Wyrok TSUE w Luksemburg z dnia 04 czerwca 2025, sygn. Sprawa T-199/24

3        Towary i usługi objęte spornym znakiem towarowym, dla których wniesiono o unieważnienie prawa do znaku, należą do klas 19, 35, 36, 37, 39, 41, 42, 43, 44 i 45 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

4        Podstawą powołaną na poparcie wniosku o unieważnienie była podstawa, o której mowa w art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1).

5        W dniu 4 stycznia 2023 r. Wydział Unieważnień uwzględnił wniosek o unieważnienie prawa do znaku.

6        W dniu 1 marca 2023 r. interwenient, Jan Szmidt, wniósł do EUIPO odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień.

7        W zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza uwzględniła odwołanie w istocie na tej podstawie, że argumenty i dowody przedstawione przez skarżącą nie wykazują złej wiary interwenienta.

 Żądania stron

8        Skarżąca wnosi do Sądu o:

–        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

–        obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

9        EUIPO wnosi do Sądu o:

–        oddalenie skargi;

–        obciążenie skarżącej kosztami postępowania w przypadku wezwania na rozprawę.

10      Interwenient wnosi do Sądu o:

–        oddalenie skargi;

–        obciążenie skarżącej kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

 Co do prawa

11      Na poparcie skargi skarżąca podnosi tylko jeden zarzut, dotyczący naruszenia art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001. Twierdzi ona w istocie, po pierwsze, że Izba Odwoławcza dokonała błędnych ustaleń faktycznych, nie biorąc pod uwagę statusu interwenienta jako wspólnika w momencie dokonywania zgłoszenia spornego znaku towarowego i stwierdzając w konsekwencji, że ich relacje biznesowe oraz wynikający z nich obowiązek lojalności ustały jeszcze przed dokonaniem wspomnianego zgłoszenia. Podnosi ona, po drugie, że Izba Odwoławcza błędnie uznała, iż interwenient nie dokonał tego zgłoszenia w złej wierze.

12      EUIPO i interwenient kwestionują całość argumentacji przedstawionej przez skarżącą. Ponadto, ponieważ nie zostały one przedstawione w ramach postępowania administracyjnego, EUIPO i interwenient podnoszą niedopuszczalność, odpowiednio, załączników przedstawionych przez skarżącą łącznie z jej odpowiedzią na środek organizacji postępowania oraz załącznika A.6 do skargi.

13      Na wstępie należy zauważyć, że z uwagi na datę dokonania rozpatrywanego zgłoszenia do rejestracji, czyli dzień 25 lipca 2017 r., która to data jest rozstrzygająca dla ustalenia znajdujących zastosowanie przepisów prawa materialnego, okoliczności faktyczne niniejszej sprawy podlegają przepisom prawa materialnego zawartym w rozporządzeniu Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1), które weszło w życie w dniu 13 kwietnia 2009 r. (zob. wyrok z dnia 23 kwietnia 2020 r., Gugler France/Gugler i EUIPO, C‑736/18 P, niepublikowany, EU:C:2020:308, pkt 3 i przytoczone tam orzecznictwo). W zakresie, w jakim treść przepisów art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 jest identyczna z treścią art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, odniesienia do tego pierwszego artykułu zawarte w zaskarżonej decyzji i pismach stron należy rozumieć jako odnoszące się do tego ostatniego artykułu.

14      Zgodnie z art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 prawo do unijnego znaku towarowego podlega unieważnieniu na podstawie wniosku do EUIPO lub roszczenia wzajemnego w postępowaniu w sprawie naruszenia, w przypadku gdy zgłaszający w momencie dokonywania zgłoszenia do rejestracji tego znaku towarowego działał w złej wierze.

15      Pojęcie złej wiary, o którym mowa w art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, nie jest ani zdefiniowane, ani zakreślone, ani opisane w jakikolwiek sposób w przepisach [zob. wyrok z dnia 6 lipca 2022 r., Zdút/EUIPO – Nehera i in. (nehera), T‑250/21, EU:T:2022:430, pkt 21 i przytoczone tam orzecznictwo].

