30 Zaskarżona decyzja stanowi odpowiedź EROD na zawarty w wiadomości elektronicznej NOYB z dnia 25 stycznia 2023 r. wniosek o udzielenie dostępu do akt sprawy. W wiadomości tej skarżąca powołała się na art. 41 Karty jako na główną podstawę prawną swojego wniosku, a tytułem uzupełnienia powołała „każdą inną podstawę prawną”, czyli co do zasady rozporządzenie nr 1049/2001.
31 Z zaskarżonej decyzji wynika, że EROD rozstrzygnęła w niej zarówno w przedmiocie wniosku o udzielenie dostępu na podstawie art. 41 Karty, słusznie wskazując, że konkretniej chodzi o art. 41 ust. 2 lit. b), jak i w przedmiocie wniosku, którego podstawą było rozporządzenie nr 1049/2001. W związku z tym, w odniesieniu do wniosku o udzielenie dostępu na podstawie tego rozporządzenia, EROD wezwała skarżącą do objaśnienia jego zakresu i zaakceptowania optymalnego rozwiązania. W tym zakresie, jak twierdzi EROD, zaskarżona decyzja stanowi jedynie środek pośredni, którego celem jest przygotowanie decyzji ostatecznej – co miało miejsce w niniejszej sprawie w dniu 12 kwietnia 2023 r. (zob. pkt 18 powyżej) – i co nie wywołuje żadnych wiążących skutków prawnych mogących naruszyć interesy skarżącej. Ta część zaskarżonej decyzji nie jest jednak przedmiotem niniejszej skargi.
32 Odnosząc się do wniosku o udzielenie dostępu do akt sprawy na podstawie art. 41 ust. 2 lit. b) Karty, EROD wskazała, że oceniła go „w sposób pogłębiony”, by następnie uznać, że wniosek ten należy oddalić z tego względu, że wiążąca decyzja nr 3/2022 nie mogła negatywnie wpłynąć na sytuację skarżącej, ponieważ nie przysługiwało jej takie prawo dostępu. Należy zatem uznać, że zaskarżona decyzja zawiera odmowę udzielenia dostępu do wnioskowanych akt na podstawie art. 41 ust. 2 lit. b) Karty. Ponadto, ponieważ wniosek o dostęp do akt sprawy został złożony, a w konsekwencji zaskarżona decyzja została wydana w momencie, gdy zarówno wiążąca decyzja nr 3/2022, jak i ostateczna decyzja irlandzkiego organu nadzorczego zostały już przyjęte, należy uznać, że zaskarżona decyzja ostatecznie określa stanowisko EROD w odniesieniu do tego wniosku o udzielenie dostępu w zakresie, w jakim jej podstawą jest art. 41 ust. 2 lit. b) Karty, i wpływa w sposób natychmiastowy i nieodwracalny na sytuację prawną skarżącej w odniesieniu do jej ewentualnego prawa dostępu do akt EROD.
33 Okoliczność, że EROD równolegle rozpatrzyła wniosek o udzielenie dostępu na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001, nie podważa powyższych wniosków. Prawo dostępu do akt, ustanowione w art. 41 ust. 2 lit. b) Karty oraz prawo publicznego dostępu do dokumentów instytucji przewidziane w rozporządzeniu nr 1049/2001 podlegają bowiem dwóm różnym systemom norm prawnych.
34 I tak, po pierwsze, te dwa prawa nie mają tych samych beneficjentów: podczas gdy prawo dostępu do dokumentów przysługuje każdemu obywatelowi Unii i każdej osobie fizycznej lub prawnej zamieszkałej lub mającej siedzibę w państwie członkowskim, prawo dostępu do akt przysługuje osobie, w odniesieniu do której są to „akta [jej] sprawy”, czyli samemu podmiotowi tego prawa.
35 Następnie te dwa prawa niekoniecznie odnoszą się do tych samych dokumentów: prawo dostępu ustanowione w art. 41 ust. 2 lit. b) Karty ma zastosowanie do akt osoby, której akta te dotyczą, podczas gdy prawo dostępu przewidziane w rozporządzeniu nr 1049/2001 ma zastosowanie do wszystkich dokumentów instytucji, niezależnie od istnienia akt danej osoby.
36 Ponadto, podczas gdy rozporządzenie nr 1049/2001 przewiduje w art. 7 i 8 dwuetapowe postępowanie administracyjne poprzedzające ewentualną skargę do sądu Unii, taki wymóg nie istnieje w odniesieniu do wniosku o dostęp do akt na podstawie art. 41 ust. 2 lit. b) Karty.
37 Wreszcie prawo dostępu do dokumentów podlega pewnym ograniczeniom ze względu na interes publiczny lub prywatny. Dokładniej rzecz ujmując, rozporządzenie nr 1049/2001 przewiduje w art. 4 system wyjątków zezwalający instytucjom na odmowę dostępu do dokumentu, w przypadku gdy jego ujawnienie naruszyłoby jeden z interesów chronionych przez ten przepis. Prawo dostępu do akt jest ograniczone jedynie „poszanowaniem uprawnionych interesów poufności oraz tajemnicy zawodowej i handlowej”. Należy dodać, że ta ostatnia różnica między tymi dwoma systemami skutkuje tym, że nie ma gwarancji, iż wniosek o udzielenie dostępu oparty na rozporządzeniu nr 1049/2001 doprowadzi w każdych okolicznościach do takiego samego rezultatu w odniesieniu do przekazanych dokumentów, jak gdyby został złożony na podstawie art. 41 ust. 2 lit. b) Karty. W tym względzie należy zauważyć, że na rozprawie, w odpowiedzi na pytanie Sądu i wbrew temu, co twierdziła w swoich pismach, EROD przyznała, iż w niniejszej sprawie skarżąca miała szerszy dostęp do dokumentów na podstawie tego ostatniego przepisu niż ten, z którego korzystała na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001.
