15 Gdyby tak było, to sąd odsyłający zastanawia się również, czy w takiej sytuacji mają zastosowanie niektóre z odstępstw przewidzianych w art. 65 ust. 1 lit. a) i b) TFUE.
16 W tych okolicznościach tribunal judiciaire de Paris (sąd rejonowy w Paryżu) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1) Czy art. 63 ust. 1 [TFUE] należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie podwójnemu wynagrodzeniu notariuszy z dwóch państw członkowskich Unii Europejskiej dokonujących czynności notarialnych odnoszących się do tego samego spadku, w skład którego wchodzi mienie znajdujące się w obydwu państwach członkowskich, gdy podstawą tego wynagrodzenia jest suma aktywów brutto spadku bez uwzględnienia wynagrodzenia zapłaconego drugiemu z notariuszy, zaś udział w sprawie notariusza jest wymagany ustawowo?
2) Czy art. 63 ust. 1 [TFUE] należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby wynagrodzenie notariusza, którego udział w sprawie spadkowej dotyczącej mienia znajdującego się w dwóch państwach członkowskich Unii Europejskiej jest wymagany ustawowo, było obliczane na podstawie sumy wszystkich aktywów brutto spadku, a nie wyłącznie na podstawie sumy aktywów brutto znajdujących się w jego państwie członkowskim?
3) Czy art. 63 ust. 1 i art. 65 ust. 1 lit. a) [TFUE] należy interpretować w ten sposób, że podwójne wynagrodzenie dwóch notariuszy, dokonujących czynności notarialnych odnoszących się do tego samego spadku, obliczone w obydwu przypadkach na podstawie sumy aktywów brutto spadku znajdujących się w dwóch państwach członkowskich, można rozpatrywać jako »odpowiedni przepis prawa podatkowego«, stanowiący wyjątek od zakazu ograniczania przepływu kapitału ustanowionego na mocy pierwszego z tych postanowień, gdy udział w sprawie notariusza jest wymagany ustawowo?
4) Czy art. 63 ust. 1 i art. 65 ust. 1 lit. [b)] [TFUE] należy interpretować w ten sposób, że podwójne wynagrodzenie dwóch notariuszy, dokonujących czynności notarialnych odnoszących się do tego samego spadku, obliczone w obydwu przypadkach na podstawie sumy aktywów brutto spadku znajdujących się w dwóch państwach członkowskich, może stanowić środek niezbędny do zapobiegania naruszeniom prawa podatkowego lub procedury deklarowania przepływu kapitału do celów informacji administracyjnej bądź statystycznej, objęty wyjątkiem od zakazu ograniczania przepływu kapitału ustanowionego na mocy pierwszego z tych postanowień, gdy udział w sprawie notariusza jest wymagany ustawowo?”.
Postępowanie przed Trybunałem
17 W dniu 24 października 2024 r. Trybunał zwrócił się do sądu odsyłającego o udzielenie informacji w przedmiocie ram prawnych sporu w postępowaniu głównym. Sąd odsyłający odpowiedział na to wezwanie w dniu 20 grudnia 2024 r.
W przedmiocie dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym
18 Rząd francuski uważa, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niedopuszczalny. Sąd odsyłający nie wskazał bowiem w swoim wniosku, z naruszeniem art. 94 lit. b) regulaminu postępowania przed Trybunałem, przepisów krajowych przewidujących obowiązek korzystania z usług notariusza przy sporządzaniu deklaracji spadkowej, ponieważ żaden z przepisów wymienionych przez sąd odsyłający w rzeczonym wniosku nie nakłada na spadkobierczynię, taką jak BC, obowiązku skorzystania z usług notariusza przy sporządzaniu takiej deklaracji. Ponieważ podstawą pytań prejudycjalnych jest tenże podnoszony obowiązek, który według rządu francuskiego nie wynika z prawa krajowego w sytuacji takiej jak sytuacja rozpatrywana w postępowaniu głównym, rząd ów uważa co do istoty, że wykładnia prawa Unii, o którą wniesiono, nie odpowiada obiektywnej potrzebie rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym, lecz ma charakter ogólny lub hipotetyczny.
