9 Artykuł 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/57/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie sankcji karnych za nadużycia na rynku (dyrektywy w sprawie nadużyć na rynku) (Dz.U. 2014, L 173, s. 179), zatytułowany „Wykorzystywanie informacji poufnych, udzielanie rekomendacji lub nakłanianie do wykorzystania informacji poufnych”, stanowi:
„1. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby przynajmniej poważne przypadki wykorzystywania informacji poufnych, udzielania rekomendacji innej osobie lub nakłaniania jej do wykorzystania informacji poufnych, o czym mowa w ust. 2–8, stanowiły przestępstwo, jeżeli czyny te zostały popełnione umyślnie.
2. Do celów niniejszej dyrektywy wykorzystywanie informacji poufnych ma miejsce wówczas, gdy dana osoba znajduje się w posiadaniu informacji poufnych i wykorzystuje te informacje, nabywając lub zbywając, na własny rachunek lub na rzecz osoby trzeciej, bezpośrednio lub pośrednio, instrumenty finansowe, których informacje te dotyczą.
3. Niniejszy artykuł ma zastosowanie do wszystkich osób będących w posiadaniu informacji poufnych z racji:
a) bycia członkiem organów administracyjnych, zarządczych lub nadzorczych emitenta lub uczestnika rynku uprawnień do emisji;
b) posiadania udziałów w kapitale emitenta lub uczestnika rynku uprawnień do emisji;
c) posiadania dostępu do informacji z tytułu zatrudnienia, wykonywania zawodu lub obowiązków; […]
[…].
Niniejszy artykuł ma zastosowanie do każdej osoby, która uzyskała informacje poufne w okolicznościach innych niż wymienione w akapicie pierwszym, w przypadku gdy osoba ta wie, że przedmiotowa informacja stanowi informację poufną.
[…]
6. Do celów niniejszej dyrektywy udzielanie rekomendacji, aby inna osoba wykorzystała informacje poufne, lub nakłanianie innej osoby do wykorzystania informacji poufnych ma miejsce wówczas, gdy dana osoba znajduje się w posiadaniu informacji poufnych oraz:
a) udziela rekomendacji, na podstawie tych informacji, aby inna osoba nabyła lub zbyła instrumenty finansowe, których informacje te dotyczą, lub nakłania tę osobę do takiego nabycia lub zbycia; lub
b) udziela rekomendacji, na podstawie tych informacji, aby inna osoba anulowała lub zmieniła zlecenie dotyczące instrumentu finansowego, którego informacje te dotyczą, lub nakłania tę osobę do takiego anulowania lub zmiany.
[…]”.
Rozporządzenie wykonawcze 2016/1055
10 Motyw 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1055 z dnia 29 czerwca 2016 r. ustanawiającego wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do technicznych warunków właściwego podawania do wiadomości publicznej informacji poufnych i opóźniania podawania do wiadomości publicznej informacji poufnych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 (Dz.U. 2016, L 173, s. 47), przewiduje:
„Ochrona inwestorów wymaga skutecznego i dokonywanego w odpowiednim momencie podawania informacji poufnych do wiadomości publicznej przez emitentów i uczestników rynku uprawnień do emisji. W celu zagwarantowania na poziomie Unii równego dostępu inwestorów do informacji poufnych informacje poufne powinny być podawane do wiadomości publicznej bezpłatnie, jednocześnie i możliwie jak najszybciej w odniesieniu do wszystkich kategorii inwestorów w całej Unii i powinny być przekazywane środkom masowego przekazu, które zapewniają ich skuteczne publiczne rozpowszechnienie”.
11 Artykuł 2 tego rozporządzenia, zatytułowany „Warunki podawania do wiadomości publicznej informacji poufnych”, ma następujące brzmienie:
„1. Emitenci i uczestnicy rynku uprawnień do emisji ujawniają informacje poufne, wykorzystując środki techniczne, które zapewniają:
a) rozpowszechnienie informacji poufnych:
(i) wśród możliwie najszerszego grona odbiorców publicznych na zasadzie niedyskryminacyjnej;
(ii) nieodpłatnie;
(iii) jednocześnie w całej Unii;
b) przekazanie, bezpośrednio lub za pośrednictwem osoby trzeciej, informacji poufnych środkom masowego przekazu, na których ogół odbiorców publicznych w uzasadniony sposób polega, tak by zapewnić skuteczne rozpowszechnienie tych informacji. Przekazania tego dokonuje się poprzez transmisję z użyciem środków elektronicznych, które zapewniają zachowanie kompletności, integralności i poufności informacji podczas transmisji, i w jego ramach określa się jasno:
(i) że przekazywane informacje są informacjami poufnymi;
(ii) tożsamość emitenta lub uczestnika rynku uprawnień do emisji: pełną nazwę prawną;
(iii) tożsamość osoby dokonującej powiadomienia: imię, nazwisko i stanowisko w ramach emitenta lub uczestnika rynku uprawnień do emisji;
(iv) przedmiot informacji poufnych;
(v) datę i godzinę przekazania środkom masowego przekazu.
