Wyrok TSUE w Luksemburg z dnia 12 czerwca 2025, sygn. C-364/23

32

Ponadto z art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE oraz z art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika, iż jedynie Sąd jest właściwy do dokonywania, po pierwsze, ustaleń faktycznych, z wyjątkiem sytuacji gdy nieprawidłowość jego ustaleń wynika z przedłożonych mu dokumentów zawartych w aktach sprawy, a po drugie, oceny tych okoliczności faktycznych. Natomiast po dokonaniu przez Sąd ustaleń lub oceny okoliczności faktycznych Trybunał jest właściwy do przeprowadzenia kontroli kwalifikacji prawnej tych okoliczności i skutków prawnych, które wywiódł z nich Sąd (wyrok z dnia 4 kwietnia 2017 r., Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich/Staelen,C‑337/15 P, EU:C:2017:256, pkt 53 i przytoczone tam orzecznictwo).

33

W niniejszej sprawie na wstępie należy zauważyć, że kwalifikacja prawna spornego wniosku jest kwestią, która wchodzi w zakres kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych i która zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w poprzednim punkcie niniejszego wyroku może zostać poddana kontroli Trybunału na etapie odwołania. Ponadto wbrew temu, co twierdzi EUIPO, wnosząca odwołanie wskazuje kilka punktów zaskarżonego wyroku, w szczególności pkt 45–48 i 60–64, w których jej zdaniem Sąd naruszył prawo lub przeinaczył dowody w związku z tą kwalifikacją prawną, oraz przedstawia ona w zrozumiały sposób powody, dla których uważa, że wyrok ten powinien zostać uchylony.

34

Ponadto w zakresie, w jakim EUIPO utrzymuje, że wnosząca odwołanie przytacza zarzuty i argumenty podniesione już przed Sądem, należy przypomnieć, że w sytuacji gdy wnoszący odwołanie kwestionuje wykładnię lub zastosowanie przez Sąd prawa Unii, kwestie prawne rozpatrywane w pierwszej instancji mogą ponownie być rozważane w ramach odwołania. Gdyby bowiem wnoszący odwołanie nie mógł oprzeć odwołania na zarzutach i argumentach podniesionych już przed Sądem, postępowanie odwoławcze byłoby częściowo pozbawione sensu (wyrok z dnia 4 października 2024 r., Aeris Invest/Komisja i SRB, C‑535/22 P, EU:C:2024:819, pkt 106 i przytoczone tam orzecznictwo).

35

W tych okolicznościach odwołanie należy uznać za dopuszczalne.

36

W zarzucie pierwszym, podzielonym na trzy części, wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że oddalił podniesiony przez nią w pierwszej instancji zarzut pierwszy.

37

W części pierwszej zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie kwestionuje dokonaną przez Sąd kwalifikację prawną spornego wniosku i zarzuca Sądowi naruszenie prawa przy wykładni art. 4, 8 i 29 regulaminu pracowniczego.

38

Jej zdaniem, po pierwsze, w pkt 45–48 zaskarżonego wyroku Sąd przeinaczył dowody, gdy uznał, że wniosek ten nie był kandydaturą zgłoszoną w odpowiedzi na wewnętrzne ogłoszenie o naborze, lecz wnioskiem o przeniesienie na podstawie art. 8 regulaminu pracowniczego.

39

Po drugie, ta kwalifikacja prawna narusza prawo w zakresie, w jakim Sąd błędnie uznał, że ów art. 8 i art. 29 regulaminu pracowniczego nie są ze sobą powiązane.

40

W pkt 60 zaskarżonego wyroku Sąd dokonał bowiem bezwzględnego rozróżnienia między przeniesieniami między instytucjami na podstawie wspomnianego art. 8 a przeniesieniami w następstwie publikacji międzyinstytucjonalnych ogłoszeń o naborze zgodnie z art. 29 ust. 1 lit. b).

41

Jednakże zgodnie z art. 4 regulaminu pracowniczego informacja o wolnym stanowisku powinna zostać podana do wiadomości, a sposoby obsadzenia takiego stanowiska, wśród nich przeniesienie zgodnie z art. 8 regulaminu pracowniczego, są określone w art. 29 regulaminu pracowniczego. Artykuły 8 i 29 nie regulują zatem dwóch różnych procedur.

42

Po trzecie, w pkt 48 i 61–63 zaskarżonego wyroku Sąd dokonał wykładni art. 8 regulaminu pracowniczego w ten sposób, że przepis ten ma zastosowanie wyłącznie w przypadku wniosku o przeniesienie bez wolnego stanowiska. Tymczasem taka sytuacja nie może zaistnieć, ponieważ byłaby sprzeczna z art. 4 regulaminu pracowniczego, wymagającym istnienia wakującego stanowiska, na które urzędnik może zostać przeniesiony.