16      Dokonując wykładni pojęcia złej wiary, sąd Unii miał sposobność uściślenia, że podczas gdy, zgodnie z jego zwykłym rozumieniem w języku ogólnym, pojęcie „złej wiary” zakłada istnienie nieuczciwego nastawienia lub zamiaru, należy je ponadto postrzegać w kontekście prawa znaków towarowych, jakim jest obrót handlowy. W tym względzie reguły dotyczące unijnego znaku towarowego mają w szczególności na celu przyczynienie się do ustanowienia systemu niezakłóconej konkurencji w Unii Europejskiej, w ramach którego każde przedsiębiorstwo, aby móc przywiązać do siebie klientów dzięki wysokiej jakości towarów lub usług, powinno mieć możliwość rejestrowania w charakterze znaków towarowych oznaczeń umożliwiających konsumentowi – bez ryzyka wprowadzenia w błąd – odróżnienie tych towarów lub usług od towarów lub usług pochodzących z innych przedsiębiorstw (zob. podobnie wyroki: z dnia 12 września 2019 r., Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret/EUIPO, C‑104/18 P, EU:C:2019:724, pkt 45; z dnia 6 lipca 2022 r., nehera, T‑250/21, EU:T:2022:430, pkt 23, 24).

17      W konsekwencji wskazana w art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 bezwzględna podstawa unieważnienia ma zastosowanie, gdy z istotnych i spójnych poszlak wynika, że właściciel unijnego znaku towarowego dokonał zgłoszenia tego znaku towarowego nie w celu konkurowania w sposób uczciwy, lecz z zamiarem naruszenia, w sposób niezgodny z uczciwymi obyczajami, interesów osób trzecich lub z zamiarem uzyskania, nawet bez odniesienia się do konkretnej osoby trzeciej, wyłącznego prawa w celach innych niż cele związane z funkcjami znaku towarowego (wyroki: z dnia 12 września 2019 r., Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret/EUIPO, C‑104/18 P, EU:C:2019:724, pkt 46; z dnia 6 lipca 2022 r., nehera, T‑250/21, EU:T:2022:430, pkt 25).

18      Zamiar zgłaszającego znak towarowy jest elementem subiektywnym, który jednak w sposób obiektywny powinny ustalić właściwe organy administracyjne i sądowe. W konsekwencji każde twierdzenie dotyczące złej wiary należy oceniać całościowo, uwzględniając wszelkie istotne okoliczności faktyczne danego wypadku. Jedynie w ten sposób możliwe jest przeprowadzenie obiektywnej oceny twierdzenia dotyczącego złej wiary zgłaszającego (wyroki: z dnia 12 września 2019 r., Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret/EUIPO, C‑104/18 P, EU:C:2019:724, pkt 47; z dnia 6 lipca 2022 r., nehera, T‑250/21, EU:T:2022:430, pkt 26).

19      W tym celu należy zwłaszcza uwzględnić, po pierwsze, okoliczność, że zgłaszający wie lub powinien wiedzieć, iż osoba trzecia używa w co najmniej jednym państwie członkowskim oznaczenia identycznego lub podobnego dla towarów lub usług identycznych lub podobnych, które to oznaczenie może zostać pomylone z oznaczeniem zgłoszonym do rejestracji, po drugie, zamiar uniemożliwienia przez zgłaszającego dalszego używania takiego oznaczenia przez tę osobę trzecią oraz, po trzecie, stopień ochrony prawnej, z jakiej korzystają oznaczenie osoby trzeciej i oznaczenie zgłoszone do rejestracji (zob. wyrok z dnia 6 lipca 2022 r., nehera, T‑250/21, EU:T:2022:430, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo).