Emitenci i uczestnicy rynku uprawnień do emisji zapewniają kompletność, integralność i poufność, niezwłocznie stosując środki zaradcze usuwające wszelkie awarie lub zakłócenia podczas przekazywania informacji poufnych.
[…]”.
Prawo szwedzkie
Ustawa o wolności prasy (1949:105)
12 Paragraf 1 rozdziału 2 tryckfrihetsförordningen (1949:105) [ustawy o wolności prasy (1949:105)] (SFS 1949, nr 105) w brzmieniu znajdującym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym, stanowi:
„W celu wspierania swobodnej wymiany poglądów, swobodnego i wszechstronnego dostępu do informacji oraz swobodnej twórczości artystycznej każdy ma prawo dostępu do dokumentów publicznych”.
13 Zgodnie z § 4 rozdziału 2 tej ustawy:
„Dokument jest publiczny, jeżeli znajduje się w posiadaniu organu administracji publicznej i na mocy §§ 9 lub 10 jest uznawany za doręczony organowi administracji publicznej lub przez organ sporządzony”.
14 Paragraf 15 rozdziału 2 przywołanej ustawy przewiduje:
„Kto zwraca się z wnioskiem o udostępnienie dokumentu publicznego, który może zostać udostępniony, uzyskuje niezwłocznie lub najszybciej jak to tylko możliwe i bezpłatnie dostęp do dokumentu na miejscu w sposób umożliwiający jego przeczytanie, odsłuchanie lub zapoznanie się w inny sposób z jego treścią. Dokument może podlegać transkrypcji, zostać sfotografowany lub wykorzystany do transmisji dźwiękowej. Jeżeli dokument nie może zostać udostępniony bez ujawnienia części dokumentu, która nie podlega upublicznieniu, części dokumentu, które mogą zostać ujawnione, należy udostępnić wnioskodawcy w drodze transkrypcji lub kopii.
[…]”.
Ustawa o sankcjach za nadużycia na rynku papierów wartościowych (2016:1307)
15 Lagen om straff för marknadsmissbruk på värdepappersmarknaden (2016:1307) [ustawa o sankcjach za nadużycia na rynku papierów wartościowych (2016:1307)](SFS 2016, nr 1307), w brzmieniu znajdującym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym, dokonuje transpozycji do szwedzkiego porządku prawnego dyrektywy 2014/57.
16 Zgodnie z § 4 rozdziału 1 tej ustawy:
„Do celów niniejszej ustawy stosuje się następujące definicje:
[…]
informacje poufne: informacje wyszczególnione w art. 7 rozporządzenia [nr 596/2014],
[…]”.
17 Zgodnie z § 1 ust. 1 akapit pierwszy pkt 1, zawartym w rozdziale 2 tej ustawy:
„Podlega odpowiedzialności karnej za wykorzystywanie informacji poufnych:
1. kto posiada takie informacje i wykorzystuje je, nabywając lub zbywając na rynkach papierów wartościowych, na własny rachunek lub na rachunek osoby trzeciej, instrumenty finansowe, których te informacje dotyczą, lub kto zmienia lub unieważnia zlecenie dotyczące takich instrumentów finansowych,
[…].
Przestępstwo to podlega karze pozbawienia wolności do lat dwóch.
W przypadku jego kwalifikowanej postaci przestępstwo to podlega karze pozbawienia wolności, od sześciu miesięcy do lat sześciu.
[…]”.
Postępowanie główne i pytania prejudycjalne
18 Z postanowienia odsyłającego wynika, że wiosną 2018 r. Umeå kommunföretag AB (zwana dalej „spółką komunalną”), spółka akcyjna prawa szwedzkiego, w odniesieniu do której Umeå kommun (gmina Umeå, Szwecja) wykonuje ustawowe uprawnienia do kierowania, ogłosiła zaproszenie do składania ofert na zakup autobusów elektrycznych i stacji ładowania.
19 Oferty złożyły dwie spółki, z których jedna była spółką akcyjną prawa szwedzkiego Hybricon Bus Systems AB (zwana dalej „spółką Hybricon”). Trzy inne spółki wyraziły zainteresowanie udziałem w postępowaniu o udzielenie przedmiotowego zamówienia, ale nie zostały dopuszczone do składania ofert.
