16 W szczególności na podstawie tej umowy spółce Varvtre udostępniono kredyt w wysokości 35 mln koron szwedzkich (SEK) (około 3 275 131 EUR) w zamian za zastawienie do określonej wartości akcji spółki Starbreeze. W umowie tej przewidziano także, że akcje te mogą zostać wykorzystane jako zabezpieczenie tylko do pewnego poziomu oraz że bankowi Carnegie przysługuje prawo do wypowiedzenia umowy kredytu i zażądania jego zwrotu w całości. W takich okolicznościach bankowi Carnegie miało także przysługiwać prawo do korzystania według własnego uznania z oddanego w depozyt przedmiotu zastawu.
17 Z powodu spadku ceny akcji spółki Starbreeze doszło do obniżenia wartości zabezpieczenia kredytu zaciągniętego przez spółkę Varvtre w banku Carnegie. W dniu 14 listopada 2018 r. nadmierne zadłużenie spółki Varvtre wynosiło około 5 mln SEK (około 467 875 EUR). Następnego dnia rano bank Carnegie, w oparciu o postanowienia zawartej w tym przedmiocie umowy, wszczął procedurę sprzedaży zastawionych przez Varvtre akcji Starbreeze.
18 W dniu 15 listopada 2018 r. o godzinie 13.32 dyrektor ds. komunikacji w spółce Starbreeze, który zapewniał również wsparcie w stosunkach z bankiem Carnegie zarówno BAK, jak i spółce Varvtre, przesłał do banku Carnegie pocztą elektroniczną wiadomość (zwaną dalej „e‑mailem z dnia 15 listopada 2018 r.”), w której wskazał, że BAK został ujęty w „rejestrze przejrzystości” spółki Starbreeze i począwszy od godziny 13.33 nie może sprzedawać akcji. O godzinie 13.35 sporządzono listę osób mających dostęp do informacji poufnych, a o 13.37 wpisano BAK na tę listę. Bank Carnegie podnosi, że informacje zawarte w tym e‑mailu z dnia 15 listopada 2018 r. nie były prawidłowe, ponieważ w chwili jej wysłania BAK jeszcze nie figurował na liście osób mających dostęp do informacji poufnych.
19 Zgodnie z oświadczeniami złożonymi przez dyrektora ds. komunikacji w Starbreeze umieszczenie BAK na wspomnianej liście było spowodowane tym, że został on poinformowany o rezygnacji dyrektora finansowego Starbreeze. Niemniej jednak e‑mail z dnia 15 listopada 2018 r. nie zawierał żadnej informacji dotyczącej powodu wpisania BAK na listę osób mających dostęp do informacji poufnych spółki Starbreeze. W tym względzie zdaniem Carnegie nie było żadnych innych informacji, które dotyczyłyby bezpośrednio lub pośrednio spółki Starbreeze i które stanowiłyby informacje poufne. Ponadto bank Carnegie podniósł, że informacja dotycząca rezygnacji tego dyrektora finansowego nie stanowiła informacji poufnej.
20 Po otrzymaniu przez bank Carnegie e‑maila z dnia 15 listopada 2018 r. wszczęta o poranku tego dnia procedura sprzedaży akcji spółki Starbreeze została zawieszona. Bank Carnegie wznowił tę procedurę sprzedaży po południu. Między tą datą a dniem 19 listopada 2018 r. włącznie całkowita kwota wpływów ze sprzedaży tych akcji wynosiła nieco ponad 16 mln SEK (około 1 497 202 EUR). Zbycie akcji pozwoliło spółce Varvtre ograniczyć straty o około 4,9 mln SEK (około 426 000 EUR).
21 W dniu 23 listopada 2018 r. spółka Starbreeze podała do publicznej wiadomości komunikat prasowy, w którym wskazała między innymi, że jej dochody są niższe niż oczekiwano oraz że jej dyrektor ds. finansowych nie zajmuje już tego stanowiska.
22 Organ nadzoru finansowego wniósł skargę przeciwko bankowi Carnegie i zażądał zasądzenia od niego kary pieniężnej w wysokości 35 mln SEK (około 3 045 000 EUR) z tytułu naruszenia zakazu wykorzystywania informacji poufnych ustanowionego w art. 8 i 14 rozporządzenia nr 596/2014. Skargę tę oparł on na tym, że po otrzymaniu e‑maila z dnia 15 listopada 2018 r. bank Carnegie miał w chwili sprzedaży akcji spółki Starbreeze dostęp do informacji poufnych.
23 Tingsrätt (sąd pierwszej instancji, Szwecja) orzekł, że informacje zawarte w tym e‑mailu stanowiły informacje poufne i uwzględnił skargę. W szczególności zdaniem tingsrätt (sądu pierwszej instancji) informacje zawarte w tym e‑mailu można było rozumieć wyłącznie jako niekorzystne dla spółki Starbreeze informacje finansowe. Ponadto tingsrätt (sąd pierwszej instancji) orzekł, że na podstawie tych informacji można było sformułować wnioski w przedmiocie potencjalnego wpływu na cenę akcji spółki Starbreeze, niezależnie od tego, jakie dokładnie informacje doprowadziły do sporządzenia listy osób mających dostęp do informacji poufnych.
