19 W świetle powyższego należy stwierdzić, że uzasadnienie przedstawione w decyzjach oddalających odwołanie administracyjne i zażalenie ukazuje w sposób jasny i jednoznaczny metodę obliczania podatku zastosowaną przez EBC oraz rozumowanie przyjęte przez tę instytucję. Skarżącemu umożliwiono zatem zrozumienie zakresu podjętego wobec niego środka, a sąd Unii może sprawować kontrolę nad zgodnością z prawem tych decyzji.
20 Należy dodać, że uzasadnienie może nie być wyczerpujące i należy je uznać za wystarczające, jeżeli przedstawia okoliczności faktyczne i rozważania prawne o zasadniczym znaczeniu dla systematyki decyzji (zob. podobnie wyrok z dnia 13 grudnia 2017 r., CJ/ECDC, T‑692/16, niepublikowany, EU:T:2017:894, pkt 116 i przytoczone tam orzecznictwo). Administracja nie jest zatem zobowiązana do zajmowania stanowiska wobec wszystkich podniesionych przed nią argumentów (zob. podobnie wyrok z dnia 11 stycznia 2007 r., Technische Glaswerke Ilmenau/Komisja, C‑442/04 P, niepublikowany, EU:C:2007:6, pkt 30).
21 W konsekwencji argumenty skarżącego, w drodze których zarzuca on EBC, że ten nie uzasadnił wystarczająco powodu, zgodnie z którym zastosował tę samą metodę obliczania podatku co metoda zastosowana przez Komisję, lub że nie wyjaśnił powodu, dla którego stosuje tę samą metodę obliczania podatku do członków jego personelu korzystających z urlopu wychowawczego i do tych, którzy korzystają z urlopu bezpłatnego (zob. pkt 14 powyżej), nie są w stanie podważyć stwierdzenia dokonanego w pkt 19 powyżej, ponieważ EBC nie miał żadnego obowiązku ustosunkowania się do wszystkich podniesionych przed nim argumentów.
22 Z powyższego wynika, że zarzut trzeci, dotyczący niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, należy oddalić.
W przedmiocie zarzutu pierwszego, opartego na naruszeniu zasad obliczania podatku określonych w rozporządzeniu nr 260/68 oraz na oczywistym błędzie w ocenie
23 Skarżący podnosi przede wszystkim, że na podstawie art. 3 i 4 rozporządzenia nr 260/68 podatek należny od urzędników i pracowników Unii powinien być obliczany na podstawie otrzymanego wynagrodzenia. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący powołuje się w szczególności na orzecznictwo wynikające z wyroku z dnia 21 października 2009 r., Ramaekers‑Jørgensen/Komisja (F‑74/08, EU:F:2009:142). Wyjaśnia on, że sąd Unii nigdy nie wypowiedział się wyraźnie w tej kwestii. Dodaje, że pojęcie „[wypłaty] według której opodatkowany jest okres miesięczny” zawarte w art. 7 akapit pierwszy rozporządzenia nr 260/68 nie zostało precyzyjnie zdefiniowane i że wykładnia, jaką EBC nadaje mu w zaskarżonej decyzji, nie jest oczywista. W tym względzie podnosi on, że w razie wątpliwości co do wykładni przepisu podatkowego należy przyjąć wykładnię najkorzystniejszą dla podatnika.
24 Skarżący podnosi następnie, że wbrew temu, co twierdził EBC w decyzjach oddalających odwołanie administracyjne i zażalenie, metoda, którą zastosował, nie jest taka sama jak metoda zastosowana przez Komisję, podczas gdy art. 10 rozporządzenia nr 260/68 zobowiązuje jednostki administracji Unii do przeprowadzania konsultacji w celu zapewnienia jednolitego stosowania przepisów tego rozporządzenia. Skarżący ilustruje to twierdzenie poprzez obliczenie dokonane za pomocą kalkulacji finansowej udostępnionej personelowi Komisji, z którego wynika, że instytucja ta, w sytuacji porównywalnej z jego sytuacją, oblicza należny podatek na podstawie wynagrodzenia rzeczywiście pobranego przez danego urzędnika lub pracownika. Utrzymuje on również, że EBC przyznał w komunikacie do personelu opublikowanym w intranecie instytucji w dniu 19 stycznia 2024 r., że metoda obliczania podatku proporcjonalnego w odniesieniu do miesięcy, które nie zostały w pełni przepracowane, jest niedoskonała.