20      Niemniej czynniki wymienione w poprzednim punkcie stanowią jedynie przykłady wyróżnione spośród wszystkich elementów, które mogą zostać wzięte pod uwagę na potrzeby oceny ewentualnej złej wiary zgłaszającego do rejestracji znak towarowy w momencie dokonywania zgłoszenia (zob. wyrok z dnia 6 lipca 2022 r., nehera, T‑250/21, EU:T:2022:430, pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo). Należy zatem stwierdzić, że w ramach całościowej analizy przeprowadzanej na podstawie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 można także wziąć pod uwagę pochodzenie zakwestionowanego oznaczenia i jego używanie od czasu stworzenia, strategię handlową, w jaką wpisuje się dokonanie zgłoszenia oznaczenia do rejestracji jako unijnego znaku towarowego, a także chronologię wydarzeń związanych z dokonaniem wspomnianego zgłoszenia (zob. wyrok z dnia 6 lipca 2022 r., nehera, T‑250/21, EU:T:2022:430, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo).

21      Ponadto należy przypomnieć, iż to na wnoszącym o unieważnienie prawa do znaku, który zamierza oprzeć się na art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, spoczywa obowiązek wykazania okoliczności pozwalających stwierdzić, że zgłoszenia unijnego znaku towarowego do rejestracji dokonano w złej wierze, zważywszy, że do czasu przedstawienia dowodu przeciwnego w tym względzie zachodzi domniemanie dobrej wiary (zob. wyrok z dnia 6 lipca 2022 r., nehera, T‑250/21, EU:T:2022:430, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo).

22      Wreszcie, w przypadku gdy przywołane przez wnoszącego o unieważnienie obiektywne okoliczności danej sprawy mogą prowadzić do obalenia domniemania dobrej wiary, z którego korzysta właściciel spornego znaku towarowego przy dokonywaniu jego zgłoszenia do rejestracji, to do tego ostatniego należy przedstawienie wiarygodnych wyjaśnień dotyczących celów i strategii handlowej, którym służy zgłoszenie wspomnianego znaku towarowego. Właściciel rozpatrywanego znaku towarowego jest bowiem w stanie najlepiej wyjaśnić EUIPO zamiary, którymi kierował się przy zgłoszeniu tego znaku towarowego, i przedstawić dowody mogące go przekonać, że mimo istnienia obiektywnych okoliczności intencje te były prawowite [zob. wyrok z dnia 21 lutego 2024 r., Dendiki/EUIPO – D-Market (hepsiburada), T‑172/23, niepublikowany, EU:T:2024:105, pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo].

23      To w świetle powyższych rozważań należy dokonać oceny zasadności jedynego zarzutu skarżącej.

24      W niniejszym przypadku należy przypomnieć, iż zważywszy na dowody przedstawione przez skarżącą i interwenienta w toku postępowania administracyjnego, Izba Odwoławcza, po pierwsze, wskazała w pkt 32 zaskarżonej decyzji, że skarżąca jest następcą prawnym Toya S.A. i że interwenient należy do wspólników założycieli wspomnianej spółki. Po drugie, w pkt 33 wspomnianej decyzji Izba Odwoławcza przypomniała, że w dniu 15 lipca 2007 r. spółka ta dokonała w EUIPO zgłoszenia do rejestracji graficznego znaku towarowego identycznego ze zgłoszeniem spornego znaku towarowego dla towarów i usług ujętych w klasach 19, 35, 36, 37, 39, 41, 42, 43 i 44, że znak ten został zarejestrowany w dniu 26 września 2008 r. pod numerem 5907951 i że prawo do niego wygasło w dniu 15 maja 2017 r. Ponadto Izba Odwoławcza uściśliła, że akta sprawy nie zawierają żadnego dowodu świadczącego o tym, że wcześniejszy znak towarowy był używany. Po trzecie, w pkt 34 tej decyzji, zauważyła ona, że relacje biznesowe między wspólnikami założycielami Toi pogarszały się z czasem i zakończyły się w dniu 31 grudnia 2014 r. lub przed tą datą i że od tego momentu skarżąca znajduje się w stanie likwidacji, do której prowadzenia ustanowiono zewnętrznego likwidatora. Po czwarte, w pkt 35 tej decyzji Izba Odwoławcza przypomniała, że w dniu 25 lipca 2017 r., czyli około trzy miesiące po wygaśnięciu prawa do wcześniejszego znaku towarowego, interwenient wystąpił o rejestrację spornego znaku towarowego. Po piąte, w pkt 36 i 37 zaskarżonej decyzji wskazała ona, że pismem likwidatora skarżącej z dnia 12 grudnia 2019 r., a następnie pismem jej pełnomocnika z dnia 8 lipca 2020 r., interwenienta wezwano do zaprzestania używania spornego znaku towarowego i naruszania prawa skarżącej do znaku towarowego. Izba Odwoławcza zauważyła również, że w drugim piśmie zaproponowano znalezienie polubownego rozwiązania poprzez zrzeczenie się przez interwenienta prawa do spornego znaku towarowego i że zakończono je ostrzeżeniem, zgodnie z którym jeżeli w terminie siedmiu dni skarżąca nie otrzyma oświadczenia o zrzeczeniu się, podejmie ona kolejne kroki prawne zmierzające do wyegzekwowania przysługujących jej praw.

