14 Sąd odsyłający przypomina na wstępie, że odprawa, która miała na celu podziękowanie sędziom za nieprzerwane wykonywanie obowiązków przez co najmniej 20 lat i w godnych warunkach, była uważana za dodatek o charakterze płacowym lub za wynagrodzenie, ponieważ wynikała bezpośrednio ze stosunku pracy.
15 Sąd ów wskazuje, że zawieszenie wypłaty odprawy w latach 2010–2022 zostało postanowione ze względu na wymogi związane z likwidacją nadmiernego deficytu budżetowego państwa rumuńskiego. Wyjaśnia on w tym względzie, że uzasadnienie kilku przyjętych przez rząd rozporządzeń nadzwyczajnych, które zawieszały wypłatę odprawy, wskazywało na ryzyko, iż w braku przyjęcia tego rodzaju środków dotyczących obniżenia wynagrodzeń deficyt budżetowy Rumunii przekroczy próg 3 % produktu krajowego brutto (PKB) przewidziany w art. 126 ust. 2 TFUE w związku z art. 1 protokołu nr 12 w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu, załączonego do traktatów UE i FUE, co mogłoby skłonić Komisję do wszczęcia wobec tego państwa członkowskiego procedury z tytułu nadmiernego deficytu.
16 Chociaż Curtea Constituțională (trybunał konstytucyjny, Rumunia) uznał, że prawo do odprawy nie należy do kategorii praw podstawowych, w związku z czym ustawodawca rumuński miał swobodę zniesienia wypłaty tej odprawy, to sąd odsyłający zastanawia się, czy długotrwałe zawieszenie takiej wypłaty, a następnie zniesienie odprawy nie narusza zasady niezawisłości sędziowskiej wynikającej z art. 19 TUE. Stabilność finansowa sędziów, w tym sędziów w stanie spoczynku, jest bowiem jedną z gwarancji niezawisłości sędziowskiej. Wiele instrumentów międzynarodowych kładzie zresztą nacisk na tę kwestię, w szczególności pkt 54 rekomendacji CM/Rec(2010)12 Komitetu Ministrów Rady Europy, dotyczącej sędziów i ich: niezawisłości, odpowiedzialności i efektywności, przyjętej w dniu 17 listopada 2010 r. (zwanej dalej „rekomendacją Komitetu Ministrów z 2010 r.”), oraz pkt 6.4 Europejskiej Karty Statusu Sędziego, przyjętej w Strasburgu w dniu 10 lipca 1998 r. przez Radę Europy.
17 W tych okolicznościach Curtea de Apel București (sąd apelacyjny w Bukareszcie) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:
„Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE (w związku z art. 2 TUE) należy interpretować w ten sposób, że zasada niezawisłości sędziowskiej stoi na przeszkodzie uchyleniu – w odniesieniu do sędziów rumuńskich, którzy mają 20-letni nieprzerwany staż pracy w sądownictwie – prawa do otrzymania, w dniu przejścia w stan spoczynku lub zakończenia pełnienia obowiązków z innych niezależnych od nich przyczyn, kwoty równej 7 miesięcznym dodatkom brutto z tytułu zaszeregowania w przypadku zawieszenia, przed uchyleniem, w sposób nieprzerwany i na dłuższy okres, wykonywania tego prawa w zakresie wynagrodzenia, ze względów związanych głównie z koniecznością likwidacji nadmiernego deficytu budżetowego (ustawodawca powołuje się wyraźnie na przewidziany w traktacie [FUE] próg wynoszący 3 % produktu krajowego brutto)?”.
