a) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji,
b) tortury lub nieludzkie lub poniżające traktowanie lub karanie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową,
c) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub godności ludzkiej wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego lub
d) sprzeczność wydalenia cudzoziemca ze zobowiązaniami międzynarodowymi Republiki Czeskiej”.
Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne
13 A.B. przybył do Republiki Czeskiej w lipcu 2006 r. Jego pobyt na terytorium tego państwa członkowskiego był legalny przez większą część okresu od wjazdu na to terytorium do oddalenia przez organy czeskie wniosku o przedłużenie jego zezwolenia na pobyt złożonego w sierpniu 2018 r. Następnie w kwietniu 2019 r. złożył on wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w tym samym państwie członkowskim.
14 Wniosek ten został oddalony po raz pierwszy decyzją organu wydaną w lutym 2020 r. Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2021 r. Krajský soud v Praze (sąd okręgowy w Pradze, Republika Czeska) uchylił tę pierwszą decyzję.
15 Organ ponownie rozpatrzył złożony przez A.B. wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej i oddalił go po raz drugi decyzją z dnia 20 października 2022 r. Wyrokiem z dnia 17 maja 2023 r. Krajský soud v Brně (sąd okręgowy w Brnie, Republika Czeska), który jest sądem odsyłającym, uchylił tę drugą decyzję.
16 Uzasadnienie uchylenia obu decyzji opierało się zasadniczo na niekompletnym charakterze zgromadzonych przez organ informacji o życiu prywatnym i rodzinnym A.B. oraz na stwierdzeniu, że organ nie zbadał w wystarczający stopniu pewnych okoliczności związanych z jego życiem prywatnym i rodzinnym, takich jak długość pobytu A.B. w Republice Czeskiej, stopień jego integracji w tym państwie członkowskim, stan zdrowia, fakt śmierci jego małżonki we wspomnianym państwie członkowskim czy też brak więzi społecznych i rodzinnych w jego kraju pochodzenia.
17 Decyzją z dnia 9 listopada 2023 r. organ po raz trzeci oddalił złożony przez A.B. wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, głównie z tego powodu, że po zbadaniu wszystkich istotnych okoliczności okazało się, że A.B. nie miał silnych więzi społecznych lub prywatnych w Republice Czeskiej. A.B. zaskarżył tę trzecią decyzję do sądu odsyłającego.
18 Sąd odsyłający wyjaśnia, że wyroki z dnia 17 czerwca 2021 r. i z dnia 17 maja 2023 r., podobnie jak ocena organu, opierały się na wykładni § 14a ust. 2 lit. d) ustawy o azylu, którą konsekwentnie stosują sądy czeskie. Zgodnie z tą wykładnią wspomniany przepis miał zastosowanie we wszystkich sytuacjach, w których wydalenie wnioskodawcy prowadziłoby do naruszenia zobowiązań międzynarodowych Republiki Czeskiej. Zgodnie ze wspomnianą wykładnią przepis ten skutkował w szczególności przyznaniem ochrony uzupełniającej obywatelom państw trzecich, których wydalenie z Republiki Czeskiej spowodowałoby naruszanie ich prawa do życia prywatnego i rodzinnego.
19 Jednakże postanowieniem z dnia 15 lutego 2024 r. Nejvyšší správní soud (najwyższy sąd administracyjny, Republika Czeska), orzekający w składzie powiększonym, przyjął inną wykładnię § 14a ust. 2 lit. d) ustawy o azylu. Sąd ten orzekł zatem, że obywatelowi państwa trzeciego można udzielić ochrony uzupełniającej na podstawie tego przepisu tylko wtedy, gdy wydalenie go do kraju pochodzenia byłoby równoznaczne z naruszeniem międzynarodowych zobowiązań Republiki Czeskiej. W konsekwencji zgodnie z tą alternatywną wykładnią fakt wydalenia wnioskodawcy powoduje brak możliwości udzielenia mu ochrony uzupełniającej z powodu naruszenia jego życia prywatnego lub rodzinnego w Republice Czeskiej.