38 Wynika z tego, że podniesiony przez EROD zarzut niedopuszczalności należy oddalić.
39 W drugiej kolejności, co się tyczy argumentu dotyczącego wyłącznie potwierdzającego charakteru zaskarżonej decyzji, wystarczy zauważyć, że wynika on z błędnej wykładni pisma EROD z dnia 21 listopada 2022 r. W piśmie tym, wysłanym w czasie, gdy toczyło się postępowanie na podstawie art. 65 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2016/679, EROD ustosunkowała się do pisma NOYB z dnia 10 sierpnia 2022 r. (zob. pkt 7 powyżej), w którym wezwano ją do umożliwienia NOYB skorzystania z prawa do bycia wysłuchanym po udzieleniu mu pełnego dostępu do akt sprawy. W swojej odpowiedzi EROD odniosła się wyłącznie do prawa skarżącej do bycia wysłuchaną przed wydaniem wiążącej decyzji, odmawiając jej takiego prawa i powołując w tym względzie wyłącznie art. 41 ust. 2 lit. a) Karty i art. 11 swojego regulaminu wewnętrznego, który przewiduje w szczególności, że przed podjęciem takiej decyzji EROD powinna zapewnić, „aby wszystkie osoby, które mogą być poszkodowane, zostały wysłuchane”. W piśmie z dnia 21 listopada 2022 r. EROD nie zajęła stanowiska w sprawie możliwości dostępu do akt na podstawie art. 41 ust. 2 lit. b) Karty. Wynika stąd, że zaskarżona decyzja nie może zostać uznana jedynie za akt potwierdzający to pismo.
40 Jest tak, tym bardziej że – jak stwierdzono w pkt 30 powyżej – wspomniana decyzja stanowi w rzeczywistości odpowiedź EROD na wniosek o udzielenie dostępu do akt zawarty w wiadomości elektronicznej NOYB z dnia 25 stycznia 2023 r. Jak potwierdziła to EROD na rozprawie, potraktowała ona wniosek o udzielenie dostępu do akt z dnia 25 stycznia 2023 r. jako nowy wniosek w stosunku do wniosku złożonego przez NOYB w dniu 10 sierpnia 2022 r. Wniosek ten został bowiem złożony zarówno po wydaniu wiążącej decyzji nr 3/2022, jak i ostatecznej decyzji irlandzkiego organu nadzorczego mającej na celu wykonanie tej wiążącej decyzji. Dotyczyła ona zatem bardziej kompletnych akt sprawy niż te, o której pierwotnie była mowa. Dynamiczne z natury rzeczy akta sprawy administracyjnej mogą zmieniać się wraz z upływem czasu w zależności od zawartych w nich dokumentów lub dowodów.
41 W związku z tym skargę należy uznać za dopuszczalną.
Co do istoty sprawy
42 Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden, składający się z czterech części zarzut, w ramach którego twierdzi, że EROD naruszyła art. 41 ust. 2 lit. b) Karty. W części pierwszej tego zarzutu podnosi ona, że dostęp do akt na podstawie tego przepisu nie jest uzależniony od spełnienia warunku, by środek przyjęty na podstawie tych akt miał niekorzystny wpływ na sytuację wnioskodawcy ubiegającego się o udzielenie do nich dostępu, ale od jedynego znajdującego zastosowanie kryterium, jakim jest okoliczność, że są to „akta [jego] sprawy”. W części drugiej utrzymuje ona, że akta EROD, do którego zażądała dostępu, dotyczą jej. W części trzeciej skarżąca twierdzi, że przewidziane w tym przepisie prawo dostępu do akt jest niezależne od prawa do bycia wysłuchanym przewidzianego w art. 41 ust. 2 lit. a) Karty. W części czwartej zarzutu, podniesionej tytułem ewentualnym, twierdzi ona, że w każdym razie wiążąca decyzja 3/2022 nie mogła negatywnie wpłynąć na sytuację skarżącej.
43 Części pierwsza, druga i trzecia jedynego zarzutu skargi zostaną zbadane łącznie, ponieważ opierają się na uzupełniających się argumentach.
44 W części pierwszej zarzutu skarżąca podnosi, że podstawą odmowy EROD udzielenia w wiążącej decyzji dostępu do akt było ustalenie, że wiążąca decyzja 3/2022 jakoby nie mogła negatywnie wpłynąć na sytuację skarżącej. Tymczasem art. 41 ust. 2 lit. b) Karty, w odróżnieniu od jej art. 41 ust. 2 lit. a) Karty, nie przewiduje takiego wymogu, lecz uzależnia prawo dostępu do akt od jedynego warunku, że akta te są „akt[ami] […] sprawy” osoby ubiegającej się o dostęp do nich.
45 W części drugiej jedynego zarzutu skargi skarżąca twierdzi, że bezsporne jest, iż akta EROD, o udzielenie dostępu do których wnosiła, dotyczą „akt [jej] sprawy” w rozumieniu art. 41 ust. 2 lit. b) Karty, ponieważ wiążąca decyzja nr 3/2022 została wydana w postępowaniu wszczętym w następstwie wniesionej przez skarżącą w trybie art. 77 rozporządzenia 2016/679 skargi przeciwko Mecie, jak przypomniano w pkt 3 tej decyzji. We wspomnianej decyzji odniesiono się ponad 160 razy do skargi wniesionej w trybie art. 77 rozporządzenia 2016/679 i wnoszącego ją podmiotu.
46 W części trzeciej skarżąca podnosi, że prawo dostępu do akt, o którym mowa w art. 41 ust. 2 lit. b) Karty, jest prawem autonomicznym w stosunku do prawa do bycia wysłuchanym, ustanowionego w art. 41 ust. 2 lit. a) Karty i że ma szerszy zakres niż to drugie prawo. Prawo do bycia wysłuchanym należy przede wszystkim do prawa do obrony, podczas gdy prawo dostępu do akt stanowi część składową zasady równości broni i prawa do skutecznego środka prawnego. Trybunał rozpatrywał te dwa prawa odrębnie i nie uzależniał prawa dostępu do akt od prawa do bycia wysłuchanym w ramach postępowania.
47 W replice skarżąca przedstawia argumentację dotyczącą jakoby autonomicznego charakteru prawa dostępu do akt. W tym kontekście przypomniała ona w szczególności, że zgodnie z art. 52 ust. 1 Karty wszelkie ograniczenia w korzystaniu z praw i wolności uznanych w Karcie muszą być przewidziane ustawą i szanować istotę tych praw i wolności, i podnosi szereg argumentów dotyczących wykładni literalnej, celowościowej i systemowej, w szczególności art. 41 ust. 2 lit. b) Karty. Co się tyczy tego ostatniego aspektu, podnosi ona w szczególności, że jej skarga wniesiona w trybie art. 77 rozporządzenia 2016/679 została „rozpatrzona” w rozumieniu art. 41 ust. 1 Karty w ramach postępowania, o którym mowa w niniejszej sprawie, że podobnie jak prawo każdego do dostępu do zebranych danych, które go dotyczą, ustanowione w art. 8 ust. 2 Karty, prawo każdego do dostępu do akt jego sprawy, powinno móc być wykonywane niezależnie od wykonywania innego prawa lub od okoliczności, że decyzja ta może negatywnie wpływać na jego sytuację oraz że nie ma znaczenia, w jaki sposób zainteresowany wykorzysta akta swojej sprawy.