W przedmiocie pytania prejudycjalnego
18 Poprzez swoje pytanie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 TUE należy interpretować w ten sposób, że zasada niezawisłości sędziowskiej stoi na przeszkodzie uchyleniu uregulowań państwa członkowskiego – po ich nieprzerwanym zawieszeniu przez dłuższy czas ze względów związanych w szczególności z koniecznością likwidacji nadmiernego deficytu budżetowego tego państwa – zgodnie z którymi to uregulowaniami sędziowie i prokuratorzy z dwudziestoletnim stażem pracy w sądownictwie otrzymywali, w chwili przejścia w stan spoczynku lub zakończenia pełnienia obowiązków z innych niezależnych od nich przyczyn, dodatek z tytułu przejścia w stan spoczynku.
19 Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa, mimo że organizacja wymiaru sprawiedliwości w państwach członkowskich należy do ich kompetencji, to przy jej wykonywaniu państwa członkowskie mają obowiązek dotrzymywać zobowiązań wynikających dla nich z prawa Unii, w szczególności gdy ustanawiają zasady ustalania wynagrodzenia sędziów (zob. podobnie wyroki: z dnia 18 maja 2021 r., Asociaţia „Forumul Judecătorilor din România” i in., C‑83/19, C‑127/19, C‑195/19, C‑291/19, C‑355/19 i C‑397/19, EU:C:2021:393, pkt 111; a także z dnia 25 lutego 2025 r., Sąd Rejonowy w Białymstoku i Adoreikė, C‑146/23 i C‑374/23, EU:C:2025:109, pkt 33).
20 Artykuł 19 TUE, w którym skonkretyzowano afirmowaną w art. 2 TUE wartość państwa prawnego, powierza sądom państw członkowskich i Trybunałowi zadanie zapewnienia pełnego stosowania prawa Unii we wszystkich państwach członkowskich, jak również ochrony sądowej, którą jednostki wywodzą z tego prawa. W tym celu kluczową kwestią jest zachowanie niezależności takich organów. Ten wymóg, stanowiący integralny element sądzenia, wchodzi bowiem w zakres istoty prawa podstawowego do skutecznej ochrony sądowej i do rzetelnego procesu sądowego, które to prawo ma fundamentalne znaczenie jako gwarancja ochrony wszystkich praw, jakie podmioty prawa wywodzą z prawa Unii, oraz zachowania wartości wspólnych państwom członkowskim określonych w art. 2 TUE, w szczególności wartości państwa prawnego (wyrok z dnia 25 lutego 2025 r., Sąd Rejonowy w Białymstoku i Adoreikė, C‑146/23 i C‑374/23, EU:C:2025:109, pkt 47, 48 i przytoczone tam orzecznictwo).
21 Pojęcie „niezawisłości sądów” oznacza między innymi, że dany organ wypełnia swe zadania sądownicze w pełni autonomicznie, nie podlegając żadnej hierarchii służbowej ani nie będąc podporządkowany komukolwiek i nie otrzymując nakazów czy wytycznych z jakiegokolwiek źródła, oraz że jest on w ten sposób chroniony przed ingerencją i naciskami zewnętrznymi mogącymi zagrozić niezależności osądu jego członków i wpływać na ich rozstrzygnięcia. Tak jak nieusuwalność członków danego organu, poziom ich wynagrodzenia odpowiadający wadze wykonywanych przez nich zadań stanowi zaś nieodłączną gwarancję niezawisłości sędziowskiej (wyrok z dnia 25 lutego 2025 r., Sąd Rejonowy w Białymstoku i Adoreikė, C‑146/23 i C‑374/23, EU:C:2025:109, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo).