24 Svea hovrätt (sąd apelacyjny w Sztokholmie, Szwecja) zmienił ten wyrok tingsrätt (sądu pierwszej instancji) i oddalił skargę organu nadzoru finansowego ze względu na to, że informacje zawarte w e‑mailu z dnia 15 listopada 2018 r. nie stanowiły informacji poufnych. Zdaniem Svea hovrätt (sądu apelacyjnego w Sztokholmie) informacje te nie pozwalały adresatowi na zrozumienie powodów, dla których BAK został uznany za osobę mającą dostęp do informacji poufnych i dlaczego zakazano mu sprzedaży akcji. Odbiorca tego e‑maila z dnia 15 listopada 2018 r. wcale nie musiał zatem zdawać sobie sprawy, że informacje te same w sobie mogłyby mieć wpływ na kształtowanie się ceny akcji Starbreeze. Zdaniem tego sądu treść tego e‑maila z dnia 15 listopada 2018 r. mogła raczej zostać uznana za „niejasną” lub „ogólną” i, co za tym idzie, nie określoną w sposób precyzyjny.
25 Organ nadzoru finansowego zaskarżył tę decyzję Svea hovrätt (sądu apelacyjnego w Sztokholmie) do Högsta domstolen (sądu najwyższego, Szwecja), będącego sądem odsyłającym. Sąd ten wskazuje, że do tego, aby informacja stanowiła „informację poufną” w rozumieniu rozporządzenia nr 596/2004, musi być ona określona w sposób precyzyjny. W sprawie w postępowaniu głównym powstaje zaś pytanie, czy oznacza to, że nie jest wystarczające, iż przekazana zostaje informacja wskazująca, że dana osoba została ujęta na liście osób mających dostęp do informacji poufnych, a także uznana za osobę, której uniemożliwiono sprzedaż akcji, ponieważ odbiorca tej informacji musi również być w stanie zrozumieć zaistniałe okoliczności, które doprowadziły do wpisania tej osoby na listę osób mających dostęp do informacji poufnych. Ponadto w tym ostatnim przypadku pojawiają się pytania dotyczące poziomu precyzji i stopnia pewności, które pozwoliłyby temu adresatowi na wyciągnięcie wniosków co do tych okoliczności.
26 W tych okolicznościach Högsta domstolen (sąd najwyższy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:
„1. Czy wiadomość, że dana osoba została ujęta na liście osób mających dostęp do informacji poufnych oraz że uniemożliwiono jej sprzedaż akcji emitenta, może mieć wystarczająco szczegółowy charakter, aby stanowić informację poufną w rozumieniu art. 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie nadużyć na rynku, nawet jeżeli powody ujęcia tej osoby na owej liście nie są jasne?
2. Jeżeli tak, to pod jakimi warunkami?
3. Czy dla oceny, czy wiadomość w rodzaju tej, o której mowa w pytaniu pierwszym, stanowi informację poufną, ma znaczenie, czy dokonana przez emitenta ocena, że okoliczności, które doprowadziły do ujęcia osoby na liście osób mających dostęp do informacji poufnych, stanowiły informację poufną, była prawidłowa?
4. Czy dla oceny, czy wiadomość w rodzaju tej, o której mowa w pytaniu pierwszym, stanowi informację poufną, ma znaczenie, czy informacje zawarte w tej wiadomości były prawidłowe?”.
W przedmiocie pytań prejudycjalnych
W przedmiocie pytań pierwszego i drugiego
27 Poprzez pytania pierwsze i drugie, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 596/2014 należy interpretować w ten sposób, że do celów zakwalifikowania informacji jako „poufnej” może stanowić informację „określoną w sposób precyzyjny” w rozumieniu tego art. 7 ust. 1 i 2 komunikat emitenta świadczący o tym, iż dana osoba została wpisana na listę osób mających dostęp do informacji poufnych i że zabroniono jej sprzedaży akcji tego emitenta, nawet jeśli nie można uznać, żeby powód, dla którego osoba ta została umieszczona na tej liście, wynikał z tego komunikatu.
28 Na wstępie należy zauważyć, że w drodze rozporządzenia nr 596/2014 uchylono i zastąpiono, ze skutkiem od dnia 3 lipca 2016 r., dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) (Dz.U. 2003, L 96, s. 16). Artykuł 7 ust. 1 tego rozporządzenia odpowiada w istocie art. 1 pkt 1 tej dyrektywy, efektem czego orzecznictwo dotyczące tego przepisu dyrektywy ma znaczenie dla wykładni tego art. 7 ust. 1.
29 Jak orzekł już Trybunał, definicja pojęcia „informacji poufnych” zawarta w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 596/2014 obejmuje cztery istotne elementy. Po pierwsze, chodzi tu o informację określoną w sposób precyzyjny. Po drugie, o informację, która nie została podana do wiadomości publicznej. Po trzecie, informacja ta dotyczy bezpośrednio lub pośrednio jednego lub więcej instrumentów finansowych lub ich emitentów. Po czwarte, informacja ta, jeżeli zostałaby podana do wiadomości publicznej, miałaby istotny wpływ na ceny danych instrumentów finansowych lub związanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych (zob. podobnie wyroki: z dnia 11 marca 2015 r., Lafonta, C‑628/13, EU:C:2015:162, pkt 24; z dnia 15 marca 2022 r., Autorité des marchés financiers, C‑302/20, EU:C:2022:190, pkt 33).