43

Tym samym Sąd naruszył również prawo, gdy uznał w pkt 64 tego wyroku, że przy rozpatrywaniu spornego wniosku EUIPO nie musiało brać pod uwagę art. 4 i art. 29 ust. 1 lit. b) regulaminu pracowniczego.

44

Po czwarte, sporna decyzja jest wynikiem arbitralnego postępowania, a mianowicie corocznego postępowania w sprawie przeniesień, poprzez które EUIPO obchodzi art. 29 regulaminu pracowniczego, mając na uwadze kryteria, takie jak wyniki pracy lub pozostały czas trwania umowy, które mają znaczenie dla awansu, a nie dla zatrudnienia. Ponadto owo postępowanie jest również sprzeczne z regulaminem pracowniczym, ponieważ ma ono zastosowanie nie tylko do urzędników oddelegowanych, którzy wnioskują o przeniesienie, lecz również do osób, które pragną zostać zatrudnione z listy rezerwy kadrowej, podczas gdy osoby te nie mogą być zatrudnione na podstawie art. 8 regulaminu pracowniczego, ponieważ nie są urzędnikami.

45

EUIPO utrzymuje, że wnosząca odwołanie myli dwa rodzaje przeniesień między instytucjami, o których mowa w pkt 60 zaskarżonego wyroku i wspomnianych w pkt 40 niniejszego wyroku, oraz uściśla, że coroczne postępowanie w sprawie przeniesień ma na celu stworzenie struktury stosowania art. 8 regulaminu pracowniczego w odniesieniu do powoływania urzędników innych instytucji pracujących już w EUIPO w charakterze członków personelu tymczasowego lub kontraktowego na urzędników EUIPO.

46

Zdaniem EUIPO w toku postępowania administracyjnego oraz w swojej skardze w pierwszej instancji i w ramach odwołania wnosząca odwołanie systematycznie odwoływała się do spornego wniosku jako do „wniosku o przeniesienie”. Tymczasem poprzez swoje odwołanie próbuje ona utrzymywać, że sporny wniosek stanowił w rzeczywistości kandydaturę zgłoszoną w odpowiedzi na wewnętrzne ogłoszenie o naborze, co oznaczałoby zmianę przedmiotu sporu przed Sądem i podniesienie po raz pierwszy przed Trybunałem argumentu, którego nie podniosła ona przed Sądem, w związku z czym argument ten jest niedopuszczalny.

47

Nawet gdyby przyjąć, że sporny wniosek został złożony na podstawie art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego, nie zmienia to faktu, że wnosząca odwołanie dążyła do uzyskania przeniesienia do EUIPO.

48

W każdym razie Sąd słusznie uznał, że EUIPO nie było zobowiązane do uwzględnienia art. 29 ust. 1 lit. b) regulaminu pracowniczego ani art. 4 tego regulaminu, ponieważ wewnętrzne ogłoszenie o naborze zostało opublikowane na podstawie art. 29 ust. 1 lit. a) regulaminu pracowniczego w celu obsadzenia wolnego stanowiska poprzez zatrudnienie urzędnika lub członka personelu tymczasowego pracującego już w tym urzędzie.

49

Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 170 § 1 zdanie drugie regulaminu postępowania odwołanie nie może zmieniać przedmiotu postępowania przed Sądem. Wobec tego zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w postępowaniu odwoławczym kompetencje Trybunału są ograniczone do oceny prawnego rozstrzygnięcia w kwestii zarzutów i argumentów, które były rozpatrywane w pierwszej instancji. Umożliwienie stronie wysunięcia po raz pierwszy przed Trybunałem zarzutu, którego nie podniosła ona przed Sądem, byłoby równoznaczne z zezwoleniem jej na wniesienie do Trybunału, którego właściwość w postępowaniu odwoławczym jest ograniczona, sporu o zakresie szerszym niż zakres sporu, który był rozpatrywany przez Sąd (wyrok z dnia 27 lutego 2025 r., Lukoil/Registre de transparence i in., C‑223/24 P, EU:C:2025:129, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo).

50

W niniejszej sprawie z pkt 56–58 zaskarżonego wyroku wynika, że w części drugiej zarzutu pierwszego skargi w pierwszej instancji wnosząca odwołanie podniosła w istocie, że zgodnie z art. 29 ust. 1 lit. b) regulaminu pracowniczego EUIPO było zobowiązane do przeanalizowania spornego wniosku w związku z wakującym stanowiskiem, które EUIPO zamierzało obsadzić w następstwie publikacji wewnętrznego ogłoszenia o naborze. Tymczasem, jak wynika z pkt 43 niniejszego wyroku, w części pierwszej zarzutu pierwszego swojego odwołania wnosząca odwołanie zarzuca w istocie Sądowi naruszenie prawa poprzez oddalenie tej argumentacji. Wynika z tego, że wbrew temu, co twierdzi EUIPO, w owej części pierwszej wnosząca odwołanie nie podnosi argumentu, który nie został podniesiony przed Sądem, i nie zmienia ona przedmiotu sporu, który toczył się przed tym sądem, w związku z czym wspomniana część zarzutu jest dopuszczalna.