25      Należy również przypomnieć, że skarżąca powstała wskutek przekształcenia spółki Toya Development spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna, dokonanego w grudniu 2012 r., która to spółka przejęła wcześniej w 2010 r. zorganizowaną część przedsiębiorstwa Toi, w tym wcześniejszy znak towarowy, jak to wynika z odpisów z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego i z aktu notarialnego z dnia 30 września 2010 r., które zostały przedstawione przed EUIPO.

26      W skardze skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, że ta w pkt 32 zaskarżonej decyzji wskazała jedynie, iż interwenient jest jednym ze wspólników założycieli Toi, i nie wzięła pod uwagę udziału interwenienta w działalności spółek grupy Toya, a w szczególności faktu, że jest on jednym z jej wspólników założycieli i że przez lata sprawował różne funkcje w ramach Toi. Z tego względu w pkt 43 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza nie powinna była uznać, że relacje biznesowe między skarżącą a interwenientem ustały w 2014 r. i że w dniu dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego były one już zakończone, podczas gdy interwenient w dalszym ciągu jest wspólnikiem skarżącej, a w następstwie jej likwidacji będzie miał prawo do części ewentualnej nadwyżki. Skarżąca twierdzi również, że Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę okoliczności, iż interwenient wiedział o używaniu przez skarżącą wcześniejszego znaku towarowego i że zgłoszenie przez niego spornego znaku towarowego do rejestracji zostało dokonane w celu uniemożliwienia skarżącej posługiwania się w obrocie gospodarczym rozpatrywanym oznaczeniem.

27      W tym względzie w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że co się tyczy daty właściwej, w odniesieniu do której należy wykazać istnienie podnoszonej złej wiary, z brzmienia art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 wynika, że chodzi o datę dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego, czyli dzień 25 lipca 2017 r.

28      W drugiej kolejności w zakresie, w jakim skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, że ta nie wzięła pod uwagę okoliczności, iż interwenient w dalszym ciągu był jednym z jej wspólników w dniu dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji, należy zauważyć, że argument ten nie znajduje poparcia w zaskarżonej decyzji, z której wynika – przeciwnie – iż wspomniana izba nie pominęła relacji między interwenientem a skarżącą.

29      W pkt 5 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza przypomniała bowiem, że skarżąca wskazała, iż interwenient jest jednym z jej założycieli. W pkt 6 wspomnianej decyzji przypomniała ona również, że interwenient jest prokurentem skarżącej, co potwierdzał odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej.

30      Ponadto w pkt 34 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza, uściślając, że skarżąca znajduje się w likwidacji, w sposób dorozumiany, lecz konieczny przyjęła, że skarżąca nie została rozwiązana. Biorąc zaś pod uwagę okoliczności przypomniane w pkt 29 powyżej, można było z tego wywieść, że interwenient pozostawał wspólnikiem skarżącej w dacie właściwej dla rozstrzygnięcia niniejszego sporu, co wynikało również z przytoczonego w pkt 37 zaskarżonej decyzji wezwania do zaprzestania naruszeń skierowanego przez pełnomocnika skarżącej do interwenienta.