48 W odpowiedzi na skargę EROD całościowo ustosunkowuje się do trzech pierwszych części jedynego zarzutu skargi, twierdząc co do zasady, że art. 41 ust. 2 lit. b) Karty ma zastosowanie wyłącznie w sytuacjach, w jakich decyzja, do której odnoszą się akta będące przedmiotem wniosku, może negatywnie wpłynąć na sytuację osoby ubiegającej się o dostęp do tych akt.
49 W tym względzie w pierwszej kolejności EROD podnosi, że z brzmienia art. 41 ust. 2 Karty wynika, iż prawo dostępu do akt stanowi „składową” prawa do dobrej administracji i że to ostatnie prawo, którego ogólny zakres został zdefiniowany w ust. 1 tego postanowienia, nie stanowi prawa autonomicznego. Prawo dostępu do akt ma zatem „indywidualny wymiar”, ponieważ jego zakres stosowania jest ograniczony do osób, których „sprawy” są rozpatrywane przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii.
50 W drugiej kolejności EROD twierdzi, że niesamodzielny charakter prawa do dobrej administracji, którego prawo dostępu do akt jest składową, oznacza, że dana osoba będzie miała prawo dostępu do akt tylko wtedy, gdy w braku tego dostępu wynik postępowania mógłby być inny, wobec czego ów brak dostępu wywarłby konkretny wpływ na jej prawo do obrony. Prawo dostępu do akt stanowi bowiem, podobnie jak prawo do bycia wysłuchanym, element prawa do obrony. Tym samym osoby, które nie mogą powoływać się na rzeczywiste prawo do obrony, a mianowicie te, które nie są podmiotami toczącego się w ich sprawie postępowania, które może zakończyć się przyjęciem niekorzystnego dla nich aktu, nie korzystają z prawa dostępu do akt na podstawie art. 41 ust. 2 lit. b) Karty.
51 W duplice EROD odrzuca również argumenty, które skarżąca wywodzi z wykładni literalnej, celowościowej i systemowej art. 41 ust. 2 lit. b) Karty. Po pierwsze, EROD uważa, że dokonane przez skarżącą odesłanie do rozporządzenia 2016/679 na poparcie literalnej wykładni Karty jest nieprawidłowe z metodologicznego punktu widzenia i narusza hierarchię między aktem prawa wtórnego Unii a prawem pierwotnym. W każdym razie art. 41 Karty odnosi się do rozpatrywania „spraw” lub „akt” danej osoby, podczas gdy rozporządzenie 2016/679 odnosi się do rozpatrywania skarg wnoszonych w trybie art. 77 tego rozporządzenia, co stanowi inną operację, poza faktem, że nie można uznać, iż w niniejszej sprawie EROD przystąpiła do rozpatrzenia spraw lub akt skarżącej. Po drugie, EROD twierdzi, że prawo dostępu do akt sprawy na podstawie art. 41 ust. 2 lit. b) Karty nie jest bezwarunkowe, i kwestionuje znaczenie analogii z prawem danej osoby do dostępu do własnych danych osobowych, które zostały zebrane. EROD podkreśla, że prawo dostępu do akt ma na celu poszanowanie prawa do obrony i zasady równości broni, umożliwiając osobom, wobec których zastosowano środki mogące negatywnie wpłynąć na ich obronę, zbadanie dokumentów istotnych dla ich obrony, a zatem nie może być rozpatrywane odrębnie. W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że odmowa udzielenia jej przez EROD dostępu do akt sprawy narusza jej prawo do obrony. Ponieważ wiążąca decyzja nr 3/2022 nie jest skierowana do skarżącej ani nie ma na nią wpływu, odmowa ta nie może negatywnie wpłynąć na jej sytuację. Skarżącej przysługują krajowe środki ochrony prawnej przed sądem w celu zakwestionowania ostatecznych decyzji właściwych organów nadzorczych, które decyzji tej nie wykonują, a w przypadku gdy taka decyzja wykonuje wiążącą decyzję przyjętą przez EROD, a ważność tej decyzji jest kwestionowana, sąd krajowy powinien zwrócić się do Trybunału, na podstawie art. 267 TFUE, z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym oceny ważności.
52 Meta twierdzi w pierwszej kolejności, że w ramach procedury przewidzianej w art. 65 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2016/679, która ma charakter administracyjny, rozporządzenie to nie przyznaje podmiotowi wnoszącemu skargę w trybie jego art. 77 prawa do bycia wysłuchanym lub do dostępu do akt sprawy EROD. W tym względzie dokonuje ona porównania z postępowaniami w sprawie stosowania reguł konkurencji Unii, podnosząc, że w postępowaniach tych przedsiębiorstwa, przeciwko którym toczy się dochodzenie i te, które wniosły skargę do Komisji, nie znajdują się w takiej samej sytuacji proceduralnej. Prawa proceduralne tych ostatnich przedsiębiorstw nie są tak szerokie, jak prawo do obrony tych pierwszych. Mają one jedynie ograniczony dostęp do akt, i to wyłącznie w szczególnych okolicznościach, zwłaszcza w przypadku, gdy ich skarga do Komisji zostanie odrzucona. Żaden przepis rozporządzenia 2016/679 nie implikuje umieszczenia podmiotu wnoszącego skargę w trybie art. 77 tego rozporządzenia w takiej samej pozycji proceduralnej, jak strona, której działania są przedmiotem dochodzenia. Ani to rozporządzenie, ani regulamin wewnętrzny EROD nie przyznają podmiotowi wnoszącemu skargę w trybie art. 77 rozporządzenia 2016/679 prawa dostępu do akt sprawy. Ponadto zasada równości broni nie znajduje zastosowania w sporze między podmiotem wnoszącym skargę w trybie art. 77 rozporządzenia 2016/679 a stroną, której działania są przedmiotem dochodzenia w ramach postępowań przewidzianych w art. 60 lub art. 65 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2016/679.