25 Skarżący twierdzi wreszcie, że EBC niesłusznie stosuje tę samą metodę obliczania podatku należnego od urzędnika lub pracownika w przypadku urlopu wychowawczego oraz urlopu bezpłatnego, podczas gdy te dwie formy urlopu nie mogą być porównywalne. Zdaniem skarżącego członek personelu korzystający z urlopu bezpłatnego jest bowiem uprawniony do wykonywania dodatkowej działalności zarobkowej podczas wspomnianego urlopu, podczas gdy nie jest tak w przypadku członka personelu, który korzysta z urlopu wychowawczego.
26 EBC kwestionuje tę argumentację.
27 Na wstępie należy zauważyć, że w zarzucie pierwszym, choć formalnie dotyczącym naruszenia zasad obliczania podatku określonych w rozporządzeniu nr 260/68 i oczywistego błędu w ocenie, skarżący zarzuca EBC w rzeczywistości naruszenie prawa. W zarzucie pierwszym skarżący podnosi bowiem, że przyjęta przez EBC wykładnia art. 7 akapit pierwszy rozporządzenia nr 260/68 jest błędna. Tymczasem gdyby tak było, należałoby stwierdzić, że EBC naruszył prawo przy wykładni tego przepisu, co skarżący zresztą przyznał na rozprawie w odpowiedzi na pytanie Sądu.
28 Należy również zauważyć, że argumentacja skarżącego, w drodze której twierdzi on, że EBC niesłusznie stosuje tę samą metodę obliczania podatku należnego od urzędnika lub pracownika w przypadku urlopu wychowawczego oraz urlopu bezpłatnego, podczas gdy te dwie formy urlopu nie są podobne do siebie (zob. pkt 25 powyżej), pokrywa się z zarzutem przedstawionym w zarzucie drugim, opartym na naruszeniu zasady równego traktowania, który zostanie zbadany poniżej po zbadaniu zarzutu pierwszego.
29 Co się tyczy wyroku z dnia 21 października 2009 r., Ramaekers‑Jørgensen/Komisja (F‑74/08, EU:F:2009:142), na który powołuje się skarżący na poparcie twierdzenia, że podatek należny od urzędników i pracowników Unii powinien być zawsze obliczany na podstawie otrzymanego wynagrodzenia (zob. pkt 23 powyżej), należy zauważyć – podobnie jak uczynił to EBC – że sytuacja rozpatrywana w tym wyroku różni się od sytuacji w niniejszej sprawie. Pytanie postawione w sprawie, w której zapadł ten wcześniejszy wyrok, dotyczyło bowiem ustalenia podstawy opodatkowania w celu obliczenia należnego podatku w szczególnym przypadku strony skarżącej, w którym w następstwie śmierci małżonka następował zbieg jej wynagrodzenia z rentą rodzinną, która z powodu tej kumulacji była opodatkowana w większym stopniu, niż gdyby została opodatkowana odrębnie. W tej sprawie Sąd do spraw Służby Publicznej orzekł, że w takich okolicznościach podstawa opodatkowania składała się z kwoty odpowiadającej sumie wynagrodzenia urzędnika lub pracownika oraz renty rodzinnej wypłacanych co miesiąc (wyrok z dnia 21 października 2009 r., Ramaekers‑Jørgensen/Komisja, F‑74/08, EU:C:2009:142, pkt 48–54). Tymczasem pytanie postawione w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia stawki podatkowej mającej zastosowanie do kwot wypłacanych przez Unię jednemu z jej urzędników lub pracowników, w przypadku gdy kwoty te odnoszą się do okresu pracy krótszego niż miesiąc. Nie dotyczy ono określenia podstawy opodatkowania.