20 Decyzją spółki komunalnej z dnia 14 maja 2018 r. zamówienia nie udzielono spółce Hybricon, ale drugiemu oferentowi. W wiadomości elektronicznej wysłanej tego samego dnia o godz. 14.34 spółka komunalna poinformowała o wyniku przetargu pięć zainteresowanych spółek oraz dwadzieścia dwie inne osoby, które mimo że nie uczestniczyły w tym postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, wyraziły zainteresowanie jego przebiegiem.
21 Wiadomość elektroniczna została odebrana w spółce Hybricon przez dyrektora operacyjnego, który był głównym odpowiedzialnym za kontakty ze spółką komunalną w związku z przedmiotowym zamówieniem publicznym. Wkrótce potem pracownik ten wysłał wiadomość do OP, w której rekomendował mu sprzedaż posiadanych akcji spółki Hybricon. OP z kolei przekazał tę samą rekomendację TK, który również posiadał akcje tej spółki.
22 W związku z tym w dniu 14 maja 2018 r. o godz. 14.37 TK złożył na szwedzkiej giełdzie zlecenie sprzedaży 73 000 akcji spółki Hybricon. Kilka minut później, o godz. 14.40, OP również sprzedał 31 000 akcji wspomnianej spółki.
23 Tego samego dnia o godz. 15.22 spółka Hybricon w komunikacie prasowym opublikowanym na jej stronie internetowej ogłosiła, że nie uzyskała zamówienia, którego sprawa dotyczy. Publikacja tej informacji spowodowała znaczny spadek kursu akcji spółki Hybricon na giełdzie. Z kolei OP i TK ograniczyli swoje straty w wyniku sprzedaży posiadanych akcji tej spółki.
24 Z powodu tych transakcji przeciwko OP i TK toczyło się postępowanie karne, którego przedmiotem było wykorzystywanie informacji poufnych, zabronione na mocy ustawy o sankcjach za nadużycia na rynku papierów wartościowych, w wyniku, którego oskarżeni zostali skazani przez tingsrätt (sąd pierwszej instancji, Szwecja) za przestępstwo niekwalifikowanej postaci wykorzystywania informacji poufnych, na karę pozbawienia wolności z warunkowym zamieszeniem wykonania kary oraz wykonanie pracy na cele społeczne. Sąd ten orzekł również przepadek sumy 51 508 koron szwedzkich (SEK) (około 4830 EUR) i 146 536 SEK (około 13 741 EUR) z majątku OP i TK odpowiednio. W opinii tego sądu informacja o nieudzieleniu zamówienia spółce Hybricon stanowiła „informację poufną”, ponieważ miała precyzyjny charakter dotyczący bezpośrednio spółki Hybricon, która mogła wpływać na kurs jej akcji. Sąd ten uznał, że przed opublikowaniem przez Hybricon komunikatu prasowego, o którym mowa w poprzednim punkcie niniejszego wyroku, informacji tej nie można było uznać za podaną do wiadomości publicznej.
25 Orzekający w postępowaniu apelacyjnym Svea hovrätt (sąd apelacyjny z siedzibą w Sztokholmie, Szwecja) podzielił ocenę tingsrätt (sądu pierwszej instancji), zmienił jedynie orzeczony wobec OP i TK w pierwszej instancji wymiar kary na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania i 150 stawek dziennych grzywny zamiast pracy na cele społeczne.
26 Od wyroku wydanego w apelacji przez Svea hovrätt (sąd apelacyjny z siedzibą w Sztokholmie), OP i TK wnieśli do Högsta domstolen (sądu najwyższego, Szwecja) środek zaskarżenia. Przed sądem tym domagają się uniewinnienia, podnosząc, że informacja o nieudzieleniu rozpatrywanego zamówienia spółce Hybricon przestała być informacją poufną, gdy decyzja o udzieleniu zamówienia została wysłana przez jej autora, w tym przypadku spółkę komunalną, do zainteresowanych adresatów. Ich zdaniem informacja ta stała się dokumentem publicznym, niepodlegającym reżimowi poufności, ponieważ zgodnie z prawem szwedzkim była ona publicznie dostępna na wniosek każdej zainteresowanej osoby.
27 Natomiast Riksåklagaren (prokurator generalny, Szwecja) wnosi o utrzymanie w mocy orzeczenia Svea hovrätt (sądu apelacyjnego z siedzibą w Sztokholmie). W jego opinii, nawet jeśli decyzja o udzieleniu zamówienia stała się dokumentem publicznym od chwili jej wysłania zainteresowanym adresatom, decyzja ta mogła jednak podlegać reżimowi poufności przewidzianemu w ustawodawstwie krajowym i stanowiła „informację poufną” do momentu opublikowania komunikatu prasowego przez Hybricon.