30 Ponadto, zgodnie z art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia, do celów stosowania art. 7 ust. 1 informacje uważa się za „określone w sposób precyzyjny”, jeżeli spełniają one dwie przesłanki: po pierwsze, wskazują na zbiór okoliczności, które istnieją lub można zasadnie oczekiwać, że zaistnieją, lub na zdarzenie, które miało miejsce lub można zasadnie oczekiwać, że będzie miało miejsce, i po drugie, jeżeli informacje te są w wystarczającym stopniu szczegółowe, aby można było wyciągnąć z nich wnioski co do prawdopodobnego wpływu tego szeregu okoliczności lub zdarzenia na ceny instrumentów finansowych lub powiązanych instrumentów pochodnych.
31 W niniejszej sprawie rozpatrywana informacja poufna to informacja zawarta w e‑mailu z dnia 15 listopada 2018 r., w którym dyrektor ds. komunikacji w Starbreeze poinformował bank Carnegie, że BAK, który w tamtym czasie był dyrektorem generalnym i akcjonariuszem większościowym Starbreeze, został właśnie wpisany na listę osób mających dostęp do informacji poufnych tej spółki oraz że z wpisem tym był związany nałożony na BAK zakaz sprzedaży akcji tej spółki.
32 W tym względzie pierwsza przesłanka, o której mowa w pkt 30 niniejszego wyroku, zostanie zbadana w ramach analizy pytań trzeciego i czwartego.
33 Co się tyczy drugiej przesłanki, o której mowa w pkt 30 niniejszego wyroku, Trybunał wyjaśnił, że w celu sprawdzenia, czy informację, o której mowa, można uznać za „w wystarczającym stopniu szczegółową”, wystarczy, by informacja ta była konkretna lub szczegółowa w stopniu wystarczającym, aby mogła stanowić podstawę oceny, czy wskazane w tej informacji szereg okoliczności lub zdarzenie mieć wpływ na cenę instrumentów finansowych, których informacja ta dotyczy. Tak więc w drodze art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 596/2014 wyklucza się z zakresu pojęcia „informacji poufnej” tylko „informacje niejasne lub ogólne, które nie pozwalają na wyciągniecie żadnego wniosku co do ich możliwego wpływu na ceny danych instrumentów finansowych” (zob. podobnie wyrok z dnia 15 marca 2022 r., Autorité des marchés financiers, C‑302/20, EU:C:2022:190, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo). W związku z tym konieczne jest przeprowadzenie zindywidualizowanej analizy poszczególnych przypadków (zob. podobnie wyrok z dnia 15 marca 2022 r., Autorité des marchés financiers, C‑302/20, EU:C:2022:190, pkt 41, 42).
34 Wynika z tego, że w celu sprawdzenia, czy druga przesłanka, o której mowa w pkt 30 niniejszego wyroku, jest spełniona, a zatem czy informacja jest „w wystarczającym stopniu szczegółowa” w rozumieniu art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 596/2014, należy na podstawie oceny szczególnych okoliczności każdego przypadku ustalić, czy informacja ta pozwala na wyciągnięcie wniosku co do prawdopodobnego wpływu okoliczności lub zdarzenia, o których w niej mowa, na cenę danych instrumentów finansowych.
35 Poczyniwszy powyższe ustalenia należy stwierdzić, że wpisanie na listę osób mających dostęp do informacji poufnych osób, które pracują dla emitenta na podstawie umowy o pracę lub wykonują w inny sposób zadania dające im dostęp do takich informacji, a także aktualizacja i przekazanie takiej listy właściwym organom, stanowią obowiązki nałożone na emitentów instrumentów finansowych zgodnie z art. 18 rozporządzenia nr 596/2014, a tym samym należą do wewnętrznej organizacji emitenta pod nadzorem właściwego organu, któremu należy przekazać listę osób mających dostęp do informacji poufnych zgodnie z art. 18 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia.
36 Tak więc komunikat, którego przedmiotem jest fakt, że taka osoba została wpisana na listę osób mających dostęp do informacji poufnych emitenta, nie może co do zasady, jako taki i w braku dodatkowych wyjaśnień dotyczących kontekstu, w jakim doszło do tego wpisania tej osoby na wspomnianą listę, mieć wpływu na cenę danych instrumentów finansowych i w efekcie spełniać warunku, zgodnie z którym informacja, aby stanowić „informację poufną” w rozumieniu art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia, powinna w szczególności mieć prawdopodobnie znaczący wpływ na tę cenę.
37 Jest tak nie tylko wówczas, gdy komunikat ten dotyczy wpisania na listę osoby, która w związku z charakterem pełnionych przez siebie funkcji ma stały dostęp do wszystkich informacji poufnych i może z tego tytułu zostać tam wpisana przez emitenta jako „osoba mająca stały dostęp do informacji poufnych”, jeżeli emitent skorzystał z przyznanego mu w art. 2 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego 2016/347 uprawnienia do zawarcia w tej liście dodatkowej sekcji dotyczącej tej szczególnej kategorii osób mających dostęp do informacji poufnych, ale również w sytuacji, gdy komunikat ten dotyczy wpisania „osoby mającej doraźny dostęp” do jednej lub większej liczby informacji poufnych.