30 W przedmiocie wniosków wyciągniętych przez skarżącego z zastosowania kalkulatora finansowego udostępnionego personelowi Komisji (zob. pkt 24 powyżej) należy zauważyć, niezależnie od kwestii wartości dowodowej takiego narzędzia, że obliczenie dokonane przez skarżącego opiera się na błędnym założeniu, zgodnie z którym wynagrodzenie za okres krótszy niż miesiąc jest zrównane z pełnym miesięcznym wynagrodzeniem urzędnika lub pracownika wykonującego swoje obowiązki w niepełnym wymiarze czasu pracy. W celu przedstawienia danych liczbowych skarżący porównał bowiem sytuację urzędnika w grupie zaszeregowania AD 10 stopień 4 otrzymującego pełne wynagrodzenie miesięczne z sytuacją urzędnika mającego tę samą grupę zaszeregowania i stopień, wykonującego zwykłe czynności w niepełnym wymiarze czasu pracy, w wysokości 50 % pełnego wymiaru czasu pracy, w tym samym okresie miesięcznym. Tymczasem w tych dwóch sytuacjach wynagrodzenie otrzymywane przez urzędnika w grupie zaszeregowania AD 10 stopień 4 jest pełnym miesięcznym wynagrodzeniem, mimo że w jednym z dwóch przypadków jest wypłacane z tytułu zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy – a nie wynagrodzeniem wypłacanym z tytułu okresu pracy krótszego niż miesiąc, o którym mowa w art. 7 akapit pierwszy rozporządzenia nr 260/68.
31 Po przedstawieniu tych uwag wstępnych należy stwierdzić, że analiza kwestii postawionej w zarzucie pierwszym, dotyczącej ustalenia stawki podatkowej mającej zastosowanie do kwot wypłacanych przez Unię jednemu z jej urzędników lub pracowników, jeżeli kwoty te odnoszą się do okresu pracy krótszego niż miesiąc, wymaga wykładni art. 7 akapit pierwszy rozporządzenia nr 260/68, która jest sporna między stronami.
32 W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przy dokonywaniu wykładni przepisu prawa Unii należy brać pod uwagę nie tylko jego brzmienie, lecz także kontekst, w jakim został on umieszczony, oraz cele regulacji, której stanowi on część [zob. wyrok z dnia 21 grudnia 2023 r., G.K. i in. (Prokuratura Europejska), C‑281/22, EU:C:2023:1018, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo].
33 Co się tyczy brzmienia art. 7 akapit pierwszy rozporządzenia nr 260/68, należy przypomnieć, że stanowi on:
„W sytuacji gdy wypłata podlegająca opodatkowaniu dotyczy okresu krótszego niż miesiąc, stawka opodatkowania powinna odpowiadać stawce, według której opodatkowany jest okres miesięczny”.
34 Artykuł 7 akapit pierwszy rozporządzenia nr 260/68 uzależnia zatem stawkę podatku mającą zastosowanie do „wypłaty podlegającej opodatkowaniu” odnoszącej się do okresu pracy krótszego niż miesiąc od stawki podatkowej mającej zastosowanie do „[wypłaty] według której opodatkowany jest okres miesięczny”.
35 W tym względzie należy zauważyć, że znaczenie i zakres pojęcia „wypłaty podlegającej opodatkowaniu” mogą zostać określone z uwzględnieniem art. 3 rozporządzenia nr 260/68. Z tego ostatniego przepisu wynika, że wszelkiego rodzaju dochody, wynagrodzenia i dodatki wypłacane przez Unię jej urzędnikom i pracownikom podlegają opodatkowaniu, a zatem mogą zostać zakwalifikowane jako „wypłata podlegająca opodatkowaniu” w rozumieniu art. 7 akapit pierwszy tego rozporządzenia, stanowiąca podstawę opodatkowania, z której, po pierwsze, wyłączone są różne kwoty i dodatki stanowiące rekompensatę kosztów poniesionych z tytułu wykonywanych przez urzędników i pracowników obowiązków, a po drugie, odliczane są różne świadczenia i dodatki o charakterze rodzinnym lub socjalnym, do których stosuje się jedno lub więcej odliczeń w zależności od sytuacji danego urzędnika lub pracownika.
36 Natomiast pojęcie „[wypłaty] według której opodatkowany jest okres miesięczny” nie zostało zdefiniowane w rozporządzeniu nr 260/68.
37 Tymczasem pojęcia tego, w zakresie, w jakim odnosi się ono do płatności zakwalifikowanej jednocześnie jako „miesięczne” i które „powinno odpowiadać [temu okresowi]”, nie można interpretować w ten sposób, że odnosi się ono do płatności podlegającej opodatkowaniu, która nie ma charakteru miesięcznego. W związku z tym, zgodnie z jego brzmieniem, art. 7 akapit pierwszy rozporządzenia nr 260/68 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy członek personelu otrzymuje wynagrodzenie odpowiadające okresowi krótszemu niż miesiąc, stawka podatkowa mająca zastosowanie do tego częściowego wynagrodzenia jest obliczana na podstawie miesięcznego wynagrodzenia za pełny miesiąc pracy.