31      Podobnie w pkt 60 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza ustosunkowała się do argumentu skarżącej, zgodnie z którym interwenient starał się przede wszystkim uniemożliwić lub opóźnić „likwidację jej przedsiębiorstwa”, dokonując zgłoszenia spornego znaku towarowego. Należy stwierdzić, że czyniąc to, wspomniana Izba w sposób dorozumiany, lecz konieczny wzięła pod uwagę okoliczność, iż interwenient w dalszym ciągu był jednym ze wspólników skarżącej.

32      Ponadto należy zauważyć, że w pkt 32 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza również stwierdziła, iż skarżąca jest następcą prawnym Toi. Z przedstawionych przez skarżącą odpisów z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego wynika bowiem, że interwenient pełnił uprzednio lub pełnił nadal różne funkcje w ramach trzech spółek grupy Toya. Tym samym wbrew temu, co twierdzi skarżąca, z lektury pkt 32 zaskarżonej decyzji nie można wywieść, że Izba Odwoławcza siłą rzeczy nie wzięła pod uwagę różnych funkcji pełnionych przez interwenienta w ramach tych trzech spółek, a w szczególności okoliczności, że interwenient ten pozostawał jednym ze wspólników skarżącej.

33      W tych okolicznościach należy uznać, że wbrew temu, co twierdzi skarżąca, z zaskarżonej decyzji nie wynika, iż Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę okoliczności, że interwenient był jednym z jej wspólników w dniu dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji.

34      W trzeciej kolejności, co się tyczy argumentu, zgodnie z którym Izba Odwoławcza popełniła błąd, uznając, że relacje biznesowe oraz obowiązek lojalności między interwenientem a skarżącą były już zakończone w dniu dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego, należy wskazać, co następuje.

35      W niniejszej sprawie w pkt 41–43 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, że wprawdzie między stronami istniały wcześniejsze relacje biznesowe i że strony te były związane obowiązkiem lojalności, lecz relacje te ustały w 2014 r., wobec czego w dniu dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego łączący je stosunek zaufania już nie istniał, jako że obowiązek lojalności nie stosuje się w sposób mechaniczny.

36      Należy przypomnieć, że stosunki umowne między stronami przed dokonaniem zgłoszenia spornego znaku towarowego mogą stanowić poszlaki istnienia złej wiary zgłaszającego [zob. wyrok z dnia 25 stycznia 2023 r., Zielonogórski Klub Żużlowy Sportowa/EUIPO – Falubaz Polska (FALUBAZ), T‑703/21, niepublikowany, EU:T:2023:19, pkt 50 i przytoczone tam orzecznictwo; wyrok z dnia 13 listopada 2024 r., Butzkies-Schiemann/EUIPO – U.S. Corrosion Technologies (CorrosionX), T‑1127/23, niepublikowany, EU:T:2024:812, pkt 65].

37      W tym względzie, po pierwsze, należy zauważyć, że skarżąca i interwenient potwierdzają, że między wspólnikami skarżącej, do których należy interwenient, doszło do konfliktu o charakterze biznesowym.

38      We wniosku o unieważnienie prawa do znaku złożonym do EUIPO skarżąca wskazała bowiem w szczególności – czego interwenient nie zakwestionował – że ze względu na pogłębiający się między nimi konflikt jej wspólnicy postanowili zakończyć umowę spółki ze skutkiem od dnia 31 grudnia 2014 r. i że od tego czasu została ona objęta postępowaniem likwidacyjnym, do którego przeprowadzenia konieczne było ustanowienie niezależnego likwidatora.

39      W tych okolicznościach, jak wskazała w istocie Izba Odwoławcza w pkt 43 zaskarżonej decyzji, należy stwierdzić, że wspólnicy skarżącej wyrazili w sposób jednoznaczny, poprzez wypowiedzenie zawartej między nimi umowy spółki ze skutkiem od dnia 31 grudnia 2014 r., swoją wolę zaprzestania współpracy w ramach skarżącej po tym dniu.

40      Po drugie, wbrew temu, co twierdzi skarżąca, oceny tej nie podważa fakt, że skarżąca, od tego momentu objęta postępowaniem likwidacyjnym, nie została rozwiązana i że w związku z tym interwenient pozostawał jednym z jej wspólników w dniu dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji.

41      Przede wszystkim należy zauważyć, że interwenient, mimo iż pozostawał jednym ze wspólników skarżącej, począwszy od daty ustanowienia niezależnego likwidatora w dniu 2 listopada 2015 r., nie miał już możliwości wpływania na jej decyzje, co skarżąca i interwenient potwierdzili w odpowiedzi na pytanie zadane w ramach środka organizacji postępowania.

42      Ponadto w odpowiedzi na inne pytanie zadane w ramach środka organizacji postępowania skarżąca i interwenient wyjaśnili, że w następstwie ustanowienia niezależnego likwidatora jedynie on był od tego momentu uprawniony do reprezentowania skarżącej, a interwenient, mimo że pozostawał jej wspólnikiem, nie miał już prawa jej reprezentowania.

43      Następnie należy zauważyć, że skarżąca nie powołuje się na istnienie innych powiązań między interwenientem a jej pozostałymi wspólnikami, które mogłyby ilustrować utrzymanie stosunków o charakterze biznesowym między nimi po wypowiedzeniu ich umowy spółki lub przynajmniej po ustanowieniu niezależnego likwidatora.

44      W rezultacie w okolicznościach niniejszej sprawy, charakteryzujących się w szczególności wolą wspólników skarżącej, aby nie tworzyć już spółki po dniu 31 grudnia 2014 r., oraz ustanowieniem niezależnego likwidatora w ramach postępowania likwidacyjnego tej spółki, sam fakt, że interwenient formalnie był jeszcze jednym ze wspólników wspomnianej spółki w dniu dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji, nie jest wystarczający, aby uznać, że w tym dniu między nim a skarżącą istniały relacje biznesowe i że byli oni związani wzajemnym obowiązkiem lojalności.

45      Wreszcie oceny tej nie podważa argument skarżącej, zgodnie z którym w przypadku jej likwidacji z nadwyżką nadwyżka ta zostałaby podzielona między wspólników, co świadczy o tym, że relacje biznesowe między wspólnikami nie są zakończone. Taka ewentualność wynikałaby bowiem jedynie z zastosowania w podobnym przypadku właściwych przepisów prawa krajowego, niezależnie od utrzymania wzajemnego obowiązku lojalności między wspólnikami skarżącej.

46      W konsekwencji w świetle okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza nie popełniła błędu, stwierdzając w pkt 43 zaskarżonej decyzji, że w dniu dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji łączący strony stosunek zaufania już nie istniał i że nie były one już związane wzajemnym obowiązkiem lojalności.

47      W czwartej kolejności skarżąca utrzymuje, że interwenient wiedział o używaniu przez nią wcześniejszego znaku towarowego i że zgłoszenie przez niego spornego znaku towarowego do rejestracji zostało dokonane w celu uniemożliwienia jej posługiwania się w obrocie gospodarczym rozpatrywanym oznaczeniem.

48      W tym względzie, po pierwsze, jak stwierdziła Izba Odwoławcza w pkt 45 zaskarżonej decyzji, należy zauważyć, że prawo do wcześniejszego znaku towarowego wygasło w dniu 15 maja 2017 r. i że skarżąca nie podjęła działań w celu jego przedłużenia, wobec czego w dniu dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji, czyli w dniu 25 lipca 2017 r., rozpatrywane oznaczenie było dostępne, a skarżąca nie mogła już powoływać się na prawa do tego oznaczenia wynikające z wcześniejszego znaku towarowego.

