Nadto, w przedmiotowej sprawie zdaniem organu odwoławczego zaistniały dwie niezależne podstawy zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za okresy: 01-06/2008 r., 08-12/2008 r. na podstawie powyżej powołanych przepisów, co Dyrektor IAS wyjaśnił na nw. przykładzie: tytuł wykonawczy nr [...] z 16.05.2017 r. obejmujący zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za okres: 1/2008 r.- termin płatności zobowiązania w podatku od towarów i usług za 1/2008, to 26.02.2008 r.
Zatem na mocy art. 70 § 1 O.p. termin przedawnienia rozpoczął swój bieg z dniem 1.01.2009 r. i przedawniłoby się z dniem 31.12.2013 r.
Jak wynika z zebranego materiału dowodowego w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa.
W związku z wszczęciem 11.10.2013 r. postępowania przez Urząd Kontroli Skarbowej w K. o przestępstwo karne skarbowe polegające na podaniu nieprawdy w złożonych w Urzędzie Skarbowym w S. deklaracjach VAT-7 za okres: od stycznia do grudnia 2008 r. Zawiadomienie nr [...] o wszczęciu postępowania zostało doręczone stronie 15.10.2013 r. Sąd Rejonowy II Wydział Karny w S. wyrokiem z 5.03.2020 r. sygn. [...] (prawomocny od 21.05.2020 r.), umorzył postępowanie w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za rok 2008.
W niniejszej sprawie zaistniała ponadto przesłanka, o której stanowi art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa.
Zawieszenie biegu terminu przedawnienia nastąpiło 14.04.2017 r., tj. z dniem wniesienia przez stronę skargi do sądu administracyjnego na decyzję Dyrektora IAS
z 24.02.2017 r. nr [...] i trwało do 22.08.2024 r., tj. do dnia wpływu prawomocnego (od 11.07.2024 r.) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6.10.2022 r., sygn. akt VIII SA/Wa 615/22 do DIAS.
By ustalić początek i koniec okresu zawieszenia przedawnienia należy oprzeć się na datach: wcześniejszej - w odniesieniu do początku tego okresu i późniejszej - w odniesieniu do jego zakończenia. W przedmiotowej sprawie okres zawieszenia wyznaczony został w oparciu o zdarzenia wymienione w art. 70 § 6 O.p., tj.:
zawieszenie biegu terminu przedawnienia (postępowanie karne skarbowe) od 11.10.2013 r. do 22.08.2024 r. (doręczenie organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności) - trwało 2687 dni.
Wobec powyższego, zdaniem DIAS data przedawnienia zobowiązania za 1/2008 r. po uwzględnieniu okresu zawieszenia to 11.11.2024 r.
Jednakże w sprawie zaistniała również przesłanka, o której mowa w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. W toku egzekucji dotyczącej podatku od towarów i usług za 1/2008 r., zastosowano bowiem następujący środek egzekucyjny:
6.11.2024 r. zawiadomieniami z nr: [...], [...], [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego kolejno w [...] S.A., [...] S.A. oraz w [...] S.A. Banki otrzymały ww. zajęcia za pośrednictwem systemu Ognivo 6.11.2024 r. W odpowiedzi poinformowały organ egzekucyjny, że zajęcie nie może zostać zrealizowane z uwagi na brak środków. Pan otrzymał przedmiotowe zawiadomienia 14.11.2024 r. Bieg terminu przedawnienia został przerwany i rozpoczął się na nowo od dnia 7.11.2024 r., zatem zobowiązanie jest wymagalne co najmniej do dnia 8.11.2029 r., o ile nie nastąpi kolejne przerwanie biegu terminu przedawnienia.
Do kolejnych zobowiązań dochodzonych z tytułu podatku od towarów i usług, za poszczególne okresy 2008 roku zawieszenie biegu terminu przedawnienia nastąpiło w analogiczny sposób jak do należności za 1/2008 r. Bowiem w sprawie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia w oparciu o powołane wyżej przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 i 2 O.p., które odnoszą się do zobowiązań strony objętych pozostałymi tytułami wykonawczymi z 16.05.2017 r. od nr [...] do nr [...], co do których zasadniczy termin przedawnienia z art. 70 § 1 O.p. upływał w różnych dniach, tj. z dniem 31.12.2013 r. (VAT 1-11/2008 r.) oraz 31.12.2014 r. (VAT 12/2008). Zatem analogicznie wymagalność zobowiązania z tytułu VAT za 12/2008 nastąpi z rocznym przesunięciem.