20 Sąd odsyłający ma wątpliwości co do zgodności wspomnianej alternatywnej wykładni z art. 3 dyrektywy 2011/95. Sąd ten ocenia zatem, że dyrektywa ta pozwala na udzielenie ochrony międzynarodowej w sytuacjach, które nie są objęte ochroną uzupełniającą w rozumieniu tej dyrektywy i które wykraczają poza przypadki, w których państwa członkowskie mogłyby zdecydować o objęciu tą ochroną uzupełniającą na podstawie wspomnianego art. 3, upoważniającego państwa członkowskie do ustanowienia korzystniejszych norm przy przyznawaniu tej ochrony, pod warunkiem że normy te są zgodne ze wspomnianą dyrektywą.
21 Sąd odsyłający uważa w konsekwencji, że § 14a ust. 2 lit. d) ustawy o azylu jest w każdym razie niezgodny z dyrektywą 2011/95 i że przepis ten nie może być przedmiotem wykładni zgodnej z tą dyrektywą. Niemniej jednak nie można było odstąpić od stosowania tego przepisu w sprawie przed sądem krajowym, ponieważ bezpośrednie stosowanie przepisu dyrektywy na niekorzyść jednostki nie jest możliwe. W związku z tym, na wypadek gdyby wykładnia § 14a ust. 2 lit. d) ustawy o azylu przyjęta w postanowieniu Nejvyšší správní soud (najwyższego sądu administracyjnego) z dnia 15 lutego 2024 r., wydanym w składzie powiększonym, nie była zgodna z dyrektywą 2011/95, sąd odsyłający uważa, że powinien dokonać wykładni tego przepisu zgodnie z podejściem przyjętym przez sądy czeskie stosowanym przed wydaniem tego postanowienia.
22 W tych okolicznościach Krajský soud v Brně (sąd regionalny w Brnie) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:
„Czy art. 3 dyrektywy [2011/95] należy interpretować w ten sposób, że za korzystniejszą normę pozwalającą określić, kto może zostać zakwalifikowany jako osoba potrzebująca ochrony uzupełniającej, w rozumieniu tego przepisu można uznać regulację prawną państwa członkowskiego umożliwiającą udzielenie ochrony uzupełniającej osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową również w przypadku rzeczywistego ryzyka powstania poważnej krzywdy takiego rodzaju, który nie jest przewidziany w art. 15 przedmiotowej dyrektywy i który polega na tym, że nałożenie na osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową obowiązku wyjazdu z państwa członkowskiego byłoby sprzeczne z zobowiązaniami międzynarodowymi danego państwa członkowskiego, przy założeniu, że jednocześnie ta sprzeczność z międzynarodowymi zobowiązaniami państwa członkowskiego odnosi się do sytuacji w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową?”.
W przedmiocie pytania prejudycjalnego
23 Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w ramach ustanowionej w art. 267 TFUE procedury współpracy między sądami krajowymi a Trybunałem do tego ostatniego należy udzielenie sądowi krajowemu użytecznej odpowiedzi, która umożliwi mu rozstrzygnięcie zawisłego przed nim sporu. Mając to na uwadze, Trybunał powinien w razie potrzeby przeformułować przedłożone mu pytania. W tym względzie do Trybunału należy wyprowadzenie z całości informacji przedstawionych przez sąd krajowy, a w szczególności z uzasadnienia postanowienia odsyłającego, elementów prawa Unii, które wymagają wykładni w świetle przedmiotu sporu [zob. podobnie wyroki: z dnia 13 grudnia 1984 r., Haug-Adrion, 251/83, EU:C:1984:397, pkt 9; z dnia 30 kwietnia 2024 r., M.N.(EncroChat), C‑670/22, EU:C:2024:372, pkt 78].
24 W niniejszej sprawie z brzmienia zadanego pytania wynika, że dotyczy ono powodu udzielania ochrony uzupełniającej odnoszącego się do sytuacji panującej w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o udzielenie ochrony międzynarodowej.
25 Z postanowienia odsyłającego wynika jednak, że w sprawie w postępowaniu głównym przewidywany powód udzielenia ochrony uzupełniającej nie dotyczy sytuacji panującej w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o udzielenie ochrony międzynarodowej, lecz istniejącego – w przypadku wydalenia tej osoby do państwa pochodzenia – ryzyka doznania przez tę osobę naruszenia jej prawa do życia prywatnego w wyniku zerwania więzi łączących ją z państwem członkowskim rozpatrującym jej wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.