19 W tym względzie należy przypomnieć, że wyłącznie do sądów krajowych, przed którymi toczy się spór i które muszą ponosić odpowiedzialność za mające zapaść orzeczenie sądowe, należy, przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy, ocena zarówno tego, czy do wydania wyroku jest im niezbędne uzyskanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, jak i znaczenia przedstawionych Trybunałowi pytań. Oznacza to, że pytania dotyczące prawa Unii korzystają z domniemania posiadania znaczenia dla sprawy. Odmowa wydania przez Trybunał orzeczenia w przedmiocie przedstawionego przez sąd krajowy pytania prejudycjalnego jest możliwa tylko wtedy, gdy jest oczywiste, że wykładnia prawa Unii, o którą wniesiono, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub z przedmiotem postępowania głównego, gdy problem jest natury hipotetycznej bądź też gdy Trybunał nie dysponuje informacjami co do stanu faktycznego lub prawnego niezbędnymi do udzielenia użytecznej odpowiedzi na postawione mu pytania (wyroki: z dnia 13 lipca 2000 r., Idéal tourisme, C‑36/99, EU:C:2000:405, pkt 20; z dnia 6 marca 2025 r., Anikovi, C‑395/23, EU:C:2025:142, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo).
20 Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, które znalazło odzwierciedlenie w art. 94 lit. b) regulaminu postępowania, konieczność dokonania wykładni prawa Unii, która byłaby użyteczna dla sądu krajowego, wymaga między innymi, aby sąd krajowy określił ramy stanu prawnego, w jakie wpisują się zadawane przez niego pytania (wyroki: z dnia 26 stycznia 1993 r., Telemarsicabruzzo i in., od C‑320/90 do C‑322/90, EU:C:1993:26, pkt 6; z dnia 6 marca 2025 r., Anikovi, C‑395/23, EU:C:2025:142, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo).
21 W niniejszej sprawie sąd odsyłający wskazuje we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, że zgodnie z prawem krajowym, a także biorąc pod uwagę okoliczności postępowania spadkowego rozpatrywanego w postępowaniu głównym, spadkobierczyni, taka jak BC, jest zobowiązana do skorzystania przy składaniu deklaracji spadkowej we Francji z usług notariusza mającego siedzibę w tym państwie członkowskim. Sąd ów wyjaśnił, w odpowiedzi na wspomniane w pkt 17 niniejszego wyroku wezwanie go przez Trybunał do udzielenia informacji, że chociaż obowiązku tego nie przewiduje konkretny przepis prawa francuskiego, to jednak w takiej sytuacji jest on wymuszony okolicznościami.
22 W tych okolicznościach należy stwierdzić, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym spełnia wymóg zawarty w art. 94 lit. b) regulaminu postępowania, zgodnie z którym ramy prawne, w które wpisują się pytania prejudycjalne, powinny być określone.
23 Ponadto, ponieważ sąd odsyłający w odpowiedzi na wezwanie go przez Trybunał do udzielenia informacji potwierdził poprawność założenia, na którym opierają się pytania prejudycjalne, a mianowicie, iż osoba znajdująca się w sytuacji BC jest zobowiązana do skorzystania przy sporządzaniu deklaracji spadkowej z usług notariusza we Francji, nie jest oczywiste, że wykładnia prawa Unii, o którą wnioskowano, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub przedmiotem sporu w postępowaniu głównym bądź też że przedstawiony problem jest natury hipotetycznej w rozumieniu orzecznictwa przypomnianego w pkt 19 niniejszego wyroku.