38 Należy zbadać, czy taka wykładnia art. 7 akapit pierwszy rozporządzenia nr 260/68, która wynika z jego brzmienia, znajduje potwierdzenie zarówno w jego wykładni kontekstowej, jak i celowościowej.
39 W pierwszej kolejności, jeśli chodzi o kontekst, w jaki wpisuje się art. 7 akapit pierwszy rozporządzenia nr 260/68, należy zaznaczyć w szczególności, że art. 3–7 i art. 13 rozporządzenia nr 260/68 określają zasady dotyczące podstawy opodatkowania i określenia wysokości podatku. Artykuł 3 tego rozporządzenia przewiduje w ust. 1 miesięczny charakter podatku, a ponadto wraz z art. 13 tego rozporządzenia określa główne składniki podstawy opodatkowania. Artykuły 4–6 tego rozporządzenia określają sposób obliczania podatku. W szczególności art. 4 ustala, według podziału dochodów, progresywną stawkę podatkową na poziomie od 8 do 45 %. Ponadto art. 5 uściśla sposób obliczania niektórych z tych dochodów do celów oszacowania podstawy opodatkowania, podczas gdy art. 6 przewiduje pewne odstępstwa od art. 3 i 4 do celów ustalenia stawki podatkowej dla niektórych dochodów.
40 Artykuł 7 rozporządzenia nr 260/68 określa następnie pewne zasady ustalania stawki podatku, w przypadku gdy wypłata dokonana na rzecz podatnika dotyczy okresu pracy innego niż okres jednego miesiąca. Artykuł 7 akapit pierwszy rozporządzenia nr 260/68 reguluje przypadek wypłaty odnoszącej się do okresu pracy krótszego niż miesiąc. Artykuł 7 akapit drugi tego rozporządzenia reguluje przypadek wypłaty odnoszącej się do okresu pracy dłuższego niż miesiąc. Akapit trzeci tego artykułu dotyczy przypadku wypłat korekty nieodnoszących się do miesiąca, w którym zostały one dokonane.
41 Artykuł 7 rozporządzenia nr 260/68 czyni zatem odniesienie do okresu jednego miesiąca, w szczególności w celu odróżnienia okresów od niego krótszych lub dłuższych. W związku z tym, biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 3 tego rozporządzenia podatek jest należny co miesiąc od wynagrodzenia wypłacanego przez Unię każdemu podatnikowi za miesięczny okres pracy, zasady ustalania stawki opodatkowania przewidziane w art. 7 tego rozporządzenia stanowią odstępstwo od zasad wynikających z art. 3 i 4 tego rozporządzenia, które mają zastosowanie, gdy zapłata dokonywana jest na rzecz podatnika w zamian za okres pracy w tym czasie.
42 Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 7 akapit drugi rozporządzenia nr 260/68 „[w] sytuacji gdy wypłata podlegająca opodatkowaniu dotyczy okresu dłuższego niż jeden miesiąc, podatek należy obliczyć tak, jakby płatność była rozłożona równo na miesiące, których dotyczy”.
43 Z przepisu tego wynika, że w przypadku gdy wypłata podlegająca opodatkowaniu dotyczy okresu dłuższego niż jeden miesiąc, do celów określenia należnego podatku należy uznać, że zapłata ta została zwykle rozdzielona w ciągu miesięcy, do których się odnosi. W związku z tym wynagrodzenie, które jest wyjątkowo wypłacane za taki okres, powinno być opodatkowane według tej samej stawki co wynagrodzenie otrzymywane przez podatnika za pełny miesiąc pracy.
44 To samo dotyczy stawki stosowanej do wynagrodzenia wypłacanego za okres krótszy niż miesiąc.
45 Kontekst, w jaki wpisuje się art. 7 akapit pierwszy rozporządzenia nr 260/68, potwierdza zatem wykładnię tego przepisu wynikającą z jego brzmienia, przedstawioną w pkt 37 powyżej.