53 W drugiej kolejności Meta podnosi, że skarżąca nie ma również prawa dostępu do akt EROD na podstawie art. 41 ust. 2 lit. b) Karty. Twierdzi ona, że prawo to jest częścią całościowego prawa do obrony przewidzianego w art. 41 ust. 2 Karty i że wnioskodawca dostępu do akt powinien zatem wykazać, iż postępowanie miało niekorzystny wpływ na jego sytuację. Nie wystarczy, by akta tego postępowania go dotyczyły . W niniejszej sprawie złożony przez skarżącą wniosek o udzielenie dostępu do akt nie wiąże się w szczególności z prawem do bycia wysłuchanym. Skarżąca nie wniosła zresztą sądowego środka ochrony prawnej od wiążącej decyzji nr 3/2022, którego podstawą był zarzut naruszenia jej prawa do obrony. W rzeczywistości jej wniosek o udzielenie dostępu do akt jest uzasadniony jej zamiarem uczestniczenia w innych postępowaniach przed sądami krajowymi, w których uczestniczy w szczególności Meta.
54 W swoich uwagach w przedmiocie uwag interwenienta skarżąca odsyła do wyroku z dnia 7 grudnia 2023 r., SCHUFA Holding (Zwolnienie z pozostałej części długu) (C‑26/22 i C‑64/22, EU:C:2023:958), w którym Trybunał orzekł, że podmioty wnoszące skargi w trybie art. 77 rozporządzenia 2016/679 mają prawo do tego, by dotycząca ich decyzja została przyjęta, oraz że decyzja ta podlega pełnej kontroli sądowej, jak przewidziano w art. 78 rozporządzenia 2016/679. Oznacza to, że osoby te mają zarówno prawo do bycia wysłuchanym, jak i prawo dostępu do akt. Zasady te powinny mieć również zastosowanie wówczas, gdy rozpatrzenie skargi wniesionej w trybie art. 77 rozporządzenia 2016/679 prowadzi do zastosowania mechanizmu spójności, w którym bierze udział EROD, przyjmując wiążącą decyzję. Ponadto wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego dodatkowe przepisy proceduralne dotyczące stosowania rozporządzenia 2016/679 [COM(2023) 348 final], zarówno w wersji wynikającej z poprawek zaproponowanych przez Parlament Europejski, jak i w wersji zawartej w mandacie Rady Unii Europejskiej, przewidywałby prawo dostępu do akt zarówno dla wnoszących skargi w trybie art. 77 rozporządzenia 2016/679, jak i dla administratorów. Ponadto skarżąca kwestionuje znaczenie wskazanych przez Metę podobieństw w stosunku do postępowania w sprawie stosowania reguł konkurencji Unii.
55 Artykuł 41 Karty, zatytułowany „Prawo do dobrej administracji”, stanowi w tym względzie w ust. 1, że „[k]ażdy ma prawo do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy w rozsądnym terminie przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii”.
56 Artykuł 41 ust. 2 Karty uściśla, że prawo to obejmuje „[w szczególności]”:
„a) prawo każdego do bycia wysłuchanym, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jego sytuację;
b) prawo każdego do dostępu do akt jego sprawy, przy poszanowaniu uprawnionych interesów poufności oraz tajemnicy zawodowej i handlowej;
c) obowiązek administracji uzasadniania swoich decyzji”.
W przedmiocie autonomicznego charakteru prawa dostępu do akt w stosunku do prawa do bycia wysłuchanym
57 Na wstępie należy podkreślić – co jest bezsporne między stronami – że nie istnieje żaden akt prawny regulujący w sposób szczególny, ani tym bardziej ograniczający, prawo podmiotu wnoszącego skargę w trybie art. 77 rozporządzenia 2016/679 do dostępu do akt EROD przygotowujących przyjęcie wiążącej decyzji na podstawie art. 65 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia. W szczególności nie można odnaleźć ograniczeń w korzystaniu z tego prawa ani w rozporządzeniu 2016/679, ani w regulaminie wewnętrznym EROD, co rada ta potwierdziła w odpowiedzi na pytanie Sądu na rozprawie.
58 W tych okolicznościach należy ustalić, czy art. 41 ust. 2 lit. b) Karty przyznaje podmiotowi wnoszącemu skargę w trybie art. 77 rozporządzenia 2016/679 prawo dostępu do takich akt, czy też wykonywanie tego prawa jest uzależnione od prawa do bycia wysłuchanym zapisanego w art. 41 ust. 2 lit. a) Karty.
59 Strony spierają się co do autonomicznego charakteru prawa dostępu do akt, o którym mowa w tym przepisie. Zgodnie z tezą bronioną przez EROD i Metę prawo to nie ma charakteru autonomicznego, lecz jest konsekwencją zasady poszanowania prawa do obrony, co skutkuje tym, że mogą z niego korzystać wyłącznie osoby, przeciwko którym wszczęto postępowanie, które może doprowadzić do wydania aktu wpływającego niekorzystnie na ich sytuację. Skarżąca uważa natomiast, że prawo to jest niezależne od zasady poszanowania prawa do obrony i podlega jedynemu warunkowi, że są to „akta [jej] sprawy” tj. osoby, która żąda do nich dostępu.
60 Należy wstępnie odnotować, że w niniejszej sprawie wniosek o udzielenie dostępu do akt EROD został złożony przez skarżącą w momencie, gdy postępowanie administracyjne, które doprowadziło do wydania wiążącej decyzji nr 3/2022, zostało już zakończone, a irlandzki organ nadzorczy wykonał już tę decyzję, wydając w dniu 31 grudnia 2022 r. swą ostateczną decyzję (zob. pkt 30 i 40 powyżej). Wniosek ten miał na celu umożliwienie skarżącej, nie skorzystanie z ewentualnego prawa do bycia wysłuchaną w toku postępowania przed EROD, jak zresztą podkreśla Meta, lecz uzyskanie informacji na temat warunków opracowania tych decyzji, a w szczególności sprawdzenie, czy i w jakim zakresie zarzuty jej skargi wniesionej w trybie art. 77 rozporządzenia 2016/679 zostały uwzględnione i rozstrzygnięte, aby móc w razie potrzeby skutecznie bronić swojego stanowiska w ramach krajowych postępowań sądowych toczących się w przedmiocie wiążącej decyzji nr 3/2022. Na rozprawie skarżąca oświadczyła zatem, że kwestia ewentualnego naruszenia jej prawa do bycia wysłuchaną w postępowaniu przed EROD nie jest przedmiotem niniejszego postępowania.