24 Poza tym, o ile wykładnia prawa krajowego przyjęta przez rząd francuski w odniesieniu do obowiązku korzystania z usług notariusza odbiega od wykładni przyjętej przez sąd odsyłający, o tyle należy przypomnieć, iż w ramach postępowania przewidzianego w art. 267 TFUE do Trybunału nie należy wypowiadanie się w przedmiocie wykładni prawa krajowego ani orzekanie o poprawności wykładni zastosowanej przez sąd odsyłający, ponieważ w ramach tego postępowania, opartego na wyraźnym rozdziale zadań sądów krajowych i Trybunału, wszelka ocena okoliczności faktycznych i prawa krajowego należy do wyłącznej właściwości sądu krajowego (wyrok z dnia 11 stycznia 2024 r., Nárokuj, C‑755/22, EU:C:2024:10, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo).
25 Wynika stąd, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest dopuszczalny.
W przedmiocie pytań prejudycjalnych
W przedmiocie pytań pierwszego i drugiego
26 Poprzez pytania pierwsze i drugie, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający zwraca się do Trybunału zasadniczo o wyjaśnienie, czy art. 63 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, na mocy których taksę pobieraną przez notariusza, z którego usług spadkobierca zobowiązany jest skorzystać – w pewnych okolicznościach – przy sporządzaniu deklaracji spadkowej przewidzianej w prawie krajowym, oblicza się na podstawie całości aktywów brutto spadku, w skład którego wchodzi mienie znajdujące się w tymże państwie członkowskim i w innym państwie członkowskim, a nie jedynie na podstawie aktywów brutto obejmujących wyłącznie mienie znajdujące się w pierwszym z tych państw członkowskich, bez uwzględnienia taksy zapłaconej przez spadkobiercę za sporządzenie deklaracji podatkowej przez notariusza w drugim z tych państw członkowskich, również obliczonej na podstawie całości aktywów brutto spadku.
27 W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, mimo iż podatki bezpośrednie należą do kompetencji państw członkowskich, to jednak państwa te powinny korzystać z tych kompetencji z poszanowaniem prawa Unii, a w szczególności podstawowych swobód gwarantowanych traktatem FUE [wyrok z dnia 12 października 2023 r., BA (Dziedziczenie – Polityka społeczna dotycząca mieszkalnictwa w Unii), C‑670/21, EU:C:2023:763, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo].
28 Artykuł 63 ust. 1 TFUE wprowadza ogólny zakaz wszelkich ograniczeń w przepływie kapitału między państwami członkowskimi oraz między państwami członkowskimi a państwami trzecimi.
29 Z orzecznictwa wynika, że opodatkowanie dziedziczenia, którego istotą jest przeniesienie na jedną lub kilka osób majątku pozostawionego przez osobę zmarłą, to jest przeniesienie na spadkobierców własności różnych dóbr, praw i elementów składowych tego majątku, jest objęte postanowieniami traktatu FUE dotyczącymi przepływu kapitału, między innymi art. 63 TFUE, z wyjątkiem sytuacji, w których elementy konstytutywne takiego przeniesienia nie wykraczają poza terytorium jednego państwa członkowskiego [zob. podobnie wyroki: z dnia 23 lutego 2006 r., van Hilten-van der Heijden, C‑513/03, EU:C:2006:131, pkt 41; z dnia 21 grudnia 2021 r., Finanzamt V (Dziedziczenie – Częściowa kwota wolna od podatku i odliczenie zachowku), C‑394/20, EU:C:2021:1044, pkt 29; z dnia 12 października 2023 r., BA (Dziedziczenie – Polityka społeczna dotycząca mieszkalnictwa w Unii), C‑670/21, EU:C:2023:763, pkt 38].