38 Jednakże nie można a priori wykluczyć, że komunikat świadczący o tym, iż dana osoba została umieszczona na liście osób mających dostęp do informacji poufnych emitenta, ze względu na inne towarzyszące temu informacje – w szczególności takie jak wzmianka, że osobie tej zabroniono sprzedaży akcji tego emitenta, lub okoliczności, w których doszło do tego ujawnienia – może zostać uznany za „w wystarczającym stopniu szczegółowy” w rozumieniu art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 596/2014, w sytuacji gdy ujawnia on istnienie zdarzenia bazowego, które mogłoby mieć wpływ na cenę danych instrumentów finansowych lub powiązanych z nimi instrumentów pochodnych, lub pośrednio wiąże się z istnieniem tego zdarzenia.
39 W tym celu należy w szczególności zbadać, czy w świetle wszystkich okoliczności danego przypadku zostało ustalone, że zakomunikowanie takiej informacji może pozwolić jej adresatowi na skorzystanie z niej, bezpośrednio lub pośrednio, w celu nabycia lub sprzedaży akcji, stawiając go w ten sposób w sytuacji korzystniejszej niż ta, w której znajdują się inni inwestorzy.
40 W tym względzie należy bowiem przypomnieć, że celem rozporządzenia nr 596/2014, jak wynika z jego motywów 2 i 24 oraz z jego art. 1, jest zapewnienie integralności rynków finansowych Unii i ochrona zaufania inwestorów do tych rynków, które to zaufanie opiera się w szczególności na tym, że będą oni traktowani jednakowo i chronieni przed wykorzystaniem informacji poufnych w sposób niezgodny z prawem. Ustanowiony w art. 14 tego rozporządzenia zakaz wykorzystywania i bezprawnego ujawniania informacji poufnych ma zatem na celu zagwarantowanie równości inwestorów uczestniczących w transakcji giełdowej poprzez uniknięcie sytuacji, w której jeden z nich, który posiada informacje poufne i znajduje się w związku z tym w sytuacji bardziej uprzywilejowanej niż ta, w której znajdują się inni inwestorzy, osiągałby w ten sposób korzyść, ze szkodą dla innego inwestora, który nie posiada takich informacji (zob. podobnie wyrok z dnia 15 marca 2022 r., Autorité des marchés financiers, C‑302/20, EU:C:2022:190, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo).
41 Do sądu odsyłającego należy ustalenie, w świetle wszystkich okoliczności rozpatrywanych w postępowaniu głównym, czy zostało wykazane, że rozpatrywany w nim komunikat spełnia przewidziane w art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 596/2014 przesłanki konieczne do tego, aby można było go uznać za „w wystarczającym stopniu szczegółowy” i czy może on zatem stanowić „informację poufną” w rozumieniu tego art. 7 ust. 1.
42 W ramach tej analizy sąd ten powinien w szczególności uwzględnić, po pierwsze, treść e‑maila z dnia 15 listopada 2018 r., a także tożsamość osób, których on dotyczył, i odgrywaną przez nie w ramach danego emitenta.
43 W tym ostatnim względzie należy podkreślić, że choć w niniejszym przypadku BAK, jako dyrektor zarządzający i większościowy akcjonariusz spółki Starbreeze, musiał siłą rzeczy, biorąc pod uwagę jego rolę i funkcje, jakie pełnił w tej spółce, mieć dostęp do informacji handlowych mogących stanowić „informacje poufne” w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 596/2014, to okoliczność ta sama w sobie, zgodnie z przepisami art. 19 tego rozporządzenia, nie skutkowała tym, żeby nie mógł prowadzić obrotu instrumentami finansowymi tej spółki. Ponadto, zgodnie z tym, co zostało wskazane w pkt 36 niniejszego wyroku, komunikat dotyczący samego faktu, że BAK został wpisany na listę osób mających dostęp do informacji poufnych spółki Starbreeze, nie może co do zasady charakteryzować się takim stopniem szczegółowości, jaki – w braku jakichkolwiek dodatkowych wskazówek – jest wymagany, aby można było ustalić, że pierwsza z przesłanek, o których mowa w pkt 29 tego wyroku, została spełniona, a zatem aby mógł on stanowić „informację poufną” w rozumieniu art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia.
44 Natomiast fakt, że informacja zawarta w e‑mailu z dnia 15 listopada 2018 r. odnosi się nie tylko do wpisania BAK na listę osób mających dostęp do informacji poufnych, ale także do nałożonego nań zakazu sprzedaży akcji, z którym wpis ten był związany, może mieć wpływ na weryfikację tego, czy spełniona została druga z przesłanek, o których mowa w pkt 30 niniejszego wyroku, a tym samym na analizę dotyczącą pierwszego elementu składowego pojęcia „informacji poufnej”, o którym mowa w pkt 29 niniejszego wyroku, odnoszącym się do stopnia szczegółowości rozpatrywanej informacji.
45 Należy bowiem zauważyć, że jeżeli informacja dotycząca samego faktu wpisania określonej osoby na listę osób posiadających informacje poufne spółki jest co do zasady i jako taka neutralna w odniesieniu do kwestii tego, czy dany inwestor powinien kupić lub sprzedać akcje tej spółki, to dodanie dodatkowej informacji dotyczącej nałożenia na tę osobę zakazu sprzedaży akcji tej spółki oznacza siłą rzeczy, że osoba ta posiada wiedzę o zdarzeniu mającym negatywny wpływ na interesy tej spółki, co mogłoby skłonić inwestora posiadającego tę wiedzę do sprzedaży takich akcji zamiast ich zakupu lub w każdym razie mogłoby wpłynąć na decyzje podejmowane przez takiego inwestora na danym rynku w momencie, gdy uzyskał on tę wiedzę.