51

Z powyższego wynika, że część pierwsza zarzutu pierwszego jest dopuszczalna.

52

W pkt 60 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, że poprzez argumentację, zgodnie z którą art. 8 i art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego powinny być stosowane jednocześnie, wnosząca odwołanie myli z jednej strony przeniesienia między instytucjami na podstawie tego art. 8, a z drugiej strony przeniesienia między instytucjami dokonane w następstwie publikacji międzyinstytucjonalnego ogłoszenia o naborze zgodnie z art. 29 ust. 1 lit. b).

53

W pkt 61 i 62 tego wyroku Sąd orzekł, że ze względu na sam charakter wniosku o przeniesienie do innej instytucji, złożonego na podstawie wspomnianego art. 8 akapit pierwszy, nie można uznać, by miał on na celu obsadzenie wakującego stanowiska będącego przedmiotem ogłoszenia o naborze, i że w konsekwencji sporny wniosek nie może być skutecznie powiązany z wakującym stanowiskiem, o którym mowa w wewnętrznym ogłoszeniu o naborze.

54

I tak, w pkt 63 wspomnianego wyroku Sąd oddalił argument wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym EUIPO było zobowiązane na podstawie art. 29 ust. 1 lit. b) regulaminu pracowniczego do uwzględnienia spornego wniosku w ramach badania kandydatur zgłoszonych w odpowiedzi na wewnętrzne ogłoszenie o naborze.

55

Wreszcie w pkt 64 tego wyroku Sąd dodał, że do celów rozpatrzenia tego wniosku EUIPO również nie musi brać pod uwagę art. 4 regulaminu pracowniczego, ponieważ ów art. 29 ust. 1 lit. b) i ów art. 4 dotyczą informowania personelu innych instytucji o wolnych stanowiskach. Wywiódł on z tego, że argumentacja wnoszącej odwołanie dotycząca naruszenia przez EUIPO kolejności pierwszeństwa określonej we wspomnianym art. 29 i zasad przewidzianych we wspomnianym art. 4 jest bezskuteczna.

56

W tym względzie należy zauważyć, że z art. 8 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego wynika, iż urzędnik instytucji Unii oddelegowany do innej instytucji może po upływie okresu sześciu miesięcy złożyć wniosek o przeniesienie go do tej ostatniej instytucji.

57

Ponadto z art. 29 ust. 1 lit. a)–c) regulaminu pracowniczego wynika, że przed obsadzeniem wakatów w instytucji organ powołujący bada, po pierwsze, możliwości obsadzenia stanowiska w tej instytucji w drodze przeniesienia, powołania zgodnie z art. 45a lub awansu, a także wnioski o przeniesienie urzędników z tej samej grupy zaszeregowania innych instytucji lub, jeżeli obsadzenie tego wolnego stanowiska nie było możliwe za pomocą tych możliwości i wniosków, możliwości zbadania list odpowiednich kandydatów sporządzonych w następstwie konkursu otwartego.

58

Trybunał orzekł, że ów art. 29 ust. 1 określa kolejność, jaką należy zachować w sytuacji obsadzania wolnego stanowiska w instytucji, przy czym organ powołujący powinien zbadać, w kolejności preferencji, możliwości zatrudnienia wymienione w tym przepisie. Rzeczony przepis przyznaje zatem pierwszeństwo urzędnikom, którzy pełnią już służbę w danej instytucji, w stosunku do urzędników innych instytucji oraz tym ostatnim urzędnikom w stosunku do osób znajdujących się na listach odpowiednich kandydatów sporządzonych w następstwie konkursu (zob. podobnie wyrok z dnia 18 marca 1999 r., Carbajo Ferrero/Parlament,C‑304/97 P, EU:C:1999:152, pkt 29, 30 i przytoczone tam orzecznictwo).

59

Należy zauważyć, że pojęcia „przeniesienia” [(fr. „transfer”)] w rozumieniu art. 8 regulaminu pracowniczego i „przeniesienia” [(fr. „mutation”)] w rozumieniu art. 29 ust. 1 lit. b) tego regulaminu należy uznać za równoważne.