61 Jak słusznie podnosi skarżąca, brzmienie art. 41 ust. 2 lit. b) Karty nie ogranicza prawa dostępu danej osoby do akt jej sprawy od okoliczności, że akta te są związane z aktem prawnym, który mógłby negatywnie wpłynąć na jej sytuację. Taki wymóg znajduje się wprawdzie w art. 41 ust. 2 lit. a) Karty, który ustanawia prawo do bycia wysłuchanym, lecz nic w brzmieniu tych postanowień ani w brzmieniu art. 41 Karty, rozpatrywanego jako całość, nie uzależnia co do zasady wykonywania pierwszego prawa od prawa drugiego.
62 O ile prawdą jest, że prawo dostępu do akt stanowi niezbędną przesłankę skutecznego wykonywania prawa do obrony, o tyle jego zakres stosowania może być szerszy. Jest tak zresztą w przypadku skarżącej, która – jak stwierdzono w pkt 60 powyżej – żądała dostępu do akt EROD nie po to by zostać wysłuchaną i zapewnić sobie obronę w toczącym się postępowaniu administracyjnym, lecz po to, by zapoznać się z ich treścią w celu oceny celowości wniesienia środka ochrony prawnej przed sądem. Prawo dostępu do akt, do którego odnosi się art. 41 ust. 2 lit. b) Karty, nie może zatem zostać zredukowane do bycia konsekwencją zasady poszanowania prawa do obrony.
63 Artykuł 41 ust. 2 lit. b) Karty należy interpretować w związku z ust. 1 tego postanowienia w ten sposób, że prawo dostępu do akt wiąże się z prawem każdego do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez administrację Unii. Jednakże, zajmując się sprawami obywateli, ta ostatnia nie ogranicza się do przyjmowania aktów, które są lub mogą być dla nich niekorzystne. Obowiązek sprawiedliwego rozpatrywania spraw osoby można w szczególności interpretować w ten sposób, że wiąże się on z obowiązkiem przekazania jej administracyjnych akt jej sprawy.
64 Należy również wziąć pod uwagę fakt, że prawo dostępu do akt, o którym mowa w art. 41 ust. 2 lit. b) Karty, stanowi składową „prawa do dobrej administracji”, które jest przedmiotem art. 41 Karty jako całości. Tymczasem ten ostatni artykuł nie dotyczy wyłącznie wykonywania prawa do bycia wysłuchanym przez administrację Unii, które jest konkretnie objęte jego ust. 2 lit. a), lecz ma szerszy zakres, obejmujący również inne prawa lub zasady, których administracja ta powinna przestrzegać w swoich stosunkach z podmiotami podlegającymi władztwu administracyjnemu. A zatem w szczególności zasada, zgodnie z którą sprawy powinny być rozpatrywane w rozsądnym terminie (art. 41 ust. 1 Karty), spoczywający na administracji Unii obowiązek uzasadniania swoich decyzji [art. 41 ust. 2 lit. c) Karty], zasada, zgodnie z którą Unia jest zobowiązana do naprawienia szkody wyrządzonej przez swoją administrację (art. 41 ust. 3 Karty) oraz zasada, zgodnie z którą administracja Unii ma obowiązek porozumiewać się z petentami w języku Unii przez nich używanym (art. 41 ust. 4 Karty), nie ograniczają się do sytuacji, w których ma mieć zastosowanie prawo do obrony.
65 W związku z tym należy stwierdzić, że dana osoba ma prawo dostępu do akt jej sprawy, nawet jeśli nie znajduje się w sytuacji, w której mogłaby powołać się na swoje prawo do bycia wysłuchaną, pod warunkiem jednak, jak to zostanie wyjaśnione bardziej szczegółowo poniżej, że brak jest w rozpatrywanej dziedzinie szczególnych przepisów ograniczających korzystanie z prawa dostępu do akt zgodnie z wymogami art. 52 ust. 1 Karty.
66 Wniosku zawartego w pkt 65 powyżej nie podważa orzecznictwo przywołane przez EROD i Metę w ich pismach procesowych oraz na rozprawie.
67 I tak, co się tyczy wyroku z dnia 26 lutego 2013 r., Hiszpania/Komisja (T‑65/10, T‑113/10 i T‑138/10, niepublikowanego, EU:T:2013:93), poza faktem, że został on uchylony w postępowaniu odwoławczym wyrokiem z dnia 24 czerwca 2015 r., Hiszpania/Komisja (C‑263/13 P, EU:C:2015:415), jego pkt 38, przytoczony przez EROD, przypomina w istocie, że prawo do dobrej administracji ustanowione w art. 41 Karty nie stanowi autonomicznego prawa, lecz wyraża się za pośrednictwem różnych praw szczególnych, takich jak prawo dostępu każdej osoby do akt jej sprawy. Wyrok z dnia 20 maja 2015 r., Yuanping Changyuan Chemicals/Rada (T‑310/12, niepublikowany, EU:T:2015:295, pkt 225), nie dotyczy prawa dostępu do akt sprawy, lecz nieprzestrzegania przez instytucję minimalnego terminu przyznanego danym przedsiębiorstwom przez mające zastosowanie przepisy na przedstawienie uwag, i to w kontekście art. 41 ust. 2 lit. a) Karty. Wyroki: z dnia 13 września 2018 r., UBS Europe i in. (C‑358/16, EU:C:2018:715, pkt 66), z dnia 6 grudnia 1994 r., Lisrestal i in./Komisja (T‑450/93, EU:T:1994:290, pkt 42), z dnia 29 czerwca 1995 r., ICI/Komisja (T‑36/91, EU:T:1995:118, pkt 69), z dnia 9 lipca 1999 r., New Europe Consulting i Brown/Komisja (T‑231/97, EU:T:1999:146, pkt 42) i z dnia 14 lipca 2021 r., AI/ECDC (T‑65/19, EU:T:2021:454, pkt 155) dotyczą sytuacji, w których należało zapewnić zasadę poszanowania prawa zainteresowanego do obrony i w których jego prawo dostępu do dokumentów znajdujących się w aktach było rozpatrywane jedynie jako element składowy tej zasady.