26 W związku z tym zadane pytanie należy rozumieć w ten sposób, że sąd odsyłający zwraca się do Trybunału o ustalenie, czy art. 3 dyrektywy 2011/95 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by za korzystniejszą normę, która może zostać zastosowana na podstawie tego przepisu, uznać uregulowanie krajowe przewidujące udzielenie ochrony uzupełniającej obywatelowi państwa trzeciego, który w przypadku wydalenia go do jego kraju pochodzenia zostałby narażony na rzeczywiste ryzyko naruszenia prawa do życia prywatnego z powodu zerwania jego więzi z państwem członkowskim rozpatrującym wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.
27 Zgodnie z art. 2 lit. f) dyrektywy 2011/95 ochrony uzupełniającej należy udzielić każdemu obywatelowi państwa trzeciego, który nie kwalifikuje się do uznania go za uchodźcę, lecz co do którego wykazano zasadnie, że jeśli zostanie odesłany do kraju pochodzenia, może mu rzeczywiście grozić poważna krzywda określona w art. 15 tej dyrektywy, i do którego nie ma zastosowania klauzula wykluczenia oraz który nie może lub ze względu na takie ryzyko nie chce korzystać z ochrony tego państwa.
28 Zgodnie z brzmieniem art. 15 wspomnianej dyrektywy poważna krzywda obejmuje karę śmierci lub egzekucję, tortury lub nieludzkie lub poniżające traktowanie, lub karanie wnioskodawcy w kraju pochodzenia, lub poważne indywidualne zagrożenie życia lub fizycznej integralności osoby cywilnej wynikające z masowej przemocy w sytuacjach międzynarodowych lub wewnętrznych konfliktów zbrojnych.
29 Wynika stąd – jak wskazuje sąd odsyłający – że naruszenie prawa do życia prywatnego nie figuruje wśród desygnatów pojęcia poważnej krzywdy uzasadniającej, na podstawie dyrektywy 2011/95, przyznanie ochrony uzupełniającej.
30 Na podstawie art. 3 dyrektywy 2011/95 państwa członkowskie mogą jednak wprowadzać lub utrzymywać „korzystniejsze normy pozwalające określić, kto może zostać zakwalifikowany jako uchodźca lub osoba potrzebująca ochrony uzupełniającej, oraz pozwalające określić zakres ochrony międzynarodowej, pod warunkiem że normy te będą zgodne z [tą] dyrektywą”.
31 Z brzmienia tego przepisu, interpretowanego w związku z motywem 14 dyrektywy 2011/95, wynika, że w zakres pojęcia korzystniejszych norm, którym posługuje się art. 3 tej dyrektywy, może wchodzić w szczególności złagodzenie warunków, na podstawie których obywatel państwa trzeciego może korzystać ze statusu uchodźcy lub z ochrony uzupełniającej [zob. podobnie wyroki: z dnia 4 października 2018 r., Ahmedbekova, C‑652/16, EU:C:2018:801, pkt 70; z dnia 9 listopada 2021 r., Bundesrepublik Deutschland (Utrzymanie jedności rodziny), C‑91/20, EU:C:2021:898, pkt 39].
32 Co się tyczy uściślenia zawartego we wspomnianym art. 3, zgodnie z którym wszelkie korzystniejsze normy muszą być zgodne z dyrektywą 2011/95, Trybunał wskazał już, iż normy te nie powinny być sprzeczne z ogólną systematyką lub celami tej dyrektywy. W szczególności zakazane są normy, które przyznają prawo do uzyskania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej obywatelom państw trzecich lub bezpaństwowcom znajdującym się w sytuacjach pozbawionych jakiegokolwiek związku z logiką ochrony międzynarodowej [zob. podobnie wyroki: z dnia 18 grudnia 2014 r., M’Bodj, C‑542/13, EU:C:2014:2452, pkt 44; z dnia 4 października 2018 r., Ahmedbekova, C‑652/16, EU:C:2018:801, pkt 71; z dnia 9 listopada 2021 r., Bundesrepublik Deutschland (Utrzymanie jedności rodziny), C‑91/20, EU:C:2021:898, pkt 40].