30 W niniejszej sprawie w postanowieniu odsyłającym wskazano, że w sporze w postępowaniu głównym uregulowania francuskie dotyczące taks notarialnych w zakresie deklaracji spadkowych stosuje się, w sytuacji gdy osoba mająca w chwili śmierci miejsce zamieszkania w Belgii pozostawiła w spadku osobie mającej miejsce zamieszkania we Francji mienie znajdujące się w obu tych państwach członkowskich i podlegające podatkowi od spadków w każdym z tych państw. W tych okolicznościach sytuacji takiej nie można uznać za sytuację o charakterze wyłącznie wewnętrznym (zob. analogicznie wyrok z dnia 17 stycznia 2008 r., Jäger, C‑256/06, EU:C:2008:20, pkt 26).
31 Transgranicznego charakteru tej sytuacji nie może podważyć okoliczność, że taksa pobierana przez notariusza, któremu zlecono we Francji sporządzenie deklaracji spadkowej przewidzianej w prawie krajowym, nie jest sama w sobie częścią majątku objętego spadkiem i nie powoduje transgranicznego przepływu kapitału, ponieważ wspomniany notariusz jest wynagradzany niezależnie i odrębnie od notariusza mającego siedzibę w Belgii.
32 Z łącznej lektury przepisów art. 750 ter i art. 800 ogólnego kodeksu podatkowego wynika bowiem, że deklaracja spadkowa sporządzona przez notariusza we Francji, w sytuacji takiej jak sytuacja rozpatrywana w postępowaniu głównym, obejmuje mienie ruchome i nieruchome znajdujące się zarówno we Francji, jak i za granicą, zatem taksę notarialną powinno się obliczyć, zgodnie z uregulowaniami krajowymi, na podstawie całości aktywów brutto spadku. Ponadto w przypadku spadku transgranicznego, w skład którego wchodzi mienie znajdujące się we Francji i w Belgii, art. 10 lit. a) umowy francusko-belgijskiej przewiduje, że każde z państw będących stroną umowy zachowuje prawo do obliczania podatku obciążającego podlegające opodatkowaniu przez to państwo mienie, zgodnie ze średnią stawką, która miałaby zastosowanie, gdyby uwzględniono całe mienie podlegające opodatkowaniu zgodnie z ustawodawstwem wewnętrznym tego państwa.
33 W związku z tym przy sporządzaniu deklaracji spadkowej udział notariusza we Francji stanowi etap niezbędny, by francuski organ podatkowy mógł obliczyć podatek od spadków, zatem zasady obliczania taksy pobieranej przez tego notariusza oraz okoliczność, że spadkobierca, taki jak BC, uiszcza opłaty notarialne w każdym z państw członkowskich, w których znajduje się mienie będące przedmiotem spadku, są nieodłącznie związane z owym spadkiem i jego transgranicznym charakterem.
34 Należy zauważyć, tytułem uzupełnienia, że rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego (Dz.U. 2012, L 201, s. 107) nie ma w tym kontekście znaczenia, ponieważ zgodnie z jego art. 1 ust. 1 rozporządzenia tego nie stosuje się do spraw podatkowych.
35 W związku z tym sytuacja taka jak sytuacja rozpatrywana w postępowaniu głównym wchodzi w zakres przepływu kapitału w rozumieniu art. 63 ust. 1 TFUE.
36 W tych okolicznościach należy zbadać, czy uregulowania krajowe takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym stanowią ograniczenie przepływu kapitału w rozumieniu art. 63 ust. 1 TFUE, a jeśli tak jest, to czy ograniczenie takie jest uzasadnione.
37 W tym względzie należy przypomnieć, że pojęcie „ograniczenia” w rozumieniu tego postanowienia obejmuje środki państwowe, które mają charakter dyskryminujący, ponieważ ustanawiają, bezpośrednio lub pośrednio, rozróżnienie w traktowaniu krajowych i transgranicznych przepływów kapitału, które nie odpowiada obiektywnej różnicy sytuacji, i które to środki państwowe mogą w związku z tym zniechęcać osoby fizyczne lub prawne z innych państw członkowskich lub państw trzecich do działań związanych z transgranicznym przepływem kapitału (wyrok z dnia 30 kwietnia 2025 r., Finanzamt für Großbetriebe, C‑602/23, EU:C:2025:290, pkt 45).