22 Chociaż zgodnie z zasadą podziału władz charakteryzującą funkcjonowanie państwa prawnego należy zagwarantować niezależność sądów względem władzy ustawodawczej i władzy wykonawczej państwa członkowskiego, to sam fakt, że władze te są zaangażowane w ustalanie wynagrodzenia sędziów, nie może jako taki stworzyć zależności sędziów od tych władz ani wzbudzać wątpliwości co do niezawisłości lub bezstronności tych sędziów. Państwa członkowskie dysponują bowiem szerokim zakresem uprawnień dyskrecjonalnych, gdy opracowują budżet i starają się znaleźć kompromis między różnymi pozycjami wydatków publicznych. Ten szeroki zakres uprawnień dyskrecjonalnych obejmuje metodę obliczania tych wydatków, między innymi wynagrodzeń sędziów, ponieważ krajowe władze ustawodawcza i wykonawcza znajdują się w najlepszym położeniu, by uwzględnić szczególny kontekst społeczno-gospodarczy państwa członkowskiego, w jakim należy opracować ten budżet i zagwarantować niezawisłość sędziowską (wyrok z dnia 25 lutego 2025 r., Sąd Rejonowy w Białymstoku i Adoreikė, C‑146/23 i C‑374/23, EU:C:2025:109, pkt 50, 51).
23 Niemniej jednak krajowe przepisy dotyczące wynagrodzenia sędziów nie mogą prowadzić do powstania w przekonaniu jednostek uzasadnionych wątpliwości co do niepodatności danych sędziów na czynniki zewnętrzne oraz ich neutralności względem ścierających się przed nimi interesów. Do tych celów karty, raporty i inne dokumenty sporządzone przez Radę Europy lub podlegające systemowi Organizacji Narodów Zjednoczonych mogą dostarczyć istotnych wskazówek przy wykładni prawa Unii w obliczu przepisów krajowych przyjętych w tej dziedzinie (wyrok z dnia 25 lutego 2025 r., Sąd Rejonowy w Białymstoku i Adoreikė, C‑146/23 i C‑374/23, EU:C:2025:109, pkt 52, 53).
24 Jak orzekł Trybunał w wyroku z dnia 25 lutego 2025 r., Sąd Rejonowy w Białymstoku i Adoreikė (C‑146/23 i C‑374/23, EU:C:2025:109, pkt 65), władze ustawodawcza i wykonawcza państwa członkowskiego mogą odstąpić od uregulowania krajowego, które określa w sposób obiektywny zasady ustalania wynagrodzenia sędziów, decydując o obniżeniu wysokości tego wynagrodzenia, z zastrzeżeniem spełnienia szeregu wymogów.
25 Po pierwsze, zgodnie z zasadą pewności prawa środek dotyczący obniżenia wynagrodzeń sędziów lub ich uposażenia w stanie spoczynku musi być określony ustawą, obiektywny, przewidywalny i przejrzysty. Ustawa ta może przewidywać udział partnerów społecznych, w szczególności organizacji reprezentujących danych sędziów. W tym kontekście przejrzystość procesu legislacyjnego przyczynia się do zagwarantowania niezawisłości sędziowskiej (wyrok z dnia 25 lutego 2025 r., Sąd Rejonowy w Białymstoku i Adoreikė, C‑146/23 i C‑374/23, EU:C:2025:109, pkt 54, 66).
26 Po drugie, środek dotyczący obniżenia wynagrodzeń sędziów lub ich uposażenia w stanie spoczynku powinien być uzasadniony celem interesu ogólnego, takim jak wymóg zlikwidowania nadmiernego deficytu budżetowego w rozumieniu art. 126 ust. 1 TFUE, przy czym możliwość powołania się przez państwo członkowskie na tego rodzaju wymóg nie oznacza z góry wszczęcia przeciwko temu państwu postępowania na podstawie protokołu nr 12 w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu, załączonego do traktatów UE i FUE (wyrok z dnia 25 lutego 2025 r., Sąd Rejonowy w Białymstoku i Adoreikė, C‑146/23 i C‑374/23, EU:C:2025:109, pkt 67, 68 i przytoczone tam orzecznictwo).