33 Tymczasem szereg przepisów dyrektywy 2011/95 wskazuje, że ochrona międzynarodowa jest związana z sytuacją wnioskodawcy nie w państwie członkowskim rozpatrującym jego wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, lecz w jego kraju pochodzenia, w przypadku gdyby musiał on powrócić do tego państwa.
34 I tak, w pierwszej kolejności z definicji pojęć „uchodźcy” i „osoby kwalifikującej się do otrzymania ochrony uzupełniającej” sformułowanych w art. 2 lit. d) i f) tej dyrektywy wynika, że ochrona międzynarodowa ma na celu zastąpienie ochrony kraju pochodzenia, jeżeli wnioskodawca nie może lub, ze względu na pewne obawy lub ryzyko, nie chce skorzystać z ochrony tego państwa.
35 W tym względzie Trybunał wyjaśnił, że ocena możliwości, jakie posiada kraj pochodzenia, aby zapewnić ochronę przed aktami prześladowania, która stanowi decydujący element oceny prowadzącej do przyznania statusu uchodźcy, powinna, podobnie jak ocena istnienia uzasadnionej obawy przed prześladowaniem, opierać się na analizie okoliczności istniejących w kraju pochodzenia [zob. podobnie wyroki: z dnia 7 listopada 2013 r., X i in., od C‑199/12 do C‑201/12, EU:C:2013:720, pkt 43; z dnia 19 listopada 2020 r., Bundesamt für Migration und Flüchtlinge (Służba wojskowa i azyl), C‑238/19, EU:C:2020:945, pkt 21; a także z dnia 20 stycznia 2021 r., Secretary of State for the Home Department, C‑255/19, EU:C:2021:36, pkt 36, 57].
36 W drugiej kolejności art. 4 ust. 3 dyrektywy 2011/95, wymieniający elementy, które należy wziąć pod uwagę przy dokonywaniu indywidualnej oceny wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, nie wspomina o badaniu sytuacji wnioskodawcy w państwie członkowskim rozpatrującym wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej ani o konsekwencjach zerwania więzi między wnioskodawcą a tym państwem członkowskim. Przepis ten wymaga natomiast zbadania wszystkich istotnych okoliczności faktycznych dotyczących kraju pochodzenia w chwili przyjmowania decyzji w sprawie wniosku.
37 W trzeciej kolejności elementy uwzględnione przez prawodawcę Unii w celu dokładniejszego scharakteryzowania obaw i zagrożeń mogących uzasadniać udzielenie ochrony międzynarodowej wskazują, że te obawy i zagrożenia dotyczą sytuacji w kraju pochodzenia, a w każdym razie nie mają związku z sytuacją w państwie członkowskim rozpatrującym wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.
38 Po pierwsze, art. 6 dyrektywy 2011/95 identyfikuje jako „podmioty dopuszczające się prześladowania lub wyrządzające poważną krzywdę” państwo, partie lub organizacje kontrolujące państwo lub znaczną część jego terytorium, a także podmioty niepubliczne, przed którymi państwo i jego organizacje nie mogą lub nie chcą udzielić ochrony.
39 Ponieważ „państwo”, do którego odnosi się ów art. 6, logicznie nie może być państwem członkowskim, o którego ochronę ubiega się – w celu zabezpieczenia się przed praktykami podmiotów dopuszczających się prześladowań lub wyrządzających poważną krzywdę – wnioskodawca, toteż zerwanie więzi między wnioskodawcą a tym państwem członkowskim nie może być postrzegane jako wynikające z zachowania jednego z tych podmiotów.
40 Po drugie, art. 8 tej dyrektywy zezwala państwom członkowskim na wyłączenie udzielenia ochrony międzynarodowej, w przypadku gdy wnioskodawca rzeczywiście może nie być ofiarą aktów prześladowania i może nie doznawać poważnej krzywdy lub gdy może korzystać z ochrony przed tymi aktami i krzywdą w części swojego kraju pochodzenia.