60

Chociaż bowiem we francuskiej wersji językowej w przepisach tych użyto, odpowiednio, pojęć „transféré/transfert” i „mutation”, to w wielu innych wersjach językowych posłużono się pojęciami identycznymi lub przynajmniej bardzo podobnymi. Sytuacja taka zachodzi nie tylko w przypadku wersji tych przepisów sporządzonej w języku angielskim, który jest językiem postępowania (odpowiednio, transferred/transfer i transfer), lecz również w przypadku wersji: hiszpańskiej (transferido/transferencia i traslado), niemieckiej (Übernahme i Übernahmeanträge), włoskiej (trasferito/trasferimento i trasferimento), niderlandzkiej (over te gaan/overgang i overgang), portugalskiej (transferência i transferência) czy rumuńskiej (transferul/transfer i transfer) omawianych przepisów.

61

Ponadto w odniesieniu do przeniesienia (mutation) w ramach instytucji, o którym mowa w art. 7 regulaminu pracowniczego, Trybunał orzekł już, że o przeniesieniu urzędnika mówimy w przypadku przeniesienia urzędnika na wolne stanowisko (zob. podobnie wyroki: z dnia 24 lutego 1981 r., Carbognani i Coda Zabetta/Komisja, 161/80 i 162/80, EU:C:1981:51, pkt 19; a także z dnia 21 maja 1981 r., Kindermann/Komisja,60/80, EU:C:1981:115, pkt 12).

62

Wynika z tego, że w przypadku gdy organ powołujący – po stwierdzeniu na podstawie art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego, że aby móc dokonać powołania osoby spełniającej najwyższe wymogi w zakresie wydajności, kwalifikacji i uczciwości, konieczne jest rozszerzenie postępowania rekrutacyjnego co najmniej na wnioski przewidziane w art. 29 ust. 1 lit. b) regulaminu pracowniczego – publikuje ogłoszenie o naborze, jest zobowiązany uwzględnić na podstawie tego ostatniego przepisu wnioski o przeniesienie z innej instytucji złożone na podstawie art. 8 regulaminu pracowniczego.

63

Wprawdzie art. 8 regulaminu pracowniczego dotyczy sytuacji urzędnika rozpatrywanego indywidualnie i przyznaje mu prawo do złożenia wniosku o przeniesienie do instytucji, do której był oddelegowany od co najmniej sześciu miesięcy, jednak nie oznacza to, że w przypadku gdy organ powołujący uznał za konieczne rozszerzenie postępowania rekrutacyjnego poza możliwości przewidziane w art. 29 ust. 1 lit. a) regulaminu pracowniczego, aby móc dokonać powołania osoby spełniającej najwyższe wymogi w zakresie wydajności, kwalifikacji i uczciwości, organ ten może uwolnić się od obowiązku uwzględnienia wniosku o przeniesienie z innej instytucji złożonego na podstawie tego art. 8.

64

Jak bowiem wynika z brzmienia art. 4 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, celem powołania może być wyłącznie obsadzenie wolnego stanowiska. W konsekwencji, jak twierdzi wnosząca odwołanie, w przypadku przeniesienia z innej instytucji na podstawie art. 8 regulaminu pracowniczego urzędnik może zostać przeniesiony wyłącznie na wolne stanowisko w instytucji, do której jest oddelegowany, w tym na stanowisko, które zajmuje tymczasowo podczas swego oddelegowania. Ponadto zgodnie z art. 1a ust. 1 regulaminu pracowniczego wakujące stanowisko, na które ten urzędnik zostaje przeniesiony, powinno być stałym stanowiskiem. W celu obsadzenia takiego wolnego stanowiska organ powołujący powinien zaś uwzględnić kolejność pierwszeństwa przewidzianą w art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego (zob. podobnie i analogicznie wyroki: z dnia 24 lutego 1981 r., Carbognani i Coda Zabetta/Komisja, 161/80 i 162/80, EU:C:1981:51, pkt 19; a także z dnia 21 maja 1981 r., Kindermann/Komisja,60/80, EU:C:1981:115, pkt 12).

65

Prawdą jest, jak słusznie przypomniał Sąd w pkt 50 zaskarżonego wyroku, że regulamin pracowniczy nie przyznaje żadnego prawa do przeniesienia do innej instytucji na podstawie art. 8 regulaminu pracowniczego.

66

Niemniej jednak z artykułu tego wynika, że urzędnicy jednej instytucji oddelegowani od co najmniej sześciu miesięcy do innej instytucji mają prawo złożyć wniosek o przeniesienie do tej instytucji. Tymczasem w celu zapewnienia skuteczności tego prawa każda instytucja, która otrzymuje taki wniosek w ramach rozszerzonej procedury naboru wykraczającej poza możliwości przewidziane w art. 29 ust. 1 lit. a) regulaminu pracowniczego, ma obowiązek go uwzględnić i rozpatrzyć w celu obsadzenia wakującego stanowiska.

67

Tym samym Sąd naruszył prawo, gdy stwierdził w pkt 61 zaskarżonego wyroku, że ze względu na charakter wniosku o przeniesienie do innej instytucji, złożonego na podstawie art. 8 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, nie można uznać, by wniosek ten miał na celu obsadzenie wakującego stanowiska będącego przedmiotem ogłoszenia o naborze.