28 Högsta domstolen (sąd najwyższy) dopuścił wniesienie środka zaskarżenia. Zdaniem tego sądu, ponieważ informacja zawarta w decyzji o udzieleniu zamówienia stanowiła „informację poufną” do momentu opublikowania przez Hybricon komunikatu prasowego, sąd pierwszej instancji i sąd apelacyjny uznały, że wysłanie tej decyzji przez spółkę komunalną zainteresowanym adresatom nie skutkowało podaniem informacji do wiadomości publicznej, w związku z czym informacja ta nie przestała być uznawana za „informację poufną” w rozumieniu rozporządzenia nr 596/2014.
29 Tym samym podstawowa trudność, przed jaką staje sąd odsyłający, polega na ustaleniu, w którym momencie należy uznać, że informacja zawarta w decyzji o udzieleniu zamówienia została podana do wiadomości publicznej, a tym samym nie stanowi już „informacji poufnej” w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014.
30 W opinii tego sądu z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014 nie można wywodzić, że wszystkie informacje, które nie są przedmiotem podania do wiadomości publicznej zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 17 tego rozporządzenia, należy uznać za informacje, które nie zostały podane do wiadomości publicznej. W szczególności, zgodnie z oświadczeniami Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA), informacja poufna może stać się publiczna w sposób inny niż przez podanie do wiadomości publicznej w rozumieniu art. 17, w tym w wyniku działań podjętych przez osoby trzecie. Ponadto Trybunał do tej pory nie sformułował wymogów, które należy spełnić, aby informacja przestała być uważana za „informację poufną”.
31 W tych okolicznościach Högsta domstolen (sąd najwyższy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1) Czy aby można było przyjąć, że informacje zostały podane do wiadomości publicznej zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014, jest konieczne, by podanie do wiadomości publicznej zostało dokonane zgodnie z warunkami określonymi w art. 17 tego rozporządzenia?
2) Jeżeli podanie do wiadomości publicznej może nastąpić w inny sposób: jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ustalaniu, czy informacje należy przyjąć za podane do wiadomości publicznej w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) [tego rozporządzenia]?”.
W przedmiocie pytań prejudycjalnych
W przedmiocie pytania pierwszego
32 Poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014 należy interpretować w ten sposób, że aby uznać, iż informacja została podana do wiadomości publicznej, a tym samym przestała stanowić „informację poufną” w rozumieniu tego przepisu, konieczne jest, aby podanie do wiadomości publicznej zostało dokonane zgodnie z warunkami określonymi w art. 17 tego rozporządzenia.
33 Jak orzekł już Trybunał, definicja pojęcia „informacji poufnych” wynikająca z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014 obejmuje cztery istotne elementy. Po pierwsze, chodzi tu o określone w sposób precyzyjny informacje. Po drugie, o informacje, które nie zostały podane do wiadomości publicznej. Po trzecie, dotyczy ona bezpośrednio lub pośrednio jednego lub większej liczby instrumentów finansowych lub ich emitentów. Po czwarte, informacja ta, gdyby została podana do wiadomości publicznej, mogłaby mieć istotny wpływ na ceny danych instrumentów finansowych lub związanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych (wyroki: z dnia 11 marca 2015 r., Lafonta, C‑628/13, EU:C:2015:162, pkt 24; z dnia 15 marca 2022 r., Autorité des marchés financiers, C‑302/20, EU:C:2022:190, pkt 33; z dnia 19 marca 2026 r., Finansinspektionen, C‑363/24, EU:C:2026:215, pkt 29).
34 W niniejszej sprawie sąd odsyłający zwraca się o udzielenie wyjaśnień w odniesieniu do drugiego elementu tej definicji w celu ustalenia, czy w sprawie w postępowaniu głównym, decyzję o udzieleniu zamówienia – przekazaną przez szwedzką spółkę komunalną pięciu spółkom adresatom, pośród których znajdowała się zwycięska spółka, której udzielono rozpatrywanego zamówienia, oraz spółka, której oferta została odrzucona, w niniejszym przypadku Hybricon, a także inni konkretnie wskazani adresaci, którzy wyrazili zainteresowanie w przebiegu tego postępowania – należy uznać za podaną do wiadomości publicznej, a tym samym, niebędącą dłużej „informacją poufną” w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014, i to przed opublikowaniem przez tę ostatnią spółkę komunikatu prasowego dotyczącego nieudzielenia tego zamówienia.