46 Wynika z tego, że taka informacja, dotycząca nie tylko wpisania danej osoby na listę osób posiadających informacje poufne emitenta papierów wartościowych, ale również faktu, że emitent ten nałożył na tę osobę zakaz sprzedaży tych papierów wartościowych, nawet jeśli nie pozwala ona inwestorowi poznać przyczyny tego wpisu, może w pewnych okolicznościach zostać wykorzystana przez rozsądnego inwestora jako jedna z podstaw podejmowanych przezeń decyzji inwestycyjnych, w rozumieniu art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 596/2014, efektem czego spełniona zostałaby czwarta z przesłanek, o których mowa w pkt 29 niniejszego wyroku, dotycząca faktu, że rozpatrywana informacja mogłaby, gdyby została podana do wiadomości publicznej, wywrzeć znaczący wpływ na cenę danych instrumentów finansowych.
47 Należy w tym względzie podkreślić, że celem sprawdzenia, czy dana informacja ma wystarczająco szczegółowy charakter, jest właśnie ustalenie tego, czy ma ona stopień dokładności wystarczający do tego, aby w razie podania jej do wiadomości publicznej mogła ona w istotny sposób wpłynąć na cenę danych instrumentów finansowych lub powiązanych z nimi instrumentów pochodnych.
48 Ponadto Trybunał orzekł już, że informację, która, w razie podania jej do wiadomości publicznej, może „w istotny sposób wpłynąć na cenę danych papierów wartościowych” w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 596/2014, należy uznać za spełniającą również, co do zasady, przesłankę dotyczącą „określenia w sposób precyzyjny” tej informacji, o której mowa w tym samym przepisie, ponieważ co do zasady informacja nie może wywierać takiego wpływu, jeżeli jako taka nie została w ten sposób określona (zob. podobnie wyrok z dnia 15 marca 2022 r., Autorité des marchés financiers, C‑302/20, EU:C:2022:190, pkt 55).
49 W tych okolicznościach wysłany do banku Carnegie komunikat, zgodnie z którym BAK był wpisany na listę osób mających dostęp do informacji poufnych spółki Starbreeze, wraz z dodatkową informacją, że miał on zakaz sprzedaży akcji tej spółki, może pozwalać na wyciągnięcie wniosku co do tendencji cenowych instrumentów finansowych tej spółki i, co za tym idzie, może zostać uznany za „w wystarczającym stopniu szczegółowy” w rozumieniu art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 596/2014. W związku z tym taki komunikat może spełniać przesłanki wymagane do tego, aby stanowił on „informację poufną” w rozumieniu tego art. 7 ust. 1, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.
50 Po drugie, w ramach stosowania art. 8 i 14 rozporządzenia nr 596/2014 sąd odsyłający powinien również wziąć pod uwagę szczególny kontekst, w jakim mająca być poufną informacja została przekazana.
51 Jak bowiem wskazano w pkt 15–17 niniejszego wyroku, z postanowienia odsyłającego wynika, że procedura sprzedaży akcji spółki Starbreeze posiadanych przez Varvtre została wszczęta przez bank Carnegie w wykonaniu zastawu na akcjach, które spółka ta posiadała jako zabezpieczenie na podstawie zawartej między spółką Varvtre a bankiem Carnegie umowy „kredytu lombardowego”.
52 W szczególności zgodnie z tą umową spółka Varvtre uzyskała od tego banku kredyt w zamian za zastawienie akcji, które zostały złożone tytułem zabezpieczenia na rachunku tego banku. W umowie tej przewidziano także, że akcje te mogą zostać wykorzystane jako zabezpieczenie tylko do pewnego poziomu oraz że bankowi Carnegie przysługuje prawo do wypowiedzenia umowy kredytu i zażądania jego zwrotu w całości. W takich okolicznościach zgodnie z tą umową bankowi Carnegie miało także przysługiwać prawo do korzystania według własnego uznania z oddanego w depozyt przedmiotu zastawu.
53 To właśnie zaś ze względu na spadek kursu akcji spółki Starbreeze – który został zresztą zarejestrowany przed wysłaniem e‑maila z dnia 15 listopada 2018 r. – Varvtre znalazła się w sytuacji nadmiernego zadłużenia w stosunku do kredytu udzielonego jej przez bank Carnegie, który w dniu 15 listopada 2018 r. rano wszczął procedurę sprzedaży akcji Starbreeze zastawionych przez spółkę Varvtre, zgodnie z postanowieniami rozpatrywanej umowy.
54 W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia nr 596/2014 do celów art. 8 i 14 tego rozporządzenia nie można uznać, iż sam fakt, że dana osoba jest w posiadaniu informacji poufnych, oznacza, że osoba ta wykorzystała taką informację i w ten sposób wykorzystała informacje poufne, dokonując na ich podstawie nabycia lub zbycia, jeżeli osoba ta dokonuje transakcji w celu nabycia lub zbycia instrumentów finansowych, a transakcja ta jest dokonywana w celu zapewnienia wykonania zobowiązania, które stało się wymagalne, w dobrej wierze, nie zaś w celu obejścia zakazu wykorzystywania informacji poufnych, a obowiązek ten wynika ze zlecenia złożonego lub umowy zawartej przed wejściem tej osoby w posiadanie informacji poufnych lub też transakcja jest dokonywana w celu wypełnienia zobowiązania prawnego lub regulacyjnego, które powstało przed wejściem przez tę osobę w posiadanie informacji poufnych.