68

W konsekwencji pkt 62–64 rzeczonego wyroku, które opierają się na tym błędnym założeniu, są również niezgodne z prawem.

69

Ponadto, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 55 opinii, naruszenie prawa, o którym mowa w pkt 67 niniejszego wyroku, wpłynęło również na kwalifikację prawną spornego wniosku. W pkt 40–48 zaskarżonego wyroku Sąd wykluczył bowiem w istocie, by sporny wniosek mógł zostać uwzględniony i rozpatrzony jako kandydatura zgłoszona w odpowiedzi na wewnętrzne ogłoszenie o naborze na podstawie art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego ze względu na to, że wniosek ten opierał się na art. 8 tego regulaminu i że jego zdaniem tych dwóch przepisów nie można było stosować jednocześnie.

70

Ponieważ zaś ta ostatnia ocena Sądu narusza prawo, należy stwierdzić, że kwalifikacja prawna spornego wniosku jest również obarczona takim błędem, bez konieczności badania, czy – jak twierdzi wnosząca odwołanie – Sąd przeinaczył dowody odnoszące się do tej kwalifikacji.

71

Biorąc powyższe pod uwagę, należy uwzględnić część pierwszą zarzutu pierwszego.

72

W części trzeciej zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie twierdzi, że w pierwszej instancji powołała się na brak podstawy prawnej corocznego postępowania w sprawie przeniesień, na naruszenie przepisów art. 4 i 29 regulaminu pracowniczego oraz na brak związku pomiędzy tym corocznym postępowaniem a art. 8 regulaminu pracowniczego. Jednakże Sąd jedynie częściowo ustosunkował się do tych argumentów, naruszając tym samym jej prawo do obrony.

73

Sąd uznał bowiem w pkt 69 zaskarżonego wyroku, że argumenty wnoszącej odwołanie dotyczące corocznego postępowania w sprawie przeniesień nie były istotne, ponieważ dotyczyły jej wniosku o przeniesienie z dnia 31 marca 2020 r., o którym mowa w pkt 11 niniejszego wyroku, podczas gdy przedmiotem skargi w pierwszej instancji był inny wniosek o przeniesienie, złożony po upływie terminu wyznaczonego na przesłanie odpowiedzi na ogłoszenie o przyjmowaniu zgłoszeń do pracy w ramach tego postępowania.

74

Tymczasem ta konkluzja Sądu, po pierwsze, jest sprzeczna z pkt 47 zaskarżonego wyroku, a po drugie, jest oparta na przeinaczeniu dowodów, ponieważ z akt sprawy wynika, że sporna decyzja została wydana w ramach corocznego postępowania w sprawie przeniesień, a w pkt 51 tego wyroku Sąd potwierdził, że „[ze spornej] decyzji wynika, iż EUIPO przeanalizowało sporny wniosek w świetle kryteriów przeniesienia”.

75

Wnosząca odwołanie uważa zatem, że ma prawo zakwestionować coroczne postępowanie w sprawie przeniesień, ponieważ zostało ono wobec niej zastosowane.

76

W odpowiedzi na odwołanie EUIPO twierdzi, że wnosząca odwołanie ogranicza się do powtórzenia argumentów, które przedstawiła już przed Sądem, w związku z czym są one niedopuszczalne. Ponadto, ponieważ sporny wniosek został złożony z odniesieniem do wewnętrznego ogłoszenia o naborze, jakikolwiek argument kwestionujący coroczne postępowanie w sprawie przeniesień jest pozbawiony znaczenia.

77

Co się tyczy dopuszczalności części trzeciej zarzutu pierwszego, wystarczy stwierdzić, że wnosząca odwołanie nie ogranicza się do powtórzenia zarzutów i argumentów przedstawionych już w pierwszej instancji, lecz zarzuca Sądowi w szczególności, że nie zbadał on wszystkich argumentów, które podniosła przed nim w celu zakwestionowania zgodności z prawem corocznego postępowania w sprawie przeniesień, oraz że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest wewnętrznie sprzeczne.

78

Tymczasem zarówno kwestia tego, czy Sąd zmienił przedmiot lub istotę różnych żądań i zarzutów przedstawionych przez wnoszącego odwołanie (zob. podobnie wyrok z dnia 7 czerwca 2018 r., Ori Martin/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, C‑463/17 P, EU:C:2018:411, pkt 18 i przytoczone tam orzecznictwo), jak i tego, czy uzasadnienie wyroku Sądu jest wewnętrznie sprzeczne (wyrok z dnia 12 grudnia 2024 r., DD/FRA,C‑587/21 P, EU:C:2024:1017, pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo), stanowią kwestie prawne, które mogą zostać podniesione w ramach odwołania.