38 Trybunał orzekł bowiem w kwestii opodatkowania spadków, że uregulowania krajowe, które wprowadzają takie rozróżnienie w traktowaniu i które prowadzą do tego, że dziedziczenie pomiędzy nierezydentami lub dziedziczenie obejmujące majątek znajdujący się w innym państwie członkowskim podlega większemu obciążeniu podatkowemu niż dziedziczenie, w którym uczestniczą tylko rezydenci lub które obejmuje jedynie majątek znajdujący się w państwie członkowskim dziedziczenia, a zatem uregulowania, które skutkują zmniejszeniem wartości spadku, stanowią ograniczenie swobodnego przepływu kapitału zakazane poprzez art. 63 ust. 1 TFUE (zob. podobnie wyrok z dnia 30 czerwca 2016 r., Feilen, C‑123/15, EU:C:2016:496, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo).
39 Zgodnie z orzecznictwem nawet uregulowania krajowe, które stosuje się bez rozróżnienia do sytuacji wewnętrznych i do sytuacji transgranicznych, mogą stanowić ograniczenie swobodnego przepływu kapitału, jeżeli de facto niekorzystnie wpływają na sytuacje transgraniczne (zob. podobnie wyrok z dnia 30 kwietnia 2025 r., Finanzamt für Großbetriebe, C‑602/23, EU:C:2025:290, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo).
40 Należy również przypomnieć, że w braku harmonizacji na szczeblu Unii niekorzystne skutki mogące wynikać z równoległego wykonywania przez różne państwa członkowskie przysługujących im kompetencji podatkowych – o ile wykonywanie tych kompetencji nie ma charakteru dyskryminującego – nie stanowią ograniczeń swobód przepływu. I tak Trybunał wyjaśnił między innymi, że art. 63 ust. 1 TFUE nie obejmuje środków, których jedynym skutkiem jest obłożenie rozpatrywanego przepływu kapitału dodatkowymi kosztami i które w jednakowy sposób odnoszą się do przepływu kapitału między państwami członkowskimi, jak i wewnątrz jednego państwa członkowskiego (zob. analogicznie wyroki: z dnia 8 września 2005 r., Mobistar i Belgacom Mobile, C‑544/03 i C‑545/03, EU:C:2005:518, pkt 31; z dnia 22 września 2022 r., Admiral Gaming Network i in., od C‑475/20 do C‑482/20, EU:C:2022:714, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo).
41 W niniejszej sprawie uregulowania francuskie dotyczące taksy notarialnej w zakresie deklaracji spadkowych nie wprowadzają rozróżnienia w traktowaniu sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym i sytuacji transgranicznych, ponieważ taksę taką w każdym przypadku oblicza się na podstawie całości aktywów brutto spadku, niezależnie od miejsca, gdzie znajduje się mienie wchodzące w skład owego spadku.
42 Ponadto, jak wskazano w pkt 31 niniejszego wyroku, taksa notarialna nie jest sama w sobie częścią majątku objętego spadkiem, lecz stanowi wynagrodzenie, uznawane za co do zasady słuszne i uczciwe, za świadczoną przez notariusza usługę sporządzenia deklaracji spadkowej dotyczącej sumy aktywów brutto spadku.
43 Prawdą jest, że w przypadku dziedziczenia obejmującego spadek transgraniczny, w skład którego wchodzi mienie znajdujące się i we Francji, i w Belgii, spadkobierca, taki jak BC, może być zmuszony do poniesienia ciężaru większego niż ten, który poniósłby w przypadku spadku o charakterze wyłącznie wewnętrznym, ze względu na okoliczność, iż spadkobierca ten musi również zapłacić taksę pobieraną przez notariusza mającego siedzibę w Belgii przy sporządzaniu takiej deklaracji w tymże państwie członkowskim.