46 W drugiej kolejności, jeśli chodzi o cele regulacji, której część stanowi wspomniany przepis, należy przypomnieć, że z preambuły rozporządzenia nr 260/68 wynika, że jego celem jest w szczególności określenie warunków, na jakich urzędnicy i inni pracownicy Unii podlegają podatkowi od dochodów, wynagrodzeń i dodatków ustanowionemu w art. 13 protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów.
47 Ponadto o ile cele art. 7 akapit pierwszy rozporządzenia nr 260/68 nie mogą zostać jasno określone w ramach wykładni literalnej tego przepisu lub tego rozporządzenia, o tyle należy podkreślić, że proponowana przez skarżącego wykładnia, zgodnie z którą zastosowanie do wynagrodzenia odnoszącego się do okresu krótszego niż miesiąc zasad obliczania podatku przewidzianych w art. 3 i 4 tego rozporządzenia pozbawiałaby ten przepis wszelkiej skuteczności (effet utile), ponieważ prowadziłaby do zastosowania do wynagrodzenia za okres krótszy niż jeden miesiąc – warunek, od którego konkretnie zależy stosowanie stawki podatku ustalonej w art. 7 akapit pierwszy rozporządzenia nr 260/68 – takiego samego sposobu obliczania podatku, w tym jego stawki, jak ten przewidziany w art. 3 i 4 rozporządzenia nr 260/68.
48 Należy zatem uznać, że wykładnia celowościowa art. 7 akapit pierwszy rozporządzenia nr 260/68 również potwierdza wniosek przedstawiony w pkt 37 powyżej.
49 Z całości powyższych rozważań wynika, że art. 7 akapit pierwszy rozporządzenia nr 260/68 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku wypłaty wynagrodzenia za okres krótszy niż miesiąc do rozpatrywanej kwoty należy zastosować stawkę podatku, której podlegają dochody uzyskiwane przez danego urzędnika lub pracownika, jeżeli przepracował on pełny miesiąc. Tym samym jeżeli urzędnik lub pracownik otrzymuje wynagrodzenie za okres krótszy niż miesiąc, podatek jest obliczany, po pierwsze, przy zastosowaniu tej samej stawki podatkowej, jaka miałaby zastosowanie, gdyby dany urzędnik lub pracownik przepracował cały miesiąc, a po drugie, proporcjonalnie do dni faktycznie przepracowanych.
50 W konsekwencji, przyjmując zaskarżoną decyzję na podstawie art. 7 akapit pierwszy rozporządzenia nr 260/68, który należy interpretować zgodnie z uzasadnieniem przedstawionym w pkt 33–48 powyżej, EBC nie naruszył prawa, w związku z czym należy oddalić zarzut pierwszy.
W przedmiocie zarzutu drugiego, opartego na naruszeniu obowiązku uzasadnienia
51 Skarżący zarzuca EBC, że z punktu widzenia obliczenia podatku nie dokonał on, z naruszeniem zasady równego traktowania, rozróżnienia między dwiema sytuacjami, które uważa za odmienne. W tym względzie skarżący wskazuje, że EBC błędnie stosuje tę samą metodę obliczania podatku, gdy urzędnik lub pracownik korzysta z urlopu wychowawczego oraz gdy korzysta z innego rodzaju urlopu bezpłatnego, podczas gdy jego zdaniem te dwie formy urlopu są nieporównywalne. Na poparcie swojego twierdzenia skarżący podnosi zasadniczo, że pracownik, który korzysta z urlopu bezpłatnego innego niż urlop wychowawczy, jest uprawniony do wykonywania dodatkowej działalności zarobkowej podczas tego urlopu, podczas gdy nie jest tak w przypadku członka personelu korzystającego z urlopu wychowawczego, a taka różnica finansowa powinna mieć wpływ na obliczenie należnego podatku.
52 EBC odrzuca te twierdzenia.
53 Na wstępie należy przypomnieć, że zasada równego traktowania, ustanowiona w art. 20 Karty, stanowi ogólną zasadę prawa Unii, która wymaga, aby porównywalne sytuacje nie były traktowane w odmienny sposób, a sytuacje odmienne nie były traktowane w sposób jednakowy, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie uzasadnione. Odmienne traktowanie jest uzasadnione, jeżeli jest ono oparte na kryterium obiektywnym i racjonalnym, to znaczy w sytuacji gdy pozostaje ono w związku z prawnie dopuszczalnym celem realizowanym przez dane przepisy oraz gdy jest proporcjonalne do celu realizowanego za pomocą danego sposobu traktowania (zob. wyrok z dnia 30 listopada 2023 r., MG/EBI, C‑173/22 P, EU:C:2023:932, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo).