79

Wynika z tego, że zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 34 niniejszego wyroku część trzecia zarzutu pierwszego jest dopuszczalna.

80

W pkt 69 zaskarżonego wyroku Sąd orzekł, że jakikolwiek argument odnoszący się do corocznego postępowania w sprawie przeniesień jest pozbawiony znaczenia w ramach kontroli zgodności z prawem spornej decyzji, ponieważ sporny wniosek został złożony po upływie terminu wyznaczonego na przesłanie odpowiedzi na ogłoszenie o przyjmowaniu zgłoszeń do pracy w ramach tego postępowania.

81

Należy zauważyć, że – jak twierdzi wnosząca odwołanie – stwierdzenie to jest sprzeczne w szczególności z twierdzeniem zawartym w pkt 51 tego wyroku, a mianowicie, że „[ze spornej] decyzji wynika, iż EUIPO przeanalizowało sporny wniosek w świetle kryteriów przeniesienia” i że „sporny wniosek zawiera liczne odniesienia [do tych] kryteriów”, przy czym wspomniane kryteria zostały opracowane, jak wynika z pkt 10 niniejszego wyroku, w ramach corocznego postępowania w sprawie przeniesień.

82

W związku z tym uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest w tym względzie wewnętrznie sprzeczne.

83

Punkt 69 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym „każdy argument odnoszący się do corocznego postępowania w sprawie przeniesień jest pozbawiony znaczenia w ramach kontroli zgodności z prawem [spornej] decyzji”, stoi bowiem w sprzeczności z pkt 51 tego wyroku, zgodnie z którym „[ze spornej] decyzji wynika, iż EUIPO przeanalizowało sporny wniosek w świetle kryteriów przeniesienia”.

84

Biorąc powyższe pod uwagę, należy uwzględnić część trzecią zarzutu pierwszego.

85

W zarzucie drugim, podzielonym na trzy części, wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że oddalił on podniesiony przez nią w pierwszej instancji zarzut drugi.

86

W części pierwszej zarzutu drugiego wnosząca odwołanie kwestionuje oddalenie przez Sąd jej argumentów dotyczących nierównego traktowania kandydatów zewnętrznych i urzędników wnioskujących o przeniesienie ze względu na to, że argumenty te były oparte na nieprzestrzeganiu kolejności pierwszeństwa przewidzianej w art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego.

87

W pierwszej kolejności Sąd błędnie orzekł w pkt 76 zaskarżonego wyroku, że z uwagi na zakwalifikowanie spornego wniosku jako „wniosku o przeniesienie na podstawie art. 8 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego” każdy argument dotyczący naruszenia tego art. 29 ust. 1 jest pozbawiony znaczenia.

88

W drugiej kolejności wnosząca odwołanie kwestionuje twierdzenie zawarte w pkt 79 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym jako urzędnik ubiegający się o przeniesienie do EUIPO nie może ona utożsamiać swej sytuacji z sytuacją kandydata zatrudnionego tymczasowo, ponieważ te dwie sytuacje są objęte dwoma odrębnymi systemami, a mianowicie, odpowiednio, regulaminem pracowniczym i warunkami zatrudnienia innych pracowników Unii. Zdaniem wnoszącej odwołanie twierdzenie to nie jest bowiem zgodne z wewnętrznym ogłoszeniem o naborze, skierowanym zarówno do urzędników, jak i do członków personelu tymczasowego.

89

EUIPO twierdzi, że w zarzucie drugim wnosząca odwołanie stara się ponownie zinterpretować sporny wniosek jako kandydaturę w ramach wewnętrznego ogłoszenia o naborze, co stanowi bezprawną próbę ponownego zbadania okoliczności faktycznych i dowodów zawartych w aktach sprawy, i że w konsekwencji zarzut ten należy uznać za niedopuszczalny.

90

W każdym razie, co się tyczy części pierwszej wspomnianego zarzutu, EUIPO twierdzi, że wewnętrzne ogłoszenie o naborze nie mogło mieć zastosowania do urzędników oddelegowanych do tego urzędu, a mianowicie do sytuacji, w jakiej znajdowała się wnosząca odwołanie.

91

W zakresie, w jakim zdaniem EUIPO w zarzucie drugim wnosząca odwołanie stara się ponownie interpretować sporny wniosek jako kandydaturę zgłoszoną w odpowiedzi na wewnętrzne ogłoszenie o naborze, co stanowi niezgodną z prawem próbę ponownego zbadania okoliczności faktycznych i dowodów zawartych w aktach sprawy, wystarczy stwierdzić, że ze względów przedstawionych w ramach oceny zarzutu pierwszego dopuszczalne jest kwestionowanie przez skarżącą kwalifikacji prawnej tego wniosku.