55 Artykuł 9 ust. 6 tego rozporządzenia uzupełnia ten przepis, stanowiąc, że naruszenie zakazu wykorzystywania informacji poufnych określonego w art. 14 tego rozporządzenia miało miejsce, jeżeli właściwy organ ustali, że powody składania zleceń, dokonywania transakcji lub podejmowania innych zachowań były nieuprawnione.
56 W związku z tym, na wypadek, gdyby sąd odsyłający doszedł do wniosku, że e‑mail z dnia 15 listopada 2018 r. zawierał informację poufną, powinien on w szczególności zbadać, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy rozpatrywanej w postępowaniu głównym, czy zawieszenie przez bank Carnegie procedury sprzedaży akcji Starbreeze zastawionych przez spółkę Varvtre, a następnie dalsze jej prowadzenie już po wysłaniu tego e‑maila mogłoby być objęte przepisami art. 9 ust. 3 rozporządzenia nr 596/2014, co wiąże się w szczególności z przyjęciem założenia, że wykazane zostanie istnienie po stronie banku Carnegie obowiązku, który stał się wymagalny, efektem czego to kontynuowanie procedury sprzedaży stałoby się obiektywnie konieczne.
57 W świetle całości powyższych rozważań na pytania pierwsze i drugie należy odpowiedzieć, iż art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 596/2014 należy interpretować w ten sposób, że do celów zakwalifikowania informacji jako „poufnej” może stanowić informację „określoną w sposób precyzyjny” w rozumieniu tego art. 7 ust. 1 i 2 komunikat emitenta świadczący o tym, iż dana osoba została wpisana na listę osób mających dostęp do informacji poufnych i że zabroniono jej sprzedaży akcji tego emitenta, nawet jeśli nie można uznać, żeby powód, dla którego osoba ta została wpisana na tę listę, wynikał z tego komunikatu, w sytuacji gdy można wykazać, że komunikat ten może zostać wykorzystany przez rozsądnego inwestora jako jedna z podstaw podejmowanych przezeń decyzji inwestycyjnych, w związku z czym podmiot, który ma do tego komunikatu dostęp, uzyskuje przewagę nad podmiotami, które nie wiedzą o tym komunikacie, a więc którego sytuacja w zakresie obrotu instrumentami finansowymi staje się korzystniejsza niż sytuacja innych inwestorów.
W przedmiocie pytań trzeciego i czwartego
58 Poprzez pytania trzecie i czwarte, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 596/2014 należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia, czy dany komunikat stanowi „informację poufną” w rozumieniu tego przepisu, należy ustalić, po pierwsze, czy prawidłowa była dokonana przez emitenta ocena, zgodnie z którą okoliczności, które doprowadziły do wpisania danej osoby na listę osób mających dostęp do informacji poufnych, stanowiły taką informację poufną, i po drugie, czy zawarte w tym komunikacie informacje również były prawidłowe.
59 Na wstępie należy stwierdzić, że pojęcie „informacji poufnych”, o którym mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 596/2014, należy stosować w sposób obiektywny, efektem czego dokonana przez emitenta ocena tego, czy dana informacja jest „poufna”, podobnie jak prawidłowość takiej oceny lub jej brak, są co do zasady okolicznościami pozbawionymi znaczenia dla ustalenia, czy dana informacja wchodzi w zakres tego pojęcia.
60 W niniejszej sprawie wątpliwości sądu odsyłającego wydają się opierać w istocie na podniesionej przez bank Carnegie i przywołanej w pkt 18 niniejszego wyroku okoliczności, zgodnie z którą e‑mail z dnia 15 listopada 2018 r. zawierał błędną informację, ponieważ został wysłany do tego banku o godz. 13.32, czyli kilka minut przed sporządzeniem listy osób mających dostęp do informacji poufnych ze Starbreeze i, tym samym, wpisaniem BAK na tę listę.
61 W celu udzielenia odpowiedzi na te pytania należy na wstępie stwierdzić, że okoliczność, iż dana informacja jest prawidłowa, nie stanowi żadnego z czterech istotnych elementów składających się na pojęcie „informacji poufnej”, które to elementy składowe zostały wymienione w sposób wyczerpujący w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 596/2014 i przypomniane w pkt 29 niniejszego wyroku. Jednakże badanie prawidłowości danej informacji może mieć znaczenie w ramach badania tego, czy dana informacja jest „określona w sposób precyzyjny” w rozumieniu art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia.
62 Jak zaś zostało przypomniane w pkt 30 niniejszego wyroku, zgodnie z tym przepisem do celów stosowania art. 7 ust. 1 informacje uważa się za „określone w sposób precyzyjny”, jeżeli spełniają one dwie przesłanki: po pierwsze, wskazują na szereg okoliczności, które istnieją lub można zasadnie oczekiwać, że zaistnieją, lub na zdarzenie, które miało miejsce lub można zasadnie oczekiwać, że będzie miało miejsce, i po drugie, są w wystarczającym stopniu szczegółowe, aby można było wyciągnąć z nich wnioski co do prawdopodobnego wpływu tego szeregu okoliczności lub zdarzenia na ceny instrumentów finansowych lub powiązanych instrumentów pochodnych.