41 Po trzecie, w odniesieniu do powodów prześladowania należy w szczególności zauważyć, że z art. 10 ust. 1 lit. d) akapit drugi dyrektywy 2011/95 wynika, że istnienie „grupy społecznej” w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. d) tej dyrektywy należy ustalić na podstawie warunków panujących w państwie pochodzenia. Podobnie Trybunał orzekł, że istnienie poglądów politycznych oraz związek przyczynowy między tymi poglądami a aktami prześladowania należy oceniać w świetle ogólnego kontekstu kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową [zob. podobnie wyrok z dnia 12 stycznia 2023 r., Migracijos departamentas (Powody prześladowania oparte na opiniach politycznych), C‑280/21, EU:C:2023:13, pkt 33].
42 Po czwarte, z art. 15 lit. b) tej dyrektywy wynika, że pojęcie poważnej krzywdy, o której mowa w tym przepisie, znajduje zastosowanie tylko wtedy, gdy nieludzkie lub poniżające traktowanie ma miejsce w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową (zob. analogicznie wyrok z dnia 18 grudnia 2014 r., C‑542/13, M’Bodj, EU:C:2014:2452, pkt 33).
43 Z całości powyższych rozważań wynika, że udzielenie zezwolenia na pobyt z powodu niezwiązanego z sytuacją panującą w kraju pochodzenia wnioskodawcy należy uznać za pozbawione jakiegokolwiek związku z logiką ochrony międzynarodowej, w związku z czym państwo członkowskie nie może na takiej podstawie udzielić ochrony uzupełniającej w rozumieniu dyrektywy 2011/95, nie naruszając przy tym art. 3 tej dyrektywy.
44 Ponieważ z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że sąd odsyłający rozważa dokonanie wykładni uregulowania rozpatrywanego w postępowaniu głównym w ten sposób, że pozwala ono na udzielenie ochrony uzupełniającej w oparciu o powód niezwiązany z sytuacją panującą w kraju pochodzenia wnioskodawcy, należy przypomnieć, że przy stosowaniu przepisów prawa krajowego przyjętych w celu transpozycji obowiązków przewidzianych w dyrektywie sąd krajowy jest zobowiązany do dokonania zgodnej wykładni rozpatrywanych przepisów krajowych w celu zapewnienia, w ramach jego właściwości, pełnej skuteczności prawa Unii (zob. podobnie wyroki: z dnia 5 października 2004 r., Pfeiffer i in., od C‑397/01 do C‑403/01, EU:C:2004:584, pkt 114; a także z dnia 8 listopada 2016 r., Ognyanov, C‑554/14, EU:C:2016:835, pkt 58).
45 Zasada zgodnej wykładni prawa krajowego ma jednak pewne granice. Spoczywający na sądzie krajowym obowiązek odniesienia się do treści dyrektywy przy dokonywaniu wykładni i stosowaniu odpowiednich przepisów prawa krajowego jest ograniczony przez ogólne zasady prawa, w szczególności przez zasadę pewności prawa i zasadę niedziałania prawa wstecz, i nie może służyć jako podstawa dla dokonywania wykładni prawa krajowego contra legem (zob. podobnie wyroki: z dnia 4 lipca 2006 r., Adeneler i in., C‑212/04, EU:C:2006:443, pkt 110; a także z dnia 21 grudnia 2023 r., BMW Bank i in., C‑38/21, C‑47/21 i C‑232/21, EU:C:2023:1014, pkt 222).
46 Zasada zgodnej wykładni prawa krajowego wymaga jednakże, by sądy krajowe czyniły wszystko, co leży w zakresie ich właściwości, uwzględniając wszystkie przepisy prawa krajowego i stosując uznane w porządku krajowym metody wykładni, by zapewnić pełną skuteczność rozpatrywanej dyrektywy i dokonać rozstrzygnięcia zgodnego z realizowanymi przez nią celami (zob. podobnie wyroki: z dnia 5 października 2004 r., Pfeiffer i in., od C‑397/01 do C‑403/01, EU:C:2004:584, pkt 118, 119; a także z dnia 15 października 2024 r., KUBERA, C‑144/23, EU:C:2024:881, pkt 51).
47 W niniejszej sprawie z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że Nejvyšší správní soud (najwyższy sąd administracyjny), orzekający w składzie powiększonym, w postanowieniu z dnia 15 lutego 2024 r. dokonał wykładni rozpatrywanego przepisu krajowego w ten sposób, że dotyczy on wyłącznie ryzyka naruszeń praw podstawowych związanych z sytuacją panującą w kraju pochodzenia wnioskodawcy. Wydaje się zatem, z zastrzeżeniem ustaleń, których powinien dokonać sąd odsyłający, że ów przepis krajowy może być interpretowany w taki sposób, aby w sporze w postępowaniu głównym doprowadzić do rozstrzygnięcia zgodnego z celem realizowanym przez dyrektywę 2011/95.