27 Względy budżetowe, które uzasadniały przyjęcie środka stanowiącego odstępstwo od przepisów ogólnych w dziedzinie wynagrodzeń sędziów, powinny być jasno wyszczególnione. Ponadto, z zastrzeżeniem wyjątkowych, należycie uzasadnionych okoliczności, środki te nie powinny dotyczyć konkretnie jedynie członków sądów krajowych i powinny wpisywać się w ramy bardziej ogólne, mające spowodować, że w realizowanym wysiłku budżetowym będzie uczestniczyć szersza zbiorowość członków krajowej służby publicznej (zob. podobnie wyroki: z dnia 27 lutego 2018 r., Associação Sindical dos Juízes Portugueses, C‑64/16, EU:C:2018:117, pkt 49; z dnia 25 lutego 2025 r., Sąd Rejonowy w Białymstoku i Adoreikė, C‑146/23 i C‑374/23, EU:C:2025:109, pkt 69).
28 Jak przewidziano w pkt 54 rekomendacji Komitetu Ministrów z 2010 r., „[s]pecjalne środki powinny zostać wprowadzone w celu uniknięcia cięć pensji wymierzonych w sędziów”. Jednakże, jak uściślono w pkt 57 uzasadnienia tej rekomendacji, „[ś]rodek mający na celu uniknięcie cięć pensji sędziów nie stoi na przeszkodzie obniżeniu pensji wpisującemu się w ramy polityk publicznych zmierzających do ogólnego obniżenia pensji pracowników sfery publicznej” [tłumaczenie nieoficjalne].
29 W konsekwencji, gdy państwo członkowskie przyjmuje środki wprowadzające ograniczenia budżetowe, które uderzają w jego urzędników i innych pracowników sfery publicznej, może ono – w społeczeństwie cechującym się solidarnością, jak podkreślono w art. 2 TUE – zdecydować o stosowaniu tych środków również do krajowych sędziów (wyrok z dnia 25 lutego 2025 r., Sąd Rejonowy w Białymstoku i Adoreikė, C‑146/23 i C‑374/23, EU:C:2025:109, pkt 71).
30 Po trzecie, zgodnie z zasadą proporcjonalności, która stanowi zasadę ogólną prawa Unii [wyrok z dnia 8 marca 2022 r., Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld (Bezpośrednia skuteczność), C‑205/20, EU:C:2022:168, pkt 31], środek mający na celu obniżenie wynagrodzenia sędziów powinien być odpowiedni do zagwarantowania realizacji zamierzonego celu interesu ogólnego, a także ograniczony do tego, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu, i nie być nieproporcjonalny w stosunku do tego celu, co zakłada wyważenie znaczenia wspomnianego celu oraz wagi ingerencji w zasadę niezawisłości sędziowskiej.
31 W tym kontekście środek tego rodzaju, jeżeli okazuje się odpowiedni do realizacji celu interesu ogólnego, o którym mowa w pkt 26 niniejszego wyroku, powinien jednak pozostawać środkiem wyjątkowym i czasowym w tym znaczeniu, że nie powinien być stosowany dłużej niż przez okres niezbędny do realizacji zamierzonego prawnie uzasadnionego celu, takiego jak likwidacja nadmiernego deficytu budżetowego. Ponadto wpływ rzeczonego środka na wynagrodzenie sędziów nie powinien być nieproporcjonalny do zamierzonego celu (wyrok z dnia 25 lutego 2025 r., Sąd Rejonowy w Białymstoku i Adoreikė, C‑146/23 i C‑374/23, EU:C:2025:109, pkt 73, 74).
32 Niemniej jednak, ze względu na przypomniany w pkt 22 niniejszego wyroku szeroki zakres uznania przyznany państwom członkowskim przy opracowywaniu budżetu i podejmowaniu decyzji między różnymi pozycjami wydatków publicznych, państwo członkowskie może przyjąć środek ustawodawczy mający na celu nie odstępstwo od podstawowego uregulowania określającego wynagrodzenia sędziów w celu stawienia czoła kryzysowi budżetowemu, lecz zmianę tego uregulowania w przyszłości poprzez obniżenie ich wynagrodzenia, w celu poprawy swojej sytuacji budżetowej w perspektywie długoterminowej.