63 Co się tyczy pierwszej przesłanki, Trybunał orzekł już, że dotyczy ona w szczególności przyszłych okoliczności lub wydarzeń, w odniesieniu do których z całościowej oceny dostępnych już elementów wynika, iż występuje rzeczywista perspektywa, że zaistnieją one lub będą mieć miejsce (zob. podobnie wyrok z dnia 28 czerwca 2012 r., Geltl, C‑19/11, EU:C:2012:397, pkt 56).
64 Tak więc, jak zauważył w istocie rzecznik generalny w pkt 64 opinii, aby ta przesłanka została spełniona, dana informacja powinna charakteryzować się co najmniej pewnym stopniem wiarygodności, to znaczy musi istnieć uzasadnione prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia, o którym w niej mowa.
65 W związku z tym można uznać, że dana informacja jest „określona w sposób precyzyjny” w rozumieniu art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 596/2014, jeżeli wskazuje ona na szereg okoliczności czy też konkretne i możliwe do oceny w całości zdarzenie, które już miały miejsce lub mogą się wydarzyć i których można się racjonalnie spodziewać.
66 Jak wynika w istocie z pkt 46 i 47 niniejszego wyroku, informacja jest co do zasady „określona w sposób precyzyjny” w rozumieniu art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 596/2014, jeżeli rozsądny inwestor mógłby wykorzystać ją jako jedną z podstaw podejmowanych przez siebie decyzji inwestycyjnych w rozumieniu art. 7 ust. 4 tego rozporządzenia. W związku z tym, do celów stosowania pierwszej przesłanki, o której mowa w pkt 30 niniejszego wyroku, prawdopodobieństwo informacji należy oceniać z punktu widzenia rozsądnego inwestora, ponieważ przesłankę tę mogą spełniać jedynie informacje dotyczące okoliczności, których zaistnienie – aktualne lub przyszłe – jest prawdopodobne w stopniu wystarczającym do tego, aby taki inwestor te informacje uwzględnił. Zgodnie z motywem 14 wspomnianego rozporządzenia chodzi tu o ocenę ex ante, która jest dokonywana w chwili wykorzystywania tej informacji i w ramach której uwzględnia się w szczególności wiarygodność źródła informacji, a także wszystkie inne czynniki, które w danych okolicznościach mogą mieć wpływ na cenę instrumentów finansowych, których ta informacja dotyczy.
67 W ramach tej oceny fakt, że informacja okazała się nieprawdziwa, nie oznacza, że nie mogła ona zostać wykorzystana przez inwestora przy podejmowaniu przezeń decyzji inwestycyjnych, jeżeli, pomimo jej nieprawdziwości w momencie podania tej informacji do wiadomości inwestora i wykorzystania przez niego, wydawała się ona prawdopodobna i tym samym spełniała pierwszy warunek, o którym mowa w pkt 30 niniejszego wyroku, w momencie jej zakomunikowania danemu inwestorowi i wykorzystania przez tego inwestora. To samo dotyczy sytuacji, w której informacja została przedstawiona jako dotycząca szeregu już istniejących okoliczności lub zdarzenia, które już miało miejsce, podczas gdy w rzeczywistości chodzi w niej o szereg okoliczności lub zdarzenie, których zaistnienie jest nieuchronne lub przewidywalne.
68 Co się tyczy drugiej przesłanki przewidzianej w art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 596/2014, to jak wskazano w pkt 30 i 34 niniejszego wyroku, dla sprawdzenia, czy przesłanka ta jest spełniona, decydujące jest, żeby na podstawie tej informacji można było sformułować z wnioski co do prawdopodobnego wpływu tych okoliczności lub tego zdarzenia na ceny instrumentów finansowych lub powiązanych instrumentów pochodnych.
69 Niewątpliwie Trybunał już rozstrzygnął, że rzeczywisty wpływ podania danej informacji do publicznej wiadomości na cenę papierów wartościowych, o których w niej mowa, może stanowić dowód ex post na okoliczność precyzyjności informacji dotyczącej tej publikacji (wyrok z dnia 15 marca 2022 r., Autorité des marchés financiers, C‑302/20, EU:C:2022:190, pkt 56). Niemniej jednak okoliczność polegająca na tym, że ta informacja nie wywiera w rzeczywistości takiego wpływu, w danym wypadku ze względu na to, że jeszcze przed podaniem jej do wiadomości publicznej okazuje się być nieprawdziwa lub że przyszłe zdarzenie, do którego się odnosi, nie następuje, nie wystarcza do wykazania, że informacja ta nie była określona w sposób precyzyjny w stopniu wystarczającym, aby można było na jej podstawie sformułować wniosek co do jej możliwego wpływu na ceny niektórych instrumentów finansowych i, co za tym idzie, aby mogła ona spełniać drugą przesłankę, o której mowa w pkt 30 niniejszego wyroku, w chwili gdy inwestor dowiedział się o niej i wykorzystał ją bez podawania jej do wiadomości publicznej.