DIAS wyjaśnił również, że skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia wywołuje każdy zastosowany środek egzekucyjny, o którym zobowiązany został powiadomiony, co skutkuje możliwością wielokrotnego przerywania biegu terminu przedawnienia co oznacza, że każdorazowe zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym zobowiązany został powiadomiony, skutkuje przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Powyższe potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych (zob. wyroki NSA z 13.07.2009 r., sygn. akt: I FSK 476/08 i z 14.10.2010 r., sygn. akt: III FSK 1000/09; wyrok WSA w Krakowie z 17.08.2012 r., sygn. akt I SA/Kr 565/12 oraz wyroki WSA w Gliwicach z 10.12.2010 r., sygn. akt III SA/Gl 358/10 i z 12.06.2013 r., sygn. akt I SA/Gl 1263/12).
W świetle powyższego, zdaniem DIAS forsowana przez strone w zażaleniu teza, że przedawnienie zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za okresy: 01-06/2008 r., 08-12/2008 r. nastąpiło 31.12.2013 r., jest bezzasadna.
Ponadto, organ odwoławczy podkreślił, że kwestia wystąpienia w przedmiotowej sprawie instytucji zawieszenia terminu przedawnienia z uwagi na wszczęcie wobec strony postępowania karnego skarbowego w sprawie zbadania prawidłowość rozliczeń podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. była przedmiotem analizy WSA w Warszawie, który w wiążącym strony wyroku z 6.10.2022 r., sygn. akt VIII SA/Wa 615/22 jednoznacznie stwierdził, że brak jest podstaw do uznania, że zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za okresy: 1-06/2008 r., 08-12/2008 r. wynikające z decyzji Dyrektora IAS nr [...] z 24.02.2017 r., wygasło z powodu przedawnienia.
W szczególności, Sąd wskazał, że w dacie 11.10.2013 r. (tj. przed 15.10. 2013 r.) organy podatkowe nie miały jeszcze obowiązku stosować wobec strony przepisu art. 70c O.p.
Z podanych przyczyn, organ odwoławczy wszystkie zarzuty zażalenia uznał
za nieuzasadnione.
W skardze do Sądu, wnosząc o uchylenie zaskarżonego aktu i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych skarżący postawił zarzut naruszenia art. 59 § 1 u.p.e.a. i art. 70 § 1 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie).
W uzasadnieniu skargi podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie dodatkowo podnosząc, że pismo informujące go o skutku zawieszenia biegu terminu przedawnienia zostało mu doręczone w dniu 15.10.2013 r. kiedy jeszcze nie obowiązywał art 70c ustawy Ordynacja podatkowa. Stanowisko organu egzekucyjnego jest błędne, ponieważ 15 października 2013 r. obowiązywał już wspomniany art. 70c, który określa jaką informację powinna zawierać zawiadomienie kierowane do podatnika na podstawie ww. przepisu i przez jaki organ podatkowy powinno być sporządzone. Zawiadomienie to wskazuje na konsekwencje wszczęcia postępowania karnego skarbowego dla przedawnienia zobowiązania i powinno być wystosowane przez organ który prowadził postępowanie podatkowe (w tym przypadku był to Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej). Nie ma żadnego znaczenia prawnego data sporządzenia pisma podobnie jak sam fakt postawienia zarzutów 17.10.2013 r. Decydującą jest bowiem data doręczenia, bowiem z nią ustawa wiąże konsekwencje prawne a w dacie 15.10.2013 r. zawiadomienie powinno być wydane na podstawie art. 70 c i zawierać treść wymaganą tym przepisem. Nie sposób zatem uznać że w niniejszej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia , zatem zobowiązanie przedawniło się 31.12.2013 r. Przede wszystkim jednak skarżący podniósł, że rzeczone zawiadomienie nie zostało mu doręczone. W aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia tego zawiadomienia. Ponadto, zwrócił uwagę, że postępowanie karne skarbowe zostało umorzone, zatem nie powinno być w ogóle brane pod uwagę jako okoliczność zawieszająca bieg terminu przedawnienia.