35 W szczególności sąd ten dąży co do zasady do ustalenia, czy przeciw TK i OP – dwóm akcjonariuszom spółki oferentki, która nie wygrała rozpatrywanego przetargu, którzy uzyskali tę informację od dyrektora tej spółki przed opublikowaniem komunikatu prasowego w tej sprawie, może toczyć się postępowanie karne, którego przedmiotem było wykorzystywanie informacji poufnych, w rozumieniu art. 8 tego rozporządzenia. Po otrzymaniu tej informacji TK i OP złożyli zlecenia sprzedaży akcji spółki Hybricon, jakie posiadali, zanim nastąpił spadek wartości tych akcji, po opublikowaniu wspomnianego komunikatu prasowego, ograniczając w ten sposób swoje straty.
36 To właśnie w tym kontekście i niezależnie od tego, czy spełnione są również pozostałe warunki wymienione w pkt 33 niniejszego wyroku, do Trybunału zwrócono się o udzielenie użytecznej odpowiedzi sądowi odsyłającemu.
37 W tym względzie należy zauważyć, że art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014 definiuje pojęcie „informacji poufnej” i wymienia wśród wymaganych warunków, że informacje „nie zostały podane do wiadomości publicznej”. Wynika z tego, że informacja, która została podana do wiadomości publicznej w zakresie, w jakim została rozpowszechniona lub ujawniona publicznie, nie może już być uznana za „informację poufną” w rozumieniu tego przepisu.
38 Prawdą jest, że jakiekolwiek rozpowszechnianie lub publiczne ujawnienie informacji poufnych nie może samo w sobie spowodować utraty przez nią charakteru „informacji poufnej”. W tym celu konieczne jest w szczególności, aby takie rozpowszechnianie lub ujawnianie odbywało się zgodnie z ustalonymi warunkami i kryteriami oraz aby umożliwiło dotarcie w sposób niedyskryminujący do możliwie największej liczby inwestorów i innych podmiotów gospodarczych na danych rynkach.
39 Jednakże art. 7 rozporządzenia nr 596/2014 nie precyzuje warunków, zgodnie z którymi informacja powinna zostać podana do wiadomości publicznej, aby utracić charakter „informacji poufnej”, ani nie odsyła do innych przepisów tego rozporządzenia, ani też nie pozostawia państwom członkowskim zadania określenia treści tego pojęcia, w związku z czym należy je uznać za autonomiczne pojęcie prawa Unii.
40 Jak już Trybunał orzekał, zarówno z wymogu jednolitego stosowania prawa Unii, jak i z zasady równego traktowania wynika, że treść przepisu prawa Unii, który nie zawiera wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich do celów ustalenia jego znaczenia i zasięgu, powinna zwykle w całej Unii Europejskiej być przedmiotem autonomicznej i jednolitej wykładni, niezależnie od kwalifikacji stosowanych w państwach członkowskich, z uwzględnieniem brzmienia rozpatrywanego przepisu oraz jego kontekstu i celu uregulowania, którego jest on częścią [zob. podobnie wyroki: z dnia 9 września 2021 r., Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl (Kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej), C‑18/20, EU:C:2021:710, pkt 32; z dnia 30 listopada 2021 r., LR Ģenerālprokuratūra, C‑3/20, EU:C:2021:969, pkt 79].
41 Jednakże w związku z brakiem w treści art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 596/2014 jakichkolwiek szczegółowych informacji dotyczących warunków, zgodnie z którymi informacja musi zostać podana do wiadomości publicznej, aby utracić charakter „informacji poufnej” w rozumieniu tego przepisu, oraz w przypadku braku odesłania do innych przepisów tego rozporządzenia lub do swobodnej oceny państw członkowskich w zakresie definiowania treści tego pojęcia, należy uwzględnić kontekst, w jaki wpisuje się art. 7 tego rozporządzenia, a w szczególności jego art. 17. Artykuł 17, w ramach rozdziału 3 rozporządzenia nr 596/2014, poświęconego wymogom w zakresie podawania informacji do wiadomości publicznej reguluje zgodnie z tym, co stwierdza tytuł tego artykułu, podawanie informacji poufnych do wiadomości publicznej.
42 Z art. 17 rozporządzenia nr 596/2014 wynika, że prawodawca Unii zamierzał przyznać emitentowi decydującą rolę w ramach podawania informacji poufnych do wiadomości publicznej, formułując wobec niego precyzyjne wymogi co do warunków i kryteriów, zgodnie z którymi takie podanie do wiadomości publicznej powinno mieć miejsce.
