skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie oddalającego ww. skargę (sygn. akt VIII SA/Wa 612/24). W ocenie Dyrektora IAS nadzwyczajne postępowanie administracyjne nie może biec równolegle z postępowaniem sądowoadministracyjnym zmierzającym do wzruszenia tej samej decyzji ostatecznej, co uzasadnia zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy z wniesionej przez Spółkę skargi na decyzję Dyrektora IAS z dnia 12 czerwca 2024 r. na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p.

Zdaniem Spółki w okolicznościach niniejszej sprawy nie dochodzi do zbiegu postępowań zwykłego i nadzwyczajnego, dotyczącego tego samego aktu i brak jest przeszkody do prowadzenia postępowania, albowiem pomiędzy postępowaniem sądowoadministracyjnym ze skargi na decyzję o umorzeniu postępowania

a postępowaniem nieważnościowym prowadzonym w odniesieniu do decyzji

o zabezpieczeniu nie istnieje zależność polegająca na tym, że nie jest możliwe zakończenie postępowania nieważnościowego bez uprzedniego rozpoznania wniesionej skargi. Są to bowiem dwa odrębne postępowania, które toczą się niezależnie i zawierają dwa odrębne rozstrzygnięcia.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia, czy

w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p., skutkująca koniecznością zawieszenia postępowania. Zgodnie z tym przepisem, organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przesłanka określona w art. 201 § 1 pkt 2 O.p. stanowi zatem o obligatoryjnym zawieszeniu postępowania w przypadku wystąpienia zagadnienia prejudycjalnego,

z którym mamy do czynienia, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, a nie faktycznego, w drodze orzeczenia, tj. wyroku, postanowienia, decyzji czy ugody sądowej. O rozstrzygnięciu zagadnienia wstępnego można mówić dopiero po wydaniu decyzji ostatecznej przez organ lub prawomocnego orzeczenia przez sąd (por. wyroki NSA: w Warszawie z 14.02.2001 r., III SA 3226/99, LEX nr 47460; we Wrocławiu z 22.12.1993 r., SA/Wr 1160/93, ONSA 1995/1, poz. 21). W doktrynie i w orzecznictwie wymienia się cztery elementy składające się na konstrukcję zagadnienia wstępnego:

1) zagadnienie to wyłania się w toku postępowania;

2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu;

3) wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji;

4) istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego

a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji;

(por. G. Łaszczyca, Pojęcie zagadnienia wstępnego w kodeksie postępowania administracyjnego, PiP 2002/7, s. 64; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 sierpnia 2025 r. I SA/Łd 348/25, LEX nr 3904225).

Zagadnieniem wstępnym jest zatem sytuacja, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego problemu prawnego, zaś ocena tego zagadnienia wstępnego należy - ze względu na jego przedmiot - do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Zagadnienie wstępne dotyczy zatem sytuacji, kiedy merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania uzależnione jest od wcześniejszego rozstrzygnięcia zagadnienia, które z istoty swej należy do kompetencji innego organu lub sądu i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone (por. wyrok NSA z 22 stycznia 2025 r., III FSK 1465/22, LEX nr 3839377, wyrok WSA

w Łodzi z 5 maja 2021 r., I SA/Łd 82/21, LEX nr 3188281, por. wyrok WSA

w Warszawie z 6 marca 2018 r., III SA/Wa 270/17, LEX nr 2590391).

W okolicznościach niniejszej sprawy zasadność zastosowania art. 201 § 1 pkt 2 O.p. wymaga oceny czy relacja pomiędzy postępowaniem sądowoadministarcyjnym wszczętym wobec decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego toczącego się

w odniesieniu do wydanej w pierwszej instancji decyzji Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia 14 maja 2019 r. a postępowaniem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia 14 maja 2019 r. stanowi o wystąpieniu przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Okoliczność, iż w postępowaniu sądowoadministarcyjnym została zaskarżona decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego nie uchyla wystąpienia przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Jak trafnie bowiem wskazuje Dyrektor IAS status decyzji Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia 14 maja 2019 r., której dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności nie został jeszcze przesądzony. Toczy się bowiem postępowanie sądowoadministracyjne. Jego przedmiotem bezpośrednio jest decyzja

o umorzeniu postępowania odwoławczego, jednak decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego została wydana w postępowaniu odwoławczym dotyczącym decyzji

z dnia 14 maja 2019 r. To zaś sprawia, że pomiędzy postępowaniem sądowoadministracyjnym i nadzwyczajnym (o stwierdzenie nieważności) w niniejszej sprawie istnieje zależność, która uzasadnia zawieszenie postępowania wszczętego

w trybie nadzwyczajnym.

Z zagadnieniem wstępnym mamy bowiem do czynienia m.in. w przypadku, gdy

w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego wszczęto postępowanie podatkowe w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu (decyzji podatkowej) lub wznowienia postępowania w sprawie kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia.

W takiej sytuacji organ podatkowy obowiązany jest zawiesić to postępowanie na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. Wynika to jednoznacznie z uchwały z 5 czerwca 2017 r.,

II GPS 1/17, podjętej w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (treść uchwały jest dostępna na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Powyższa sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z akt sprawy Spółka wnioskiem z dnia 31 grudnia 2024 r. wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia 14 maja 2019 r. Pismem z dnia 13 stycznia 2025 r. Spółka wniosła skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z 4 listopada 2024 r. sygn. akt VIII SA/Wa 612/24 oddalającego skargę Spółki na decyzję Dyrektora IAS z 12 czerwca 2024 r. umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia 14 maja 2019 r. Wobec tego, iż skarga kasacyjna nie została rozpoznana, uchwała NSA z 5 czerwca 2017 r., II GPS 1/17, ma w sprawie zastosowanie. Z uwagi na konkurencyjność postępowania sądowego i nadzwyczajnego postępowania podatkowego (nieważnościowego) istotna okazała się okoliczność, że wcześniej zaininicjowane zostało postępowanie sądowe, które nadal pozostawało w toku z uwagi na wniesienie przez podatnika skargi do WSA w Warszawie, a następnie skargi kasacyjnej do NSA. Organ podatkowy powołując się na uchwałę NSA z 5 czerwca 2017 r., II GPS 1/17, zasadnie zawiesił postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia 14 maja 2019 r. na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Stanowisko i wyjaśnienia zaprezentowane w tym zakresie przez Dyrektora IAS w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, należy uznać za prawidłowe.

Argumentacja skargi nie zasługuje na uwzględnienie. W okolicznościach niniejszej sprawy wystąpiła bowiem przesłanka z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. i zawieszenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego było obligatoryjne. Wbrew twierdzeniom skargi nie został w sprawie naruszony art. 201 § 1 pkt 2 i § 3 oraz art. 216 § 1 O.p. Okoliczności sprawy istotne dla rozstrzygnięcia zostały prawidłowo wyjaśnione. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, iż doszło do naruszenia art. 187 § 1 O.p., art. 120, art. 121 § 1 i art. 124 O.p. Nie doszło także do naruszenia art. 201 § 1 pkt 7 O.p., przepis ten nie stanowił bowiem podstawy zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy orzekając na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym Sąd skargę jako niezasadną oddalił orzekając na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak sentencji wyroku.