68 Co się tyczy wyroku z dnia 13 grudnia 2018 r., Ryanair i Airport Marketing Services/Komisja (T‑165/15, EU:T:2018:953), należy przypomnieć, że w dziedzinie kontroli pomocy państwa ograniczenia prawa dostępu do akt postępowania administracyjnego Komisji Europejskiej są „przewidziane ustawą” w rozumieniu art. 52 ust. 1 Karty, a mianowicie że wynikają one zarówno z postanowienia traktatu, jak i z aktu prawa wtórnego przyjętego w celu zapewnienia wykonania tego postanowienia. W tym względzie należy zauważyć, że w tej dziedzinie podstawowe zasady regulujące procedurę są określone bezpośrednio w traktacie, a mianowicie w art. 108 TFUE. Postanowienie to, które zastąpiło art. 93 traktatu WE (następnie art. 88 WE), było przedmiotem konsekwentnej wykładni Trybunału jako wymagające ze strony Komisji kontradyktoryjnej debaty i poszanowania prawa do obrony wyłącznie na korzyść państwa członkowskiego odpowiedzialnego za przyznanie pomocy, a nie na korzyść innych zainteresowanych stron w postępowaniu, w tym składającego skargę do Komisji (zob. podobnie wyroki: z dnia 2 kwietnia 1998 r., Komisja/Sytraval i Brink’s France, C‑367/95 P, EU:C:1998:154, pkt 59; z dnia 24 września 2002 r., Falck i Acciaierie di Bolzano/Komisja, C‑74/00 P i C‑75/00 P, EU:C:2002:524, pkt 81–84; z dnia 13 grudnia 2018 r., Ryanair i Airport Marketing Services/Komisja, T‑165/15, EU:T:2018:953, pkt 56).
69 Ta sądowa wykładnia postanowień traktatu, który znajduje się na tym samym poziomie w hierarchii norm co art. 41 Karty, lecz który można uznać za lex specialis w stosunku do tego ostatniego postanowienia, została powtórzona w rozporządzeniu Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania art. [108 TFUE] (Dz.U. 1999, L 83, s. 1), które zastąpiło rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 [TFUE] (Dz.U. 2015, L 248, s. 9). W szczególności te dwa rozporządzenia zastrzegają prawo dostępu do akt administracyjnych Komisji dla państwa członkowskiego odpowiedzialnego za przyznanie pomocy (zob. podobnie w odniesieniu do rozporządzenia nr 659/1999 wyrok z dnia 29 czerwca 2010 r., Komisja/Technische Glaswerke Ilmenau, C‑139/07 P, EU:C:2010:376, pkt 56–58).
70 Rozwiązania przyjętego w wyroku z dnia 13 grudnia 2018 r., Ryanair i Airport Marketing Services/Komisja (T‑165/15, EU:T:2018:953), nie można zastosować do przypadku takiego jak rozpatrywany w niniejszej sprawie. W dziedzinie rozpatrywanej w niniejszej sprawie nie istnieje bowiem – jak stwierdzono już w pkt 57 powyżej – żadne „przewidziane ustawą” w rozumieniu art. 52 ust. 1 Karty, ograniczenie prawa podmiotu wnoszącego skargę w trybie art. 77 rozporządzenia 2016/679 do dostępu do akt EROD. Ponadto w sprawie, w której zapadł ten wyrok, skarżący, powołując się na art. 41 Karty w związku z zasadą poszanowania prawa do obrony, zakwestionowali odmowę udzielenia im przez Komisję dostępu do akt dotyczących pomocy państwa w toku postępowania administracyjnego, podczas gdy w niniejszej sprawie zarówno wniosek o udzielenie dostępu do akt sprawy, jak i oddalająca go decyzja EROD zostały złożone po zakończeniu postępowania administracyjnego, czyli w momencie, gdy ewentualne naruszenie prawa do obrony nie miało już miejsca (zob. pkt 30, 40 i 60 powyżej).
71 Podobnie analogia z ograniczonymi prawami proceduralnymi przyznanymi podmiotowi wnoszącemu skargę w postępowaniach w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw i stosowania art. 101 TFUE, którą to analogię znajduje Meta, odwołując się do wyroków z dnia 28 czerwca 2012 r., Komisja/Éditions Odile Jacob (C‑404/10 P, EU:C:2012:393) i z dnia 27 lutego 2014 r., Komisja/EnBW (C‑365/12 P, EU:C:2014:112), dotyczących wniosków o dostęp do akt administracyjnych Komisji złożonych na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii badanej na tym etapie analizy. W tych dziedzinach istnieją bowiem również uregulowania szczególne ograniczające prawo dostępu do akt Komisji w odniesieniu do postępowania w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (zob. podobnie wyrok z dnia 28 czerwca 2012 r., Komisja/Éditions Odile Jacob, C‑404/10 P, EU:C:2012:393, pkt 118, 119) i w odniesieniu do postępowania na podstawie art. 101 TFUE (zob. wyrok z dnia 27 lutego 2014 r., Komisja/EnBW, C‑365/12 P, EU:C:2014:112, pkt 86).
72 W sprawie, w której zapadł wyrok z dnia 1 czerwca 2022 r., Del Valle Ruíz i in./Komisja i SRB (T‑510/17, EU:T:2022:312), skarżący byli akcjonariuszami lub posiadaczami obligacji instytucji kredytowej przed przyjęciem wobec niej przepisu dotyczącego restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1). Podnieśli oni w szczególności naruszenie art. 41 ust. 2 lit. b) Karty ze względu na to, że Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) i Komisja nie udzieliły im przed przyjęciem zaskarżonych decyzji dostępu do dokumentów, będących podstawą wydanych decyzji.