43 W szczególności, zgodnie z art. 17 ust. 1 akapit pierwszy tego rozporządzenia, emitent ma obowiązek podać „niezwłocznie” do wiadomości publicznej informacje poufne bezpośrednio go dotyczące.
44 Zgodnie z motywem 49 przywołanego rozporządzenia podanie do wiadomości publicznej informacji poufnych przez emitenta jest konieczne do zapobiegania wykorzystywaniu informacji poufnych oraz niewprowadzania inwestorów w błąd. Należy więc wymagać od inwestorów, aby jak najszybciej podawali oni do wiadomości publicznej informacje poufne.
45 Ponadto zgodnie z art. 17 ust. 1 akapit drugi tego rozporządzenia emitent zapewnia podanie informacji poufnych do wiadomości publicznej w sposób umożliwiający szybki i pełny dostęp oraz prawidłową i terminową ocenę informacji przez opinię publiczną oraz w stosownych przypadkach w urzędowo ustanowionym systemie, takim jak przewidziany art. 21 dyrektywy 2004/109.
46 Wynika z tego, że zgodnie z przepisami art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 596/2014 podanie do wiadomości publicznej informacji poufnych powinno, po pierwsze, nastąpić możliwie jak najszybciej i bez nieuzasadnionej zwłoki, a po drugie, spełniać szczególne wymogi w zakresie wiarygodności oraz dostępności, w łatwy, pełny i niedyskryminujący sposób dla wszystkich inwestorów, a także dla innych podmiotów działających na danych rynkach.
47 Tymczasem, co się tyczy w pierwszej kolejności, wymogu podania przez emitenta lub uczestnika rynku handlu uprawnieniami do emisji, informacji do wiadomości publicznej w możliwie najkrótszym terminie, znajduje on potwierdzenie w szczególności w art. 17 ust. 4 i 5. Zgodnie z tymi przepisami jedynie w wyjątkowych okolicznościach, i pod warunkiem że spełnione są łącznie warunki wymienione w tych przepisach, podanie informacji poufnych do wiadomości publicznej może zostać opóźnione w celu ochrony stabilności systemu finansowego.
48 Jest tak w szczególności, zgodnie ze wspomnianym art. 17 ust. 4 rozporządzenia nr 596/2014, gdy, po pierwsze, niezwłoczne ujawnienie informacji mogłoby naruszyć prawnie uzasadnione interesy emitenta lub uczestnika rynku handlu uprawnieniami do emisji, po drugie, opóźnienie podania do wiadomości informacji prawdopodobnie nie wprowadzi w błąd opinii publicznej, po trzecie, emitent lub uczestnik rynku uprawnień do emisji jest w stanie zapewnić poufność takich informacji.
49 Jak precyzuje art. 17 ust. 4 akapit trzeci wspomnianego rozporządzenia, w przypadku gdy emitent lub uczestnik rynku handlem uprawnieniami do emisji opóźnia podanie informacji poufnych do wiadomości publicznej na mocy ust. 4, informuje on właściwy organ o opóźnieniu ujawnienia informacji i składa pisemne wyjaśnienie natychmiast po podaniu informacji do wiadomości publicznej na temat spełnienia warunków przypomnianych w poprzednim punkcie niniejszego wyroku.
50 Ponadto zgodnie z art. 17 ust. 7 wspomnianego rozporządzenia, jeżeli poufność informacji nie jest już dłużej gwarantowana, emitent lub uczestnik rynku uprawnień do emisji niezwłocznie podaje te informacje poufne do wiadomości publicznej. Z przepisu tego wynika zatem, że w przypadku gdy nie można już zagwarantować nadrzędnego wymogu poufności danej informacji poufnej, taka publikacja powinna nastąpić w najbliższym terminie i bez nieuzasadnionej zwłoki.
51 W drugiej kolejności, co się tyczy wymogów dotyczących wiarygodności informacji poufnych oraz łatwego i pełnego do nich dostępu przez wszystkich inwestorów i przez innych operatorów rozpatrywanych rynków, należy przypomnieć, że cel rozporządzenia nr 596/2014, jak wynika z jego motywów 2 i 24 oraz z jego art. 1, polega na zapewnieniu integralności rynków finansowych Unii i zwiększeniu zaufania inwestorów do tych rynków, które to zaufanie opiera się w szczególności na tym, że będą oni traktowani jednakowo i chronieni przed bezprawnym wykorzystywaniem informacji poufnych. Zakaz wykorzystywania informacji poufnych i bezprawnego ich ujawniania, ustanowiony w art. 14 tego rozporządzenia, ma zatem na celu zapewnienie równości inwestorów uczestniczących w transakcji giełdowej poprzez uniknięcie sytuacji, w której jeden z nich, posiadający informacje poufne i w związku z tym, jak wynika z motywu 23 wspomnianego rozporządzenia, znajdujący się w uprzywilejowanej sytuacji w stosunku do pozostałych inwestorów, osiąga w ten sposób korzyść ze szkodą dla tych, którzy takich informacji nie posiadają (wyrok z dnia 19 marca 2026 r., Finansinspektionen, C‑363/24, EU:C:2026:215, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo).