44 Niemniej jednak należy przypomnieć, że jak wskazano w pkt 32 niniejszego wyroku, taksę pobieraną przez notariusza, z którego usług spadkobierca jest zobowiązany skorzystać we Francji, oblicza się na podstawie sumy aktywów brutto spadku – ze względu na okoliczność, że zgodnie z francuskim prawem podatkowym deklaracja podatkowa sporządzona przez tego notariusza powinna zawierać spis owych aktywów, tak by organ podatkowy mógł obliczyć podatki i opłaty fiskalne związane ze spadkiem – zgodnie z art. 10 lit. a) umowy francusko-belgijskiej.
45 W związku z tym taksę, którą spadkobierca, taki jak BC, powinien zapłacić notariuszowi mającemu siedzibę we Francji – oprócz taksy, którą powinien zapłacić notariuszowi mającemu siedzibę w Belgii – należy uznać, zgodnie z orzecznictwem przypomnianym w pkt 40 niniejszego wyroku, za niekorzystne skutki, w postaci dodatkowych kosztów, wynikające z równoległego wykonywania przez Republikę Francuską i Królestwo Belgii przysługujących im kompetencji podatkowych. Jak bowiem wynika z pkt 41 i 42 niniejszego wyroku, wykonywanie tych kompetencji nie ma charakteru dyskryminującego, a owe dodatkowe koszty w jednakowy sposób odnoszą się do przepływu kapitału pomiędzy tymi dwoma państwami członkowskimi, jak i wewnątrz Republiki Francuskiej.
46 W tych okolicznościach nie można uznać, że uregulowania krajowe rozpatrywane w postępowaniu głównym ustanawiają zakazane na mocy art. 63 ust. 1 TFUE ograniczenie swobodnego przepływu kapitału.
47 W świetle całości powyższych rozważań odpowiedź na pytania pierwsze i drugie powinna brzmieć: art. 63 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, na mocy których taksę pobieraną przez notariusza, z którego usług spadkobierca jest zobowiązany skorzystać – w pewnych okolicznościach – przy sporządzaniu deklaracji spadkowej przewidzianej w prawie krajowym, oblicza się na podstawie całości aktywów brutto spadku, w którego skład wchodzi mienie znajdujące się w tymże państwie członkowskim i w innym państwie członkowskim, a nie jedynie na podstawie aktywów brutto obejmujących mienie znajdujące się w pierwszym z tych państw członkowskich, bez uwzględnienia taksy zapłaconej przez spadkobiercę za sporządzenie deklaracji podatkowej przez notariusza w drugim z tych państw członkowskich, również obliczonej na podstawie całości aktywów brutto spadku.
W przedmiocie pytań trzeciego i czwartego
48 Biorąc pod uwagę odpowiedź udzieloną na pytania pierwsze i drugie, nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na pytania trzecie i czwarte.
W przedmiocie kosztów
49 Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
Artykuł 63 ust. 1 TFUE
należy interpretować w ten sposób, że:
nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, na mocy których taksę pobieraną przez notariusza, z którego usług spadkobierca jest zobowiązany skorzystać – w pewnych okolicznościach – przy sporządzaniu deklaracji spadkowej przewidzianej w prawie krajowym, oblicza się na podstawie całości aktywów brutto spadku, w którego skład wchodzi mienie znajdujące się w tymże państwie członkowskim i w innym państwie członkowskim, a nie jedynie na podstawie aktywów brutto obejmujących mienie znajdujące się w pierwszym z tych państw członkowskich, bez uwzględnienia taksy zapłaconej przez spadkobiercę za sporządzenie deklaracji podatkowej przez notariusza w drugim z tych państw członkowskich, również obliczonej na podstawie całości aktywów brutto spadku.
Podpisy
Top