73 W sprawie, w której zapadł wyrok z dnia 1 czerwca 2022 r., Del Valle Ruíz i in./Komisja i SRB (T‑510/17, EU:T:2022:312), podobnie jak w niniejszej sprawie, skarżący zwrócili się zatem o dostęp do akt, w chwili gdy postępowanie administracyjne zostało już zakończone, aby móc skorzystać z przysługującego im prawa do skutecznej ochrony sądowej. W toku tego postępowania Sąd doszedł do wniosku, że skarżący nie mogą powoływać się na prawo dostępu do akt przewidziane w art. 41 ust. 2 lit. b) Karty, stwierdziwszy, że prawo to dotyczy osób lub przedsiębiorstw, wobec których są prowadzone postępowania, zostały wszczęte lub podjęte w stosunku do nich decyzje (zob. podobnie wyrok z dnia 1 czerwca 2022 r., Del Valle Ruíz i in./Komisja i SRB, T‑510/17, EU:T:2022:312, pkt 463), co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Aby dojść do tego wniosku, Sąd wziął jednak pod uwagę w szczególności istnienie w rozporządzeniu nr 806/2014 przepisu zastrzegającego prawo dostępu do akt dla podmiotu objętego postępowaniem, które doprowadziło do przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (zob. podobnie wyrok z dnia 1 czerwca 2022 r., Del Valle Ruíz i in./Komisja i SRB, T‑510/17, EU:T:2022:312, pkt 458, 464). W związku z tym, nawet jeśli sytuacja badana w wyroku z dnia 1 czerwca 2022 r., Del Valle Ruíz i in./Komisja i SRB (T‑510/17, EU:T:2022:312), wykazuje pewne podobieństwa z sytuacją w niniejszej sprawie, różni się ona od niej ze względu na istnienie takiego przepisu rozporządzenia.
74 Wyrok z dnia 20 grudnia 2023 r., OCU/SRB (T‑496/18, niepublikowany, EU:T:2023:857), na który spółka Meta powołała się na rozprawie, stanowi bezpośrednią kontynuację wyroku z dnia 1 czerwca 2022 r., Del Valle Ruíz i in./Komisja i SRB (T‑510/17, EU:T:2022:312), ponieważ dotyczy on również wniosku o udzielenie dostępu do akt złożonego po zakończeniu postępowania administracyjnego. W toku tego postępowania Sąd zauważył, że prawo dostępu do akt przewidziane w art. 41 ust. 2 lit. b) Karty dotyczy osób lub przedsiębiorstw, wobec których są prowadzone postępowania, zostały wszczęte lub podjęte względem nich decyzje (zob. wyrok z dnia 20 grudnia 2023 r., OCU/SRB, T‑496/18, niepublikowany, EU:T:2023:857, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo). Jednakże ponownie uwzględnił on istnienie w rozporządzeniu nr 806/2014 przepisu zastrzegającego prawo dostępu do akt dla podmiotu postępowania, które doprowadziło do przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, aby dojść do wniosku, że stronie skarżącej, jako stowarzyszeniu reprezentującemu byłych akcjonariuszy, nie przysługiwało takie prawo (zob. wyrok z dnia 20 grudnia 2023 r., OCU/SRB, T‑496/18, niepublikowany, EU:T:2023:857, pkt 37).
75 Z całości powyższych rozważań wynika, że każdy ma prawo dostępu do akt swojej sprawy, na podstawie art. 41 ust. 2 lit. b) Karty, również wtedy, gdy akta te nie dotyczą postępowania, które może zakończyć się przyjęciem aktu, który może negatywnie wpłynąć na jego sytuację, pod warunkiem jednak, że brak jest w danej dziedzinie szczególnych przepisów ustanawiających ograniczenia w korzystaniu z tego prawa dostępu do akt zgodnie z wymogami art. 52 ust. 1 Karty.
W przedmiocie okoliczności, że akta, do których dostępu domaga się skarżąca, są jej aktami
76 Należy teraz zbadać, czy wniosek o udzielenie dostępu do akt złożony w niniejszej sprawie przez skarżącą na podstawie art. 41 ust. 2 lit. b) Karty dotyczył akt jej sprawy.
77 Wiążąca decyzja nr 3/2022, przyjęta przez EROD na podstawie art. 65 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2016/679, jest wynikiem skargi wniesionej przez skarżącą na podstawie art. 77 tego rozporządzenia do austriackiego organu ochrony danych w związku z przetwarzaniem przez Metę (wówczas pod nazwą Facebook Ireland) jej danych osobowych.
78 Tymczasem w myśl art. 77 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, każda osoba, której dane dotyczą, ma prawo wnieść skargęw trybie art. 77 rozporządzenia 2016/679, jeżeli sądzi, że przetwarzanie danych osobowych jej dotyczące narusza to rozporządzenie. Artykuł 77 ust. 2 przyznaje tej osobie prawo do bycia poinformowanym przez ten organ nadzorczy o postępach i wyniku rozpatrzenia wniesionej na tej podstawie skargi.
79 Jeżeli, tak jak w niniejszej sprawie, rozpatrywane przetwarzanie danych ma charakter transgraniczny w rozumieniu art. 4 pkt 23 rozporządzenia 2016/679, art. 56 ust. 1 tego samego rozporządzenia przewiduje, bez uszczerbku dla określonej w jego art. 55 ust. 1 normy kompetencyjnej, wdrożenie mechanizmu kompleksowej współpracy opartego na podziale kompetencji między wiodącym organem nadzorczym a innymi organami nadzorczymi, których sprawa dotyczy. W ramach tego mechanizmu to organ nadzorczy głównej lub jedynej jednostki organizacyjnej administratora lub podmiotu przetwarzającego jest właściwy do podejmowania działań jako wiodący organ nadzorczy – zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 60 tego rozporządzenia – względem transgranicznego przetwarzania dokonywanego przez tego administratora lub ten podmiot przetwarzający.
80 W ramach tej procedury wiodący organ nadzorczy jest w szczególności zobowiązany do dążenia do osiągnięcia porozumienia. W tym celu, zgodnie z art. 60 ust. 3 rozporządzenia 2016/679, przedkłada on niezwłocznie innym organom nadzorczym, których sprawa dotyczy, projekt decyzji w celu uzyskania ich opinii i uwzględnia należycie ich uwagi.
81 W szczególności zaś z art. 56 i 60 rozporządzenia 2016/679 wynika, że w odniesieniu do transgranicznego przetwarzania i z zastrzeżeniem art. 56 ust. 2 tego rozporządzenia, poszczególne krajowe organy nadzorcze, których sprawa dotyczy, powinny współpracować zgodnie z procedurą przewidzianą w tych przepisach, w celu osiągnięcia porozumienia i jednej wspólnej decyzji wiążącej wszystkie te organy, której przestrzeganie musi być zapewnione przez administratora danych w odniesieniu do działalności w zakresie przetwarzania danych prowadzonej w ramach wszystkich swoich jednostek organizacyjnych w Unii.