52 Tymczasem należy stwierdzić, że emitent instrumentu finansowego ze względu na samą swoją pozycję, która siłą rzeczy wymaga bezpośredniej znajomości korzyści i ryzyka związanego z danym instrumentem finansowym, jest w stanie najlepiej ocenić, czy dana informacja posiada cechy „informacji poufnej”, takie jak opisane w pkt 33 niniejszego wyroku, i zapewnić jak najszybsze rozpowszechnienie dokładnych, kompletnych i prawidłowych informacji dotyczących tego instrumentu finansowego.
53 Wynika z tego, że ocena, jakiej emitent jest w stanie dokonać w odniesieniu do istotnych elementów pojęcia „informacji poufnej”, wykazuje co do zasady, ze względu na swoją bezpośrednią wiedzę o danym instrumencie finansowym, stopień rzetelności i wiarygodności wyższy od tego, jaki może zapewnić osoba trzecia posiadająca taką informację.
54 Tym samym, właśnie z tego powodu dla opinii publicznej, a w szczególności dla podmiotów gospodarczych działających na rynku finansowym, jak również dla inwestorów, zwłaszcza inwestujących niewielkie środki, uzasadnioną podstawą oczekiwań i decyzji inwestycyjnych są informacje podane w ten sposób do wiadomości publicznej przez emitenta.
55 Biorąc to pod uwagę, należy podkreślić, że w ujęciu wykładni systemowej art. 17 rozporządzenia nr 596/2014 należy interpretować w świetle przepisów rozporządzenia wykonawczego 2016/1055, które precyzuje warunki stosowania tego artykułu.
56 W tym względzie należy stwierdzić, że – jak potwierdza motyw 1 rozporządzenia wykonawczego 2016/1055 – wymóg skutecznego i w odpowiednim momencie podawania informacji poufnych do wiadomości publicznej przez emitentów i uczestników rynku uprawnień do emisji zapewnia ochronę inwersorów.
57 W tym kontekście oraz w celu zapewnienia na poziomie Unii równego dostępu inwestorów do informacji poufnych art. 2 tego rozporządzenia wykonawczego przewiduje techniczne warunki podawania tych informacji do wiadomości publicznej.
58 Zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) wspomnianego rozporządzenia wykonawczego emitenci i uczestnicy rynku uprawnień do emisji ujawniają informacje poufne, wykorzystując środki techniczne, które zapewniają, że informacje poufne są udostępniane wśród możliwie najszerszego grona odbiorców publicznych na zasadach niedyskryminacyjnych, nieodpłatnie i jednocześnie w całej Unii.
59 Jak przewiduje motyw 1 rozporządzenia wykonawczego 2016/1055, podawanie tych informacji do wiadomości publicznej powinno mieć miejsce w odniesieniu do wszystkich kategorii inwestorów w całej Unii i za pomocą środków masowego przekazu, które zapewniają ich skuteczne publiczne rozpowszechnienie.
60 Ponadto art. 2 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia wykonawczego uściśla, że informacje poufne są przekazywane „bezpośrednio lub za pośrednictwem osoby trzeciej” środkom masowego przekazu, w odniesieniu do których ogół odbiorców publicznych w uzasadniony sposób polega na tym, że zapewniają one skuteczne rozpowszechnienie tych informacji. To przekazanie dokonuje się poprzez transmisję z użyciem środków elektronicznych, które zapewniają zachowanie kompletności, integralności i poufności informacji podczas transmisji.
61 Z przepisu tego wynika, że poza bezpośrednim przekazaniem informacji poufnych dotyczących emitenta, prawodawca Unii przewidział również możliwość rozpowszechniania tych informacji za pośrednictwem osób trzecich, którym informacje te zostały powierzone przez samego emitenta, jeżeli tylko ujawnienie tych informacji poufnych ma charakter skuteczny i uzasadniony prawnie.