92

W konsekwencji zarzut drugi, w tym jego część pierwsza, jest dopuszczalny.

93

Część pierwsza zarzutu drugiego dotyczy oddalenia przez Sąd argumentacji wnoszącej odwołanie, zgodnie z którą nieprzestrzeganie kolejności pierwszeństwa przewidzianej w art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego doprowadziło do nierównego traktowania kandydatów zewnętrznych i urzędników wnioskujących o przeniesienie.

94

W pkt 76 zaskarżonego wyroku Sąd uznał w istocie, że każdy argument dotyczący ewentualnego naruszenia tego przepisu jest pozbawiony znaczenia, ponieważ wniesiona do niego skarga zmierzała do stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej wniosek o przeniesienie złożony na podstawie art. 8 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego, czyli spornej decyzji, a nie do stwierdzenia nieważności decyzji odrzucającej kandydaturę wnoszącej odwołanie zgłoszoną w odpowiedzi na wewnętrzne ogłoszenie o naborze.

95

Tymczasem z powodów przedstawionych w ramach oceny części pierwszej zarzutu pierwszego należy orzec, że stwierdzenie to narusza prawo, ponieważ kolejność pierwszeństwa może mieć znaczenie dla rozpatrzenia spornego wniosku przez EUIPO.

96

Z tych samych powodów pkt 79 zaskarżonego wyroku również narusza prawo. W punkcie tym Sąd uznał bowiem, że argument wnoszącej odwołanie dotyczący naruszenia zasady równego traktowania jest bezzasadny, ponieważ sytuacja wnoszącej odwołanie i sytuacja kandydata, który został zatrudniony tymczasowo w następstwie publikacji zewnętrznego ogłoszenia o naborze, są objęte dwoma odrębnymi systemami, a mianowicie, odpowiednio, regulaminem pracowniczym i warunkami zatrudnienia innych pracowników Unii, w związku z czym sytuacje te nie są porównywalne.

97

Tymczasem gdy organ powołujący uznał za konieczne rozszerzenie postępowania w sprawie naboru poza możliwości przewidziane w art. 29 ust. 1 lit. a) regulaminu pracowniczego, zarówno urzędnicy znajdujący się w sytuacji wnoszącej odwołanie, jak i kandydaci zatrudnieni jako członkowie personelu tymczasowego na stałym stanowisku podlegają przepisom rozdziału 1 tytułu III regulaminu pracowniczego, w którym znajduje się między innymi ów art. 29 ust. 1.

98

Biorąc powyższe pod uwagę, należy uwzględnić część pierwszą zarzutu drugiego.

99

W konsekwencji, ponieważ części pierwsza i trzecia zarzutu pierwszego oraz część pierwsza zarzutu drugiego zostały uwzględnione, należy również uwzględnić odwołanie i w konsekwencji uchylić zaskarżony wyrok bez konieczności orzekania w przedmiocie pozostałych części tych zarzutów ani w przedmiocie zarzutu trzeciego.

100

Zgodnie z art. 61 akapit pierwszy zdanie drugie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przypadku uchylenia orzeczenia Sądu Trybunał może wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala.

101

Sytuacja taka występuje w niniejszej sprawie.

102

Jak wspomniano w pkt 20 niniejszego wyroku, w uzasadnieniu swojej skargi wnosząca odwołanie podniosła trzy zarzuty, z których pierwszy dotyczył naruszenia art. 4, 8, 29 i 110 regulaminu pracowniczego oraz zasady ciągłości kariery urzędników Unii, drugi – naruszenia zasady równego traktowania, a trzeci – naruszenia obowiązku uzasadnienia, wystąpienia oczywistego błędu w ocenie oraz naruszenia obowiązku dbałości.

103

W zarzucie pierwszym wnosząca odwołanie podnosi w szczególności, że EUIPO naruszyło art. 29 regulaminu pracowniczego, gdy nie uwzględniło spornego wniosku w ramach wewnętrznego ogłoszenia o naborze. Wnosząca odwołanie dodaje, że to ogłoszenie o naborze nie wskazuje, iż opiera się ono na owym art. 29 ust. 1 lit. a), ani, bardziej ogólnie, nie wskazuje podstawy prawnej, na której zostało oparte.

104

EUIPO odpowiada, że nie mogło wziąć pod uwagę spornego wniosku w ramach rzeczonego wewnętrznego ogłoszenia o naborze, ponieważ dotyczyło ono „mobilności wewnętrznej” personelu EUIPO, a tym samym było skierowane wyłącznie do urzędników i do członków personelu tymczasowego EUIPO, a nie do urzędników innych instytucji, takich jak wnosząca odwołanie, będąca urzędniczką Komisji.