Końcowo podtrzymał stanowisko, że organ egzekucyjny w sposób nieprawidłowy obliczył okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia spowodowanego wniesieniem skargi do sądu administracyjnego.
Dodał, że w sprawie nie mogło także dojść do zajęcia rachunków bankowych, ponieważ nie posiada konta w wymienionych bankach. Odmówiono mu udostępnienia do wyglądu informacji otrzymanych przez urząd skarbowy z banków, do których wysłano zajęcie.
W piśmie procesowym z 18.11.2025r. skarżący wniósł o dołączenie do akt sprawy dokumentów w postaci: 1. postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z 3.06.2015r. o umorzeniu dochodzenia oraz 2. zawiadomienia z US w S. z 5.11.2012r. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia na okoliczność, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki powodujące zawieszenie biegu terminu przedawnienia jego zobowiązań podatkowych.
W odpowiedzi na skargę, DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu w tej sprawie jest postanowienie DIAS utrzymujące
w mocy postanowienie organu egzekucyjnego o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym
do 29 lipca 2020r.
Zgodnie z tym przepisem, postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał.
Jak wynika z ustaleń, Naczelnik US jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku strony na podstawie własnych tytułów wykonawczych z 16.05.2017 r. (od nr [...] do nr [...]) obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za okresy: 01-06/2008 r., 08-12/2008 r. wynikające z decyzji Dyrektora IAS nr [...] z 24.02.2017 r., w kwocie należności głównej 110.756,00 zł plus należne odsetki za zwłokę oraz na podstawie tytułu wykonawczego z 10.04.2015 r. nr [...], który z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za 12/2006 r. został ograniczony do kosztów egzekucyjnych. Łączna kwota należności głównej na dzień wystawienia tytułów wykonawczych wynosiła: 110.756,00 zł.
Skarżący utrzymuje, że przedmiotowe zobowiązania za poszczególne miesiące 2008 roku uległy przedawnieniu z dniem 31.12.2013 r. z uwagi na brak wystąpienia przesłanek tamujących bieg przedawnienia tych zobowiązań. Dlatego zasadne jest umorzenie w niniejszej sprawie postępowania egzekucyjnego zgodnie z jego wnioskiem.
Zdaniem organów, w sprawie wystąpiło co najmniej kilka okoliczności przerywających lub zawieszających bieg terminu przedawnienia co oznacza, że zobowiązania skarżącego są wymagalne i nie nastąpiło ich przedawnienie (art. 70 § 6 pkt 1 i 2 O.p., art. 70 § 4 O.p. i art. 70 § 7 pkt 2 O.p.). Dodatkowo organ odwoławczy wskazuje, że wiążąca ocena kwestii przedawnienia została wyrażona w prawomocnym wyroku Sądu w sprawie VIII SA/Wa 615/22.
Rację w sporze Sąd przyznaje organom egzekucyjnym, gdyż nie dopatrzył się w ich działaniu nieprawidłowości powodujących konieczności wyeliminowania wydanych rozstrzygnięć z obrotu prawnego z powodu naruszenia prawa.
Odpowiadając na zarzuty skargi dostrzec należy, że argumentacja strony w dotychczasowym postępowaniu (zarówno administracyjnym, jak i sądowym) koncentruje się wyłączenie wokół kwestii przedawnienia.
Zdaniem skarżącego, wszczęcie postępowania karnego skarbowego było nieskuteczne wskutek doręczenia mu 15.10.2013r. zawiadomienia niespełniającego wymogów z art. 70c O.p. w brzmieniu obowiązującym od 15.10.2013r. Kwestionuje też doręczenie tego zawiadomienia uznając, że do niego nie doszło i w aktach sprawy brak jest dowodów doręczenia tego zawiadomienia. Stoi na stanowisku, że z perspektywy art. 70c O.p. istotna jest data doręczenia zawiadomienia a nie jego sporządzenia.
Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że w tej kwestii, jak słusznie dostrzegł DIAS, istotnie wypowiedział się WSA kontrolując decyzję DIAS z 24 lutego 2017 r. stanowiącą podstawę wystawienia w niniejszej sprawie tytułów wykonawczych. Sąd w zapadłym wyroku VIII SA/Wa 615/22 wskazał, że art. 70c O.p. obowiązuje od 15 października 2013 r. na podstawie ustawy z 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa, ustawy – Kodeks karny skarbowy oraz ustawy – Prawo celne (Dz.U. poz. 1149, dalej: ustawa nowelizująca). Z przepisu tego wynika obowiązek organu podatkowego zawiadomienia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Op. Wcześniej natomiast taki obowiązek istniał na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. wydanego w sprawie P 30/11, w którym nie wskazano na żadną konkretną formę, w której takie powiadomienie miało mieć miejsce.
W związku z powyższym dopiero od 15 października 2013 r., gdy zaczęła obowiązywać nowa treść przepisu art. 70 § 6 pkt 1 O.p. i wprowadzono art. 70c O.p., dla wywołania skutku zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wobec podatnika muszą zostać spełnione dwa obowiązki informacyjne:
- zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, wiążące się z niewykonaniem tego zobowiązania (art. 70 § 6 pkt 1 Op) oraz
- zawiadomienie dokonane w trybie art. 70c O.p. przed upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 Op, informujące podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p.
Oznacza to, że w niniejszej sprawie należało przyjąć, że wszczęcie śledztwa lub dochodzenia zawiesza bieg terminu przedawnienia, jeżeli podatnik został o tym fakcie poinformowany w jakikolwiek sposób. Sąd stwierdził przy tym, że w aktach podatkowych sprawy znajduje się dowód - pismo Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z 11 października 2013 r. informujące o zawieszeniu, które zostało stronie doręczone 15 października 2013 r.
Wyrok ten jest prawomocny i ustalenia w powyższym zakresie są wiążące. Obowiązek informacyjny wobec skarżącego został zatem wypełniony.
Biorąc powyższe pod uwagę, opisane wyżej zarzuty skargi Sąd uznaje za chybione, gdyż w stanie prawnym obowiązującym w sprawie istotne było zaistnienie faktu powiadomienia podatnika w jakikolwiek sposób o fakcie wszczęcia śledztwa lub dochodzenia przed upływem terminu przedawnienia jego zobowiązań. Taka okoliczność, jak Sąd wskazał powyżej zaistniała wskutek doręczenia zawiadomienia w trybie art. 70c O.p. przed 31.12.2013r. Oceny tej, w świetle powyższych rozważań nie zmienia doręczenie tego zawiadomienia 15.10.2013r., tj. w dacie obowiązywania nowej treści art. 70c O.p.
Wobec istnienia natomiast w aktach sprawy dowodu doręczenia (co przesądził WSA w powołanym w sprawie wyroku) zawiadomienia o wszczęciu, zarzut skargi w tym zakresie również nie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie bezspornie zaistniała zatem przesłanka, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.
Podobnie, w ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługuje zarzut, że źle wyliczony został okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia spowodowanego wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, który zdaniem skarżącego winien być liczony do daty uprawomocnienia się wyroku WSA, a nie od dnia doręczenia prawomocnego wyroku Dyrektorowi IAS.
W tym względzie wskazać należy, że art. 70 § 1 pkt 2 O.p. stanowi, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania.
Zgodnie zaś z treścią art. 70 § 7 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności.
A zatem sposób obliczania terminu przedawnienia w omawianym przypadku wynika z literalnej treści ostatnio powołanego przepisu, co czyni zarzut skargi nieuzasadnionym.
Pozostałe zarzuty skargi również nie zasługują na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.
Nieskuteczna jest argumentacja strony o tym, że w sprawie nie doszło do zajęcia egzekucyjnego. Z punktu widzenia treści powołanego wyżej przepisu okolicznością tamującą bieg terminu przedawnienia jest bowiem zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony. Taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie. 6.11.2024 r. zawiadomieniami z nr: [...], [...], [...] organ egzekucyjny dokonał bowiem zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego kolejno w [...] S.A., [...] S.A. oraz w [...] S.A. Banki otrzymały ww. zajęcia za pośrednictwem systemu Ognivo 6.11.2024 r. W odpowiedzi poinformowały organ egzekucyjny, że zajęcie nie może zostać zrealizowane z uwagi na brak środków. Skarżący otrzymał przedmiotowe zawiadomienia 14.11.2024 r. Bieg terminu przedawnienia został przerwany i rozpoczął się na nowo od dnia 7.11.2024 r., zatem zobowiązanie jest wymagalne co najmniej do dnia 8.11.2029 r., o ile nie nastąpi kolejne przerwanie biegu terminu przedawnienia.