62 W związku z tym nie można wykluczyć, że ujawnienie informacji poufnych przez osoby trzecie kwalifikowane ze względu na ich relację z emitentem, a także przez media, do których opinia publiczna ma racjonalnie uzasadnione zaufanie, że rozpowszechnianie takich informacji spełnia wymogi niedyskryminacji, zapewnia dotarcie do szerokiego grona odbiorców i jest nieodpłatne. W takim przypadku należy uznać, że informacja poufna została podana do wiadomości publicznej, a zatem nie podlega już reżimowi poufności znajdującemu zastosowanie do informacji poufnych.
63 W niniejszej sprawie okoliczność, że będąca przedmiotem postępowania głównego decyzja o udzieleniu zamówienia została przekazana przez spółkę komunalną do spółki Hybricon, innych przedsiębiorstw, które uczestniczyły w postępowaniu o udzielenie zamówienia, a także do dwudziestu dwóch osób, które wyraziły zainteresowanie przebiegiem postępowania, mimo że w nim nie uczestniczyły, nie może spowodować utraty przez tę informację charakteru „informacji poufnej”.
64 Poufny charakter informacji nie ustaje z tego tylko powodu, że sposób ujawnienia przyjęty w celu przekazania wyniku postępowania o udzielenie zamówienia ogranicza się do powiadomienia wąskiego grona adresatów, bowiem tego rodzaju przekazanie informacji nie stanowi niedyskryminującego ujawnienia wyniku wszystkim potencjalnie zainteresowanym nim inwestorom.
65 Do sądu odsyłającego należy jednak ustalenie, czy nie zachodzi okoliczność, że emitent mógł upoważnić jednego lub kilku z adresatów do ujawnienia rozpatrywanej informacji poufnej, zgodnie z wymogami określonymi w pkt 62 niniejszego wyroku.
66 Podobnie okoliczność, że zgodnie z prawem szwedzkim informacja zawarta w decyzji o udzieleniu rozpatrywanego zamówienia była publicznie dostępna w zakresie, w jakim każda zainteresowana osoba mogła zwrócić się do właściwego organu o udzielenie do niej dostępu, aby zapoznać się z jej treścią, nie może prowadzić do wniosku, że informacja ta została podana do wiadomości publicznej w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014 i że tym samym utraciła charakter „informacji poufnej”.
67 Należy bowiem dokonać rozróżnienia między z jednej strony, informacją dostępną publicznie, która jest udostępniana danej osobie w sposób indywidualny, w odpowiedzi na wniosek w tym zakresie i z poszanowaniem szczególnej procedury w tym celu przewidzianej, a z drugiej strony informacją podaną do wiadomości publicznej, skierowanej jednocześnie do nieograniczonego i nieokreślonego kręgu osób w sposób niedyskryminujący, zgodnie z wymogami ustanowionymi w tym względzie w art. 17 tego rozporządzenia i w art. 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2016/1055.
68 W świetle całości powyższych rozważań odpowiedź na pytanie pierwsze winna brzmieć następująco: art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014 należy interpretować w ten sposób, że aby uznać, iż informacja została podana do wiadomości publicznej, a tym samym przestała stanowić „informację poufną” w rozumieniu tego przepisu, konieczne jest, aby informacja ta została podana do wiadomości publicznej zgodnie z warunkami i z poszanowaniem wymogów przewidzianych w art. 17 tego rozporządzenia i w art. 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2016/1055.
W przedmiocie pytania drugiego
69 Poprzez pytanie drugie sąd odsyłający zwraca się do Trybunału – co do zasady na wypadek gdyby na pierwsze pytanie prejudycjalne udzielono odpowiedzi przeczącej – o wyjaśnienie okoliczności, które należy uwzględnić przy ocenie, czy należy uznać, że informacja poufna została podana do wiadomości publicznej, a tym samym przestała stanowić „informację poufną” w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014.
70 W świetle odpowiedzi udzielonej na pytanie pierwsze pytanie to jest bezprzedmiotowe i nie wymaga odpowiedzi.
W przedmiocie kosztów
71 Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:
Artykuł 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenia w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylającego dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE
należy interpretować w ten sposób, że:
aby uznać, iż informacja została podana do wiadomości publicznej, a tym samym przestała stanowić „informację poufną” w rozumieniu tego przepisu, konieczne jest, aby informacja ta została podana do wiadomości publicznej zgodnie z warunkami przewidzianymi i z poszanowaniem wymogów przewidzianych w art. 17 tego rozporządzenia i w art. 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1055 z dnia 29 czerwca 2016 r. ustanawiającego wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do technicznych warunków właściwego podawania do wiadomości publicznej informacji poufnych i opóźniania podawania do wiadomości publicznej informacji poufnych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014.
Podpisy
Top