33 Zasada niezawisłości sędziowskiej, która wynika z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 TUE, nie może stać na przeszkodzie takiej zmianie, nawet jeśli nie jest ona ograniczona w czasie, o ile nowo ustalony poziom wynagrodzenia sędziów jest wystarczający do zapewnienia ich niezawisłości.
34 Ochrona niezawisłości sędziów wymaga bowiem, by mimo stosowania wobec nich środka wprowadzającego ograniczenie budżetowe poziom wynagrodzenia sędziów wciąż odpowiadał wadze wykonywanych przez nich zadań, aby zgodnie z orzecznictwem przypomnianym w pkt 21niniejszego wyroku byli oni chronieni przed ingerencją lub naciskami z zewnątrz, które mogłyby zagrozić niezależności ich osądu i wpływać na ich rozstrzygnięcia.
35 W tym względzie z wyroku z dnia 7 lutego 2019 r., Escribano Vindel (C‑49/18, EU:C:2019:106, pkt 70, 71, 73), wynika, że poziom wynagrodzenia sędziów powinien być wystarczająco wysoki, z uwzględnieniem kontekstu społeczno-gospodarczego danego państwa członkowskiego, by zapewnić im niezależność ekonomiczną mogącą chronić ich przed ryzykiem, że ewentualne interwencje lub naciski zewnętrzne mogłyby zaszkodzić neutralności wydawanych przez nich orzeczeń. Tak więc poziom tego wynagrodzenia powinien móc ochronić sędziów przed ryzykiem korupcji.
36 Ocena odpowiedniego charakteru wynagrodzenia sędziów zakłada w szczególności uwzględnienie sytuacji gospodarczej, społecznej i finansowej danego państwa członkowskiego. Z tej perspektywy stosowne jest porównanie przeciętnego wynagrodzenia sędziów z przeciętnym wynagrodzeniem w tym państwie (wyrok z dnia 25 lutego 2025 r., Sąd Rejonowy w Białymstoku i Adoreikė, C‑146/23 i C‑374/23, EU:C:2025:109, pkt 62).
37 Rozważania przedstawione w dwóch poprzednich punktach mają zastosowanie mutatis mutandis do sędziów w stanie spoczynku. Okoliczność, że sędziowie czynni zawodowo mają gwarancję, że po przejściu w stan spoczynku otrzymają wystarczająco wysokie uposażenie, może bowiem chronić ich przed ryzykiem korupcji w okresie ich aktywności zawodowej.
38 W tym względzie należy przywołać pkt 54 zalecenia Komitetu Ministrów z 2010 r., zgodnie z którym „[p]owinno zapewnić się gwarancje otrzymywania godnego wynagrodzenia w przypadku […] renty w wysokości zbliżonej do wynagrodzenia pobieranego podczas pełnienia obowiązków”. Podobnie z pkt 6.4 Europejskiej Karty Statusu Sędziego, wspomnianej w pkt 16 niniejszego wyroku, wynika, że status ten powinien gwarantować sędziom, „którzy osiągnęli ustawowy wiek przejścia w stan spoczynku, po pełnieniu obowiązków zawodowych przez określony czas, wypłatę uposażenia, którego poziom musi być jak najbardziej zbliżony do poziomu ich ostatniego wynagrodzenia sędziowskiego” [tłumaczenie nieoficjalne].
39 Po czwarte, środek dotyczący obniżenia wynagrodzeń powinien móc podlegać skutecznej kontroli sądowej zgodnie z przepisami proceduralnymi przewidzianymi w prawie danego państwa członkowskiego.
40 Mimo że w ramach postępowania przewidzianego w art. 267 TFUE zadaniem Trybunału nie jest stosowanie przepisów prawa Unii w określonej sprawie, może on – na podstawie akt spraw w postępowaniach głównych, jak również uwag na piśmie będących w jego dyspozycji – w celu udzielenia sądom odsyłającym użytecznej odpowiedzi dostarczyć im wskazówek, które umożliwią tym sądom wydanie wyroku (wyrok z dnia 25 lutego 2025 r., Sąd Rejonowy w Białymstoku i Adoreikė, C‑146/23 i C‑374/23, EU:C:2025:109, pkt 77 i przytoczone tam orzecznictwo).
41 W tym względzie należy wskazać w pierwszej kolejności, że uchylenie art. 81 ust. 1 ustawy o dawnym statusie sędziów przez ustawę o nowym statusie sędziów zostało w niniejszym przypadku uzasadnione wymogami związanymi z likwidacją nadmiernego deficytu budżetowego danego państwa członkowskiego, o czym świadczy w szczególności uzasadnienie ustawy nr 285/2010, o którym mowa w pkt 6 niniejszego wyroku. Ogólniej rzecz ujmując, jak wynika z pkt 15 niniejszego wyroku, sąd odsyłający wskazuje, że uzasadnienie szeregu przyjętych przez rząd rozporządzeń nadzwyczajnych, którymi zawieszona została wypłata odprawy, podkreślało ryzyko, że deficyt budżetowy Rumunii przekroczy próg 3 % PKB przewidziany w art. 126 ust. 2 TFUE w związku z art. 1 protokołu nr 12 w sprawie procedury dotyczącej nadmiernego deficytu, załączonego do traktatów UE i FUE, jak również ryzyko, że w braku pilnego przyjęcia środków dotyczących obniżenia wynagrodzeń to państwo członkowskie będzie musiało zmierzyć się z wszczęciem przez Komisję procedury z tytułu nadmiernego deficytu.
42 W drugiej kolejności zniesienie odprawy pociąga za sobą ograniczone obniżenie wysokości wynagrodzenia sędziów rumuńskich. Ponadto środek ten wpływa nie na wynagrodzenie zasadnicze sędziów rumuńskich, lecz na dodatek do wynagrodzenia, który mógł zostać pobrany tylko raz, w chwili przejścia w stan spoczynku. W związku z tym, z zastrzeżeniem ustaleń, których powinien dokonać sąd odsyłający, zniesienie tej odprawy nie wydaje się nieproporcjonalne.
43 W trzeciej kolejności, jak podkreśliła Komisja w uwagach na piśmie, opierając się na wykresie 34 z komunikatu COM(2023) 309 final, zatytułowanego „Unijna tablica wyników wymiaru sprawiedliwości z 2023 r.”, na początku kariery zawodowej i w przypadku sędziów sądów wyższego szczebla średnie roczne wynagrodzenie sędziów rumuńskich stanowi, odpowiednio, 2,9‑krotność i 5,8‑krotność rumuńskiego średniego rocznego wynagrodzenia brutto.
44 Z dwóch powyższych punktów wynika, że pomimo uchylenia art. 81 ust. 1 ustawy o dawnym statusie sędziów wynagrodzenie sędziów rumuńskich pozostaje adekwatne do wagi wykonywanych przez nich obowiązków.
45 W czwartej kolejności zawieszenie, a następnie uchylenie tego przepisu wpisują się w szerszą politykę obniżania wynagrodzenia członków korpusu rumuńskiej służby publicznej. I tak, art. 13 ust. 1 ustawy nr 285/2010 stanowił, że „[w] odniesieniu do 2011 r. nie mają zastosowania przepisy prawne dotyczące przyznawania pomocy lub, w stosownych przypadkach, dodatku z tytułu przejścia w stan spoczynku, wykreślenia, zakończenia pełnienia obowiązków lub przeniesienia do rezerwy”. Jak wskazała zaś Komisja w uwagach na piśmie, zniesienie pomocy towarzyszącej przeniesieniu do rezerwy dotyczyło żołnierzy, policjantów oraz urzędników korzystających ze szczególnego statusu w systemie zarządzania więziennictwem.
46 W piątej kolejności, w kontekście niniejszej sprawy, uchylenie art. 81 ust. 1 ustawy o dawnym statusie sędziów i prokuratorów, po tym, jak przepis ten był stale zawieszony przez trzynaście lat, przyczyniło się do wyjaśnienia stanu prawa krajowego, a tym samym do zapewnienia pewności prawa.
47 Ponadto, z zastrzeżeniem ustaleń, których dokonanie należy do sądu odsyłającego, skarżące w postępowaniu przed sądem krajowym nie mogą powoływać się na jakiekolwiek uzasadnione oczekiwania co do utrzymania prawa do odprawy. Jak wynika z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, „[u]zasadnione oczekiwania co do możliwości dalszego korzystania z dobra muszą opierać się na »wystarczającej podstawie w prawie krajowym«, na przykład gdy znajduje ona potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie sądów lub gdy opiera się na przepisie ustawowym lub akcie prawnym dotyczącym danego interesu majątkowego” (wyrok ETPC z dnia 23 września 2014 r. w sprawie Valle Pierimpiè Società Agricola S.P.A przeciwko Włochom, CE:ECHR:2014:0923JUD004615411, § 38) [tłumaczenie nieoficjalne].
48 W niniejszej zaś sprawie zarówno z orzecznictwa Curtea Constituțională (trybunału konstytucyjnego), o którym mowa w pkt 16 niniejszego wyroku, jak i z art. 66 ust. 3 ustawy nr 24/2000, o którym mowa w pkt 3 niniejszego wyroku, wynika, że od 2010 r. prawa do odprawy nie można uważać za oparte na wystarczającej podstawie w prawie rumuńskim. Curtea Constituțională (trybunał konstytucyjny) uznał bowiem, że ponieważ prawo do odprawy nie należy do kategorii praw podstawowych, ustawodawca rumuński miał swobodę zniesienia wypłaty tej odprawy. Co się tyczy owego art. 66 ust. 3, przewiduje on, że uchylenie przepisu, który został zawieszony, może być przedmiotem wyraźnego przepisu ze skutkiem od dnia wygaśnięcia zawieszenia.
49 W świetle całości powyższych rozważań odpowiedź na przedłożone Trybunałowi pytanie powinna brzmieć: art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 TUE należy interpretować w ten sposób, że zasada niezawisłości sędziowskiej nie stoi na przeszkodzie uchyleniu uregulowań państwa członkowskiego – po ich nieprzerwanym zawieszeniu przez dłuższy czas ze względów związanych w szczególności z koniecznością likwidacji nadmiernego deficytu budżetowego tego państwa – zgodnie z którymi to uregulowaniami sędziowie i prokuratorzy z dwudziestoletnim stażem pracy w sądownictwie otrzymywali, w chwili przejścia w stan spoczynku lub zakończenia pełnienia obowiązków z innych niezależnych od nich przyczyn, dodatek z tytułu przejścia w stan spoczynku.
W przedmiocie kosztów
50 Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.
Z powyższych względów Trybunał (siódma izba) orzeka, co następuje:
Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 TUE
należy interpretować w ten sposób, że:
zasada niezawisłości sędziowskiej nie stoi na przeszkodzie uchyleniu uregulowań państwa członkowskiego – po ich nieprzerwanym zawieszeniu przez dłuższy czas ze względów związanych w szczególności z koniecznością likwidacji nadmiernego deficytu budżetowego tego państwa – zgodnie z którymi to uregulowaniami sędziowie i prokuratorzy z dwudziestoletnim stażem pracy w sądownictwie otrzymywali, w chwili przejścia w stan spoczynku lub zakończenia pełnienia obowiązków z innych niezależnych od nich przyczyn, dodatek z tytułu przejścia w stan spoczynku.
Podpisy
Top