48 Ponadto art. 3 dyrektywy 2011/95 nie zakazuje państwu członkowskiemu przyznania ochrony krajowej połączonej z prawami umożliwiającymi osobom, które nie posiadają statusu uchodźcy i które nie korzystają z ochrony uzupełniającej, przebywanie na jego terytorium, przy czym przyznanie takiej ochrony nie jest objęte zakresem stosowania tej dyrektywy. Państwo członkowskie może zatem przyznać, wyłącznie na podstawie swojego prawa krajowego, prawo pobytu ze względów humanitarnych obywatelom państw trzecich, których powrót do kraju pochodzenia naruszałby ich prawo do życia prywatnego ze względu na zerwanie ich więzi z tym państwem członkowskim, jakkolwiek takiego prawa pobytu nie można mylić ze statusem uchodźcy lub beneficjenta ochrony uzupełniającej w rozumieniu tej dyrektywy (zob. podobnie wyroki: z dnia 9 listopada 2010 r., B i D, C‑57/09 i C‑101/09, EU:C:2010:661, pkt 117–120; a także z dnia 12 września 2024 r., Changu, C‑352/23, EU:C:2024:748, pkt 48, 49).
49 Ponadto w zakresie, w jakim oddalenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej mogłoby w danym wypadku skłonić właściwe organy do rozważenia wydania wobec A.B. decyzji nakazującej powrót, należy przypomnieć, że art. 5 dyrektywy 2008/115 stanowi zasadę ogólną obowiązującą państwa członkowskie od chwili wdrożenia przez nie tej dyrektywy na wszystkich etapach postępowania w sprawie powrotu [zob. podobnie wyrok z dnia 22 listopada 2022 r., Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid (Wydalenie – Marihuana lecznicza), C‑69/21, EU:C:2022:913, pkt 55].
50 Tymczasem, chociaż art. 5 dyrektywy 2008/115 nie wymienia życia prywatnego obywatela państwa trzeciego nielegalnie przebywającego w państwie członkowskim wśród czynników, które państwa członkowskie powinny wziąć pod uwagę przy wdrażaniu tej dyrektywy, to jednak państwa członkowskie są zobowiązane do poszanowania praw podstawowych przyznanych obywatelowi państwa trzeciego w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a zatem decyzja nakazująca powrót lub środek w postaci wydalenia nie może zostać przyjęta, jeżeli narusza ona prawo do poszanowania życia prywatnego danego obywatela państwa trzeciego [zob. podobnie wyrok z dnia 22 listopada 2022 r., Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid (Wydalenie– Marihuana lecznicza), C‑69/21, EU:C:2022:913, pkt 92].
51 W świetle całości powyższych rozważań na zadane pytanie należy odpowiedzieć, art. 3 dyrektywy 2011/95 należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie temu, by za korzystniejszą normę, która może zostać zastosowana na podstawie rzeczonego art. 3, uznać uregulowanie krajowe przewidujące udzielenie ochrony uzupełniającej obywatelowi państwa trzeciego, który w przypadku wydalenia go do jego kraju pochodzenia zostałby narażony na rzeczywiste ryzyko naruszenia prawa do życia prywatnego z powodu zerwania jego więzi z państwem członkowskim rozpatrującym wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.
W przedmiocie kosztów
52 Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:
Artykuł 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony
należy interpretować w ten sposób, że:
stoi on na przeszkodzie temu, by za korzystniejszą normę, która może zostać zastosowana na podstawie rzeczonego art. 3, uznać uregulowanie krajowe przewidujące udzielenie ochrony uzupełniającej obywatelowi państwa trzeciego, który w przypadku wydalenia go do jego kraju pochodzenia zostałby narażony na rzeczywiste ryzyko naruszenia prawa do życia prywatnego z powodu zerwania jego więzi z państwem członkowskim rozpatrującym wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.
Podpisy
Top