Nie budzi wątpliwości zatem, że środek egzekucyjny został w sprawie zastosowany, zaś o jego skuteczności nie decyduje jak mylnie wywodzi strona brak środków pieniężnych na rachunkach. W orzecznictwie sądowym nie budzi bowiem wątpliwości, że o braku zrealizowania zajęcia nie stanowi brak środków na koncie.
Organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego, zaś zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego.
Dla przerwania biegu terminu przedawnienia wystarczające jest samo zajęcie rachunku zobowiązanego, nawet, jeśli jest to rachunek "pusty". Okoliczność braku środków pieniężnych na zajętym rachunku bankowym nie ma żadnego znaczenia dla skuteczności tego zajęcia (por. np. wyrok III SA/Wa 1122/15, dostępny pod adresem: http://cbois.nsa.gov.pl).
Na marginesie Sąd wskazuje, że kwestia prawidłowości zastosowania środka egzekucyjnego wykracza poza ramy niniejszego postępowania. Ustawa egzekucyjna przewiduje bowiem w tym celu środki prawne służące ochronie zobowiązanego (np. z art. 54 ustawy egzekucyjnej).
Zdaniem Sądu, zamierzonego skutku w postaci przedawnienia zobowiązań strony objętych tytułami wykonawczymi, o którym mowa w piśmie procesowym strony z 25.11.25r. nie może odnieść umorzenie na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. przez Sąd Rejonowy II Wydział Karny w S. wyrokiem z 5.03.2020 r. sygn. [...] (prawomocny od 21.05.2020 r.), prowadzonego wobec strony postępowania w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za rok 2008.
Zgodnie z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy nastąpiło przedawnienie karalności.
Sąd zwraca w tym miejscu uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych aktualnie podnosi się, że umorzenie postępowania karnego skarbowego z powodu stwierdzenia braku znamion czynu zabronionego (podkreślenie Sądu) może stanowić przesłankę bezskuteczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 70 § 6 o.p. w związku z art. 70c o.p. Poglądy takie były wyrażane m.in. w wyrokach NSA z 19 grudnia 2018 r., II FSK 27/17 oraz z 12 czerwca 2024 r., I FSK 1195/20. Przede wszystkim pogląd ten został wyrażony w wydanym w składzie 7 sędziów wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2025 r. sygn. akt I FSK 1078/24.
Jak wynika natomiast z akt sprawy przesłanka umorzenia postępowania karnego dotyczyła przedawnienia karalności czynu.
Nawet jednak gdyby dotyczyła uniewinnienia podatnika to jak podniósł NSA (por. wyrok z 17 lipca 2025 r., I FSK 276/25) uniewinnienie podatnika wyrokiem sądu karnego nie oznacza, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego miało na celu wyłącznie zawieszenie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Sąd karny stwierdził jedynie, że w świetle stanu wiedzy skarżącego nie było dowodów pozwalających na przypisanie mu winy umyślnej. Nie przekłada się to jednak automatycznie na stwierdzenie, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie miało na celu ścigania sprawcy przestępstwa, a wszczęto je wyłącznie w celu zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.
Abstrahując od ww. poglądów, a odnosząc ich treść do realiów rozpoznawanej sprawy skonstatować trzeba, że organy w sprawie wykazały co najmniej kilka przesłanek zaistniałych w sprawie, które skutecznie spowodowały zawieszenie biegu terminu zobowiązań skarżącego w świetle art. 70 § 6 pkt 1 i 2 O.p., art. 70 § 4 O.p. i art. 70 § 7 pkt 2 O.p. w zw. art. 70 § 1 O.p. Taki stan rzeczy powoduje, że zobowiązania podatkowe w VAT objęte przedmiotowym w sprawie tytułami wykonawczymi są wymagalne. Nie wystąpiły zatem podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego z powodów wymienionych we wniosku strony na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.
w brzmieniu obowiązującym do 29.07. 2020r.
Mając na uwadze powyższe, wobec braku naruszenia prawa, dającego podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia, także tych które Sąd jest zobowiązany uwzględnić z urzędu, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę orzekając, jak w sentencji wyroku.