70 Informacja, która wydaje się prawdopodobna i która ma charakter szczegółowy w stopniu wystarczającym, aby potencjalnie wpłynąć na cenę instrumentów finansowych emitenta, może bowiem, jeżeli została podana do wiadomości publicznej, mieć istotny wpływ na cenę instrumentów finansowych emitenta – i w związku z tym zapewnić jej posiadaczowi przewagę gospodarczą nad wszystkimi innymi podmiotami rynkowymi, które nią nie dysponują, bez narażania się przez niego na takie same ryzyko jak te inne podmioty, nawet jeśli informacja ta lub niektóre jej szczegóły nie są prawidłowe lub jeśli okaże się ona a posteriori błędna. Jak wskazał zaś w istocie rzecznik generalny w pkt 71 opinii, brak prawdziwości prawdopodobnej informacji nie stanowi zatem dla osoby mającej do niej dostęp przeszkody, aby uzyskać przewagę w zakresie działań na rynkach finansowych nad innymi inwestorami, którzy nie są świadomi istnienia tej informacji.
71 Podobnie dana osoba, która została poinformowana o tym, że emitent wpisał ją lub właśnie ją wpisuje na listę osób mających dostęp do jego informacji poufnych i że wpisowi temu towarzyszy nałożenie na nią zakazu sprzedaży akcji tego emitenta, posiada informację, która może być „poufna” w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 596/2014, niezależnie od faktu, że dokonana przez tego emitenta ocena okoliczności leżących u podstaw tej informacji, takich jak czynniki, które spowodowały wpisanie danej osoby na tę listę, w niniejszym przypadku wpisanie BAK na listę osób mających dostęp do informacji poufnych spółki Strarbreeze, nie jest w pełni prawidłowa lub też jest błędna.
72 W konsekwencji informacja, która w wyniku przeprowadzenia dochodzenia ex post okazuje się być błędna, może jednak stanowić „informację poufną” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli można wykazać, że w dniu jej ujawnienia można było uznać ją za prawdopodobną i że mogła ona przynieść podmiotowi, który ją posiadał, przewagę gospodarczą nad innymi inwestorami w zakresie obrotu instrumentami finansowymi.
73 Jest tak tym bardziej w przypadku, gdy – jak w niniejszej sprawie – błędny charakter danej informacji, jak wskazano w pkt 18 niniejszego wyroku, nie polegał na okoliczności, że umieszczenie BAK na listę osób mających dostęp do informacji poufnych spółki Starbreeze w rzeczywistości nie miało miejsca, lecz wyłącznie na okoliczności, że BAK w chwili wysłania e‑maila z dnia 15 listopada 2018 r. nie był jeszcze wpisany na tę listę, ponieważ wpis ten nastąpił po upływie pięciu minut od wysłania tego e‑maila.
74 W świetle powyższych rozważań na pytania trzecie i czwarte należy odpowiedzieć, iż art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 596/2014 należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia, czy dany komunikat stanowi „informację poufną” w rozumieniu tego przepisu, należy zbadać, czy wskazuje on na zbiór okoliczności lub konkretne i możliwe do oceny w całości zdarzenie, które już miały miejsce lub które mogą się wydarzyć i których można się racjonalnie spodziewać. W tym względzie informacja, która w wyniku przeprowadzenia dochodzenia ex post okazuje się być błędna, może jednak stanowić „informację poufną” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli można wykazać, że w dniu jej ujawnienia można było uznać ją za prawdopodobną i że mogła ona przynieść podmiotowi, który ją posiadał, przewagę gospodarczą nad innymi inwestorami w zakresie obrotu instrumentami finansowymi.
W przedmiocie kosztów
75 Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:
1) Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylającego dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE
należy interpretować w ten sposób, że:
do celów zakwalifikowania informacji jako „poufnej” informację „określoną w sposób precyzyjny” w rozumieniu tego art. 7 ust. 1 i 2 może stanowić komunikat emitenta świadczący o tym, iż dana osoba została wpisana na listę osób mających dostęp do informacji poufnych i że zabroniono jej sprzedaży akcji tego emitenta, nawet jeśli nie można uznać, że powód, dla którego osoba ta została wpisana na tę listę, wynika z tego komunikatu, w sytuacji gdy można wykazać, że komunikat ten może zostać wykorzystany przez rozsądnego inwestora jako jedna z podstaw podejmowanych przezeń decyzji inwestycyjnych, w związku z czym podmiot, który ma do tego komunikatu dostęp, uzyskuje przewagę nad podmiotami, które nie wiedzą o tym komunikacie, a więc którego sytuacja w zakresie obrotu instrumentami finansowymi staje się korzystniejsza niż sytuacja innych inwestorów.
2) Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia nr 596/2014
należy interpretować w ten sposób, że
w celu ustalenia, czy dany komunikat stanowi „informację poufną” w rozumieniu tego przepisu, należy zbadać, czy wskazuje on na zbiór okoliczności lub konkretne i możliwe do oceny w całości zdarzenie, które już miały miejsce lub które mogą się wydarzyć i których można się racjonalnie spodziewać. W tym względzie informacja, która w wyniku przeprowadzenia dochodzenia ex post okazuje się być błędna, może jednak stanowić „informację poufną” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli można wykazać, że w dniu jej ujawnienia można było uznać ją za prawdopodobną i że mogła ona przynieść podmiotowi, który ją posiadał, przewagę gospodarczą nad innymi inwestorami w zakresie obrotu instrumentami finansowymi.
Podpisy
Top