54 Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem naruszenie zasady równego traktowania poprzez odmienne traktowanie zakłada, że sytuacje, do których się odnosi, są podobne, z uwzględnieniem ich całościowej charakterystyki. Elementy charakteryzujące różne sytuacje, a w ten sposób ich ewentualnie podobny charakter, winny być określone i ocenione w świetle przedmiotu i celu danych przepisów, przy czym należy uwzględnić także zasady i cele dziedziny, do której należy rozpatrywany akt (zob. wyrok z dnia 30 listopada 2023 r., MG/EBI, C‑173/22 P, EU:C:2023:932, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo).
55 W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że sytuacja członka personelu, który korzysta z urlopu wychowawczego na podstawie art. 29 warunków zatrudnienia personelu EBC, uściślonego w art. 5.11 regulaminu pracowniczego EBC, jest z punktu widzenia otrzymywanego wynagrodzenia porównywalna z sytuacją członka personelu, który korzysta z innej formy urlopu bezpłatnego, przewidzianej w art. 30 wspomnianych warunków zatrudnienia i sprecyzowanej w art. 5.12 wspomnianego regulaminu pracowniczego. Niezależnie bowiem od podstawy prawnej rozpatrywanego urlopu – czy chodzi o art. 29, czy art. 30 warunków zatrudnienia personelu EBC – urlop ten jest określany mianem „bezpłatnego”, to znaczy, że dany członek personelu w obu przypadkach nie otrzymuje w tym okresie urlopu żadnego wynagrodzenia ze strony EBC w związku z wykonywaniem przez niego działalności zawodowej. Ponadto nic nie stoi na przeszkodzie temu, aby urlop wychowawczy i inny urlop bezpłatny były przyznawane w EBC na okres krótszy niż miesiąc lub rozpoczynały się w trakcie miesiąca, tak aby członkowie personelu, których dotyczy taki urlop, mogli w obu przypadkach otrzymywać wynagrodzenie za okres krótszy niż miesiąc.
56 W konsekwencji skarżący nie ma podstaw, by twierdzić, że urlop wychowawczy i inne formy urlopu bezpłatnego przewidziane w warunkach zatrudnienia personelu EBC są nieporównywalne, w związku z czym nie może on skutecznie powoływać się na naruszenie zasady równego traktowania związane z identycznym stosowaniem przez EBC art. 7 akapit pierwszy rozporządzenia nr 260/68 w przypadku urlopu wychowawczego lub urlopu bezpłatnego udzielanego na okres krótszy niż miesiąc lub rozpoczynający się w miesiącu, za który wypłaca się wynagrodzenie za okres krótszy niż jeden miesiąc.
57 Wniosku tego nie podważa twierdzenie skarżącego, zgodnie z którym członek personelu EBC korzystający z urlopu bezpłatnego innego niż urlop wychowawczy jest uprawniony do wykonywania dodatkowej działalności zarobkowej w trakcie tego urlopu, podczas gdy nie jest tak w przypadku członka personelu EBC korzystającego z urlopu wychowawczego, w związku z czym ich sytuacje są nieporównywalne. Możliwość wykonywania dodatkowej działalności zawodowej przez niektórych członków personelu korzystających z urlopu bezpłatnego innego niż urlop wychowawczy nie ma bowiem wpływu na ich sytuację finansową wobec EBC, ponieważ wypłata ich wynagrodzenia jest zawieszona, podobnie jak w przypadku członków personelu korzystających z urlopu wychowawczego.
58 Należy zatem oddalić zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasady równego traktowania, a tym samym oddalić skargę w całości.
W przedmiocie kosztów
59 Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżący przegrał sprawę, należy – zgodnie z żądaniem BCE – obciążyć go kosztami postępowania.
Z powyższych względów
SĄD (dziewiąta izba)
orzeka, co następuje:
1) Skarga zostaje oddalona.
2) DO zostaje obciążony kosztami postępowania.
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 23 lipca 2025 r.
Podpisy
Top