105

Z brzmienia spornej decyzji i decyzji w przedmiocie zażalenia wynika, że EUIPO oddaliło sporny wniosek zasadniczo na tej podstawie, że wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony w ramach wewnętrznego ogłoszenia o naborze, ponieważ ogłoszenie to zostało opublikowane na podstawie art. 29 ust. 1 lit. a) regulaminu pracowniczego i zostało skierowane wyłącznie do urzędników i do członków personelu tymczasowego EUIPO, a nie do urzędników innych instytucji, takich jak wnosząca odwołanie. Zdaniem EUIPO rzeczony wniosek mógł zostać uwzględniony jedynie w ramach ogłoszenia o przeniesieniu międzyinstytucjonalnym, opublikowanego zgodnie z art. 29 ust. 1 lit. b) regulaminu pracowniczego. EUIPO wskazało ponadto, że rozpatrzyło wniosek wnoszącej odwołanie o przeniesienie w ramach corocznego postępowania w sprawie przeniesień i w świetle kryteriów przeniesienia i że uznało, iż przeniesienie wnoszącej odwołanie do EUIPO nie leżało w interesie służby, w szczególności ze względu na ograniczoną liczbę dostępnych stanowisk. Co się tyczy zewnętrznego ogłoszenia o naborze, EUIPO wskazało, że jest ono pozbawione znaczenia dla oceny spornego wniosku, ponieważ miało ono na celu zatrudnienie członków personelu tymczasowego, a wnosząca odwołanie zajmowała już stanowisko członka personelu tymczasowego w EUIPO.

106

Należy stwierdzić, że – jak podnosi wnosząca odwołanie – w wewnętrznym ogłoszeniu o naborze, którego kopia została załączona do skargi w pierwszej instancji, nie wskazano, na podstawie której litery art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego zostało ono opublikowane. Ponadto z zawartej w tym ogłoszeniu wskazówki, zgodnie z którą o stanowisko mogli ubiegać się zarówno urzędnicy, jak i członkowie personelu tymczasowego, wynika, że organ powołujący uznał, iż aby móc dokonać powołania osoby spełniającej najwyższe wymogi w zakresie wydajności, kwalifikacji i uczciwości, konieczne jest rozszerzenie postępowania rekrutacyjnego poza możliwości przewidziane w owym art. 29 ust. 1 lit. a).

107

Tymczasem z pkt 69 niniejszego wyroku wynika, że w takim kontekście organ powołujący powinien był wziąć pod uwagę i zbadać sporny wniosek jako kandydaturę zgłoszoną w odpowiedzi na wewnętrzne ogłoszenie o naborze na podstawie rzeczonego art. 29 ust. 1.

108

Jak bowiem wskazano w pkt 66 niniejszego wyroku, instytucja, która w ramach postępowania rekrutacyjnego rozszerzonego poza możliwości przewidziane w tymże art. 29 ust. 1 lit. a) otrzymuje wniosek o przeniesienie złożony na podstawie art. 8 regulaminu pracowniczego, ma obowiązek uwzględnić go i rozpatrzyć w celu obsadzenia wakującego stanowiska. W konsekwencji organ powołujący nie mógł oddalić spornego wniosku na tej podstawie, że wnosząca odwołanie była początkowo urzędniczką Komisji.

109

Okoliczność, że ten ostatni wniosek został rozpatrzony przez organ powołujący w ramach odrębnego postępowania, a mianowicie corocznego postępowania w sprawie przeniesień, nie może prowadzić do odmiennego wniosku, tym bardziej że jednym z powodów przedstawionych przez organ powołujący w celu uzasadnienia odmowy wystąpienia z wnioskiem o przeniesienie wnoszącej odwołanie w ramach tego postępowania była ograniczona liczba dostępnych stanowisk.

110

W konsekwencji należy uwzględnić zarzut pierwszy skargi i bez konieczności badania pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić nieważność spornej decyzji.

111

Co się tyczy żądania skargi mającego na celu stwierdzenie nieważności „w razie potrzeby” decyzji w przedmiocie zażalenia, należy zauważyć, że ponieważ ta ostatnia decyzja stanowi wyłącznie potwierdzenie spornej decyzji, nie ma potrzeby orzekania konkretnie w przedmiocie tego żądania (zob. podobnie wyrok z dnia 21 lutego 2018 r., LL/Parlament,C‑326/16 P, EU:C:2018:83, pkt 36–39 i przytoczone tam orzecznictwo).

112

Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odwołanie jest zasadne i Trybunał wydaje orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, rozstrzyga on również o kosztach.

113

Zgodnie z art. 138 § 1 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.

114

Ponieważ w niniejszej sprawie wnosząca odwołanie wniosła o obciążenie EUIPO kosztami postępowania, a EUIPO przegrało sprawę, należy obciążyć je jego własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w niniejszym postępowaniu odwoławczym oraz kosztami poniesionymi przez nią w pierwszej instancji.

Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje: