Uzasadnienie
Wydanie tymczasowe
OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO
JOSÉGO MARTÍNA Y PÉREZA DE NANCLARESA,
przedstawiona w dniu 21 stycznia 2026 r.(1)
Sprawa T‑150/25
Zollamt Österreich
przy udziale
G GmbH
[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (trybunał administracyjny, Austria)]
Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Unijny kodeks celny – Artykuł 33 rozporządzenia (UE) nr 952/2013 – Decyzja w sprawie wiążącej informacji taryfowej – Artykuł 34 ust. 3 – 6 rozporządzenia nr 952/2013 – Utrata ważności, unieważnienie i cofnięcie decyzji w sprawie wiążącej informacji taryfowej – Artykuł 44 ust. 4 rozporządzenia nr 952/2013 – Odwołanie od decyzji w sprawie wiążącej informacji taryfowej – Skorygowanie – Moc wsteczna orzeczenia sądowego
I. Wprowadzenie
1. Zagadnienie czasowych skutków norm prawnych jest całkowicie klasycznym tematem w doktrynie prawa. W istocie, już od czasów prawa rzymskiego(2) obowiązuje ogólna zasada, według której „normy prawne nie mają mocy wstecznej”, zwłaszcza gdy chodzi o normy, które wprowadzają sankcje lub ograniczają prawa. Stanowi ona jeden z głównych fundamentów, na których opiera się wymóg pewności prawa i bezpieczeństwa prawnego. Natomiast w przypadku pytania dotyczącego czasowych skutków orzeczeń sądowych odpowiedź jest mniej stanowcza, w szczególności w przypadku orzeczeń uchylających akty prawne.
2. Takie dokładnie jest kluczowe i bezprecedensowe pytanie stawiane w niniejszej sprawie. Pytanie to stwarza w rzeczywistości Sądowi sposobność zbadania czasowych skutków orzeczenia wydanego przez krajowy organ sądowy zgodnie z art. 44 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny(3) (zwanego dalej „unijnym kodeksem celnym”) w odniesieniu do decyzji w sprawie wiążącej informacji taryfowej (zwanej dalej „decyzją WIT”).