82 I tak, zgodnie z art. 60 ust. 4 rozporządzenia 2016/679, jeżeli jeden z pozostałych organów nadzorczych, których sprawa dotyczy, zgłosi w terminie czterech tygodni od otrzymania wniosku o opinię taki mający znaczenie dla sprawy i uzasadniony sprzeciw wobec projektu decyzji, wiodący organ nadzorczy, jeżeli nie przychyli się do mającego znaczenie dla sprawy i uzasadnionego sprzeciwu lub jeśli jest zdania, że sprzeciw ten nie ma znaczenia dla sprawy lub nie jest uzasadniony – przekazuje sprawę w ramach mechanizmu spójności, o którym mowa w art. 63 tego rozporządzenia, w celu uzyskania od EROD wiążącej decyzji wydanej na podstawie art. 65 ust. 1 lit. a) wskazanego rozporządzenia.
83 Jak wyjaśnia EROD w swoich pismach, mechanizm ten ma na celu rozstrzyganie za jego pośrednictwem konfliktów stanowisk między organem wiodącym a innymi organami nadzorczymi, których sprawa dotyczy, we wszystkich kwestiach będących przedmiotem mającego znaczenie dla sprawy i uzasadnionego sprzeciwu. Właściwość EROD na podstawie art. 65 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2016/679 jest ograniczona wyłącznie do tych kwestii. EROD przyjmuje wiążącą decyzję we wszystkich sprawach, w których zgłoszono istotny i uzasadniony sprzeciw, ale tylko na podstawie takiego sprzeciwu.
84 Ten ograniczony zakres stosowania wynika z samego charakteru wiążącej decyzji, która jest decyzją skierowaną do wiodącego organu nadzorczego i wszystkich organów nadzorczych, których sprawa dotyczy, i która jest dla nich wiążąca, jak przewidziano w art. 65 ust. 2 rozporządzenia 2016/679 (zob. podobnie postanowienie z dnia 7 grudnia 2022 r., WhatsApp Ireland/Europejska Rada Ochrony Danych, T‑709/21, odwołanie w toku, EU:T:2022:783, pkt 42).
85 Nawet jeśli podmiot wnoszący skargę w trybie art. 77 rozporządzenia 2016/679 formalnie nie jest stroną postępowania toczącego się przed EROD, prowadzącego do przyjęcia wiążącej decyzji na podstawie art. 65 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2016/679, skarga ta odgrywa istotną rolę w tym postępowaniu. Przede wszystkim to właśnie ona stanowi punkt wyjścia dla całego procesu decyzyjnego. Następnie, jeżeli EROD przyjmie decyzję jedynie w sprawie mających znaczenie dla sprawy i uzasadnionych sprzeciwów, które doprowadziły do różnicy zdań między organem wiodącym a co najmniej jednym organem nadzorczym, którego dotyczy skarga, sprzeciwy te wpisują się w ramy procedury wszczętej w następstwie skargi wniesionej w trybie art. 77 rozporządzenia 2016/679. Często uwzględniają one okoliczności i argumenty przedstawione przez osobę, której są to akta, z tym skutkiem, że akta rozpatrzone przez EROD opierają się, przynajmniej częściowo, na dowodach, o których poinformowała ona krajowy organ nadzorczy. Osoba ta może zatem zasadnie chcieć sprawdzić, czy zarzuty podniesione przez nią w skardze wniesionej w trybie art. 77 rozporządzenia 2016/679, zostały powtórzone lub podkreślone w mających znaczenie dla sprawy i uzasadnionych sprzeciwach organów nadzorczych, których sprawa dotyczy, czy zostały uwzględnione przez EROD lub w jakim zakresie wpłynęły one na treść wiążącej decyzji. W tym względzie należy zauważyć, że w niniejszej sprawie wiążąca decyzja nr 3/2022 wielokrotnie odwołuje się nie tylko do skargi wniesionej przez skarżącą w trybie art. 77 rozporządzenia nr 2016/679, lecz również do osoby samej skarżącej (zob. pkt 45 powyżej). Wreszcie skarżąca jako wnosząca skargę w trybie art. 77 rozporządzenia 2016/679, ma bezpośredni interes w wyniku postępowania, ponieważ ma ono na celu zapewnienie konkretnego stosowania rozporządzenia 2016/679 w sytuacji związanej z przetwarzaniem jej danych osobowych, które zostało przedstawione w tej skardze.
86 Wynika z tego, że w niniejszej sprawie należy uznać, iż akta EROD przygotowujące przyjęcie wiążącej decyzji nr 3/2022 w sprawie skarżącej, są aktami jej sprawy w rozumieniu art. 41 ust. 2 lit. b) Karty.
87 Wynika z tego, że należy uwzględnić trzy pierwsze części jedynego zarzutu skargi, bez konieczności orzekania w przedmiocie jego części czwartej, podniesionej tytułem ewentualnym, ani w przedmiocie dopuszczalności decyzji Integritetsskyddsmyndigheten (organu ochrony prywatności, Szwecja) z dnia 2 listopada 2021 r., przedstawionej przez skarżącą po raz pierwszy na rozprawie przed Sądem. W związku z tym należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej złożony przez skarżącą na podstawie art. 41 ust. 2 lit. b) wniosek o udzielenie dostępu do akt EROD przygotowujących przyjęcie wiążącej decyzji nr 3/2022.
W przedmiocie kosztów
88 Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ EROD przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem skarżącej – obciążyć ją kosztami postępowania.
89 Zgodnie z art. 138 § 3 regulaminu postępowania Sąd może zdecydować, że interwenient niewymieniony w art. 138 §§ 1 i 2 pokrywa własne koszty. W okolicznościach niniejszej sprawy należy orzec, że Meta pokrywa własne koszty.
Z powyższych względów
SĄD (dziesiąta izba w składzie powiększonym)
orzeka, co następuje:
1) Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Rady Ochrony Danych z dnia 7 lutego 2023 r. w zakresie, w jakim oddala ona złożony przez Lisę Ballmann, na podstawie art. 41 ust. 2 lit. b) Karty praw podstawkowych Unii Europejskiej, wniosek o udzielenie dostępu do akt Europejskiej Rady Ochrony Danych przygotowujących przyjęcie wiążącej decyzji nr 3/2022 dotyczącej sporu, przedłożonych przez Data Protection Commission (organ ochrony danych, Irlandia) dotyczących Meta Platforms Ireland Ltd.
2) Europejska Rada Ochrony Danych pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez L. Ballmann.
3) Meta Platform Ireland pokrywa własne koszty.
Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 16 lipca 2025 r.
Podpisy
Top