49      Ponadto należy zauważyć, że skarżąca nie starała się również przedłużyć rejestracji wcześniejszego znaku towarowego, nawet po wygaśnięciu prawa do niego, w terminie sześciu miesięcy przewidzianym w art. 47 ust. 3 zdanie trzecie rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 53 ust. 3 zdanie trzecie rozporządzenia 2017/1001).

50      Należy zaś przypomnieć, że system rejestracji unijnych znaków towarowych opiera się na zasadzie „pierwszego zgłaszającego”, wyrażonej w art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001). Na mocy tej zasady oznaczenie może zostać zarejestrowane jako unijny znak towarowy jedynie wówczas, gdy nie stoi temu na przeszkodzie wcześniejszy znak towarowy, niezależnie od tego, czy chodzi o unijny znak towarowy, znak towarowy zarejestrowany w państwie członkowskim lub w Urzędzie Własności Intelektualnej Państw Beneluksu, znak towarowy zarejestrowany na mocy międzynarodowych uzgodnień obowiązujących w państwie członkowskim, czy też znak towarowy zarejestrowany na mocy międzynarodowych porozumień będących w mocy w Unii. Natomiast bez uszczerbku dla ewentualnego zastosowania art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001) samo używanie przez osobę trzecią niezarejestrowanego znaku towarowego nie stoi na przeszkodzie temu, by identyczny lub podobny znak towarowy został zarejestrowany jako unijny znak towarowy dla identycznych lub podobnych towarów lub usług [zob. wyroki: z dnia 11 lipca 2013 r., SA.PAR./OHIM – Salini Costruttori (GRUPPO SALINI), T‑321/10, EU:T:2013:372, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 23 października 2024 r., İlbay/EUIPO – Pella-eu (PELLA), T‑514/23, niepublikowany, EU:T:2024:727, pkt 15 i przytoczone tam orzecznictwo].

51      Po drugie, skarżąca podniosła zarówno przed instancjami EUIPO, jak i przed Sądem, że wcześniejszy znak towarowy był nadal używany po wszczęciu postępowania likwidacyjnego, a przynajmniej do czasu wygaśnięcia prawa do wspomnianego znaku w dniu 15 maja 2017 r.

52      Jednakże w niniejszej sprawie Izba Odwoławcza stwierdziła w pkt 51 zaskarżonej decyzji, że skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu używania wspomnianego znaku towarowego. Skarżąca, poproszona w ramach środka organizacji postępowania o szczegółowe przedstawienie przykładów wykorzystywania tego znaku towarowego po wszczęciu postępowania likwidacyjnego, nie udzieliła szczegółowej odpowiedzi.

53      W odpowiedzi na pytanie Sądu zadane na rozprawie skarżąca wskazała na obawę – w ramach postępowania dowodowego w niniejszej sprawie – co do tego, że interwenientowi zostaną przekazane informacje i że mógłby on je wykorzystać w ramach postępowania podważającego używanie wcześniejszego znaku towarowego. Argumentacja ta nie tylko nie pozwala zaś na zanegowanie oceny sformułowanej w poprzednim punkcie, ale okazuje się ponadto niespójna ze stanowiskiem skarżącej, która twierdziła, że jest podmiotem praw do wcześniejszego znaku towarowego.

54      W konsekwencji, wbrew temu, co twierdzi skarżąca, dowody przedstawione Sądowi nie pozwalają na ustalenie, że wcześniejszy znak towarowy był używany, odkąd skarżąca została dobrowolnie objęta postępowaniem likwidacyjnym przez jej wspólników.

55      Ponadto w odpowiedzi na pytanie Sądu zadane w ramach środka organizacji postępowania skarżąca wskazała, że wartość tego wcześniejszego znaku towarowego pozostaje nieokreślona, w szczególności ze względu na związany z niniejszym postępowaniem stan niepewności co do jego statusu prawnego. Interwenient ze swej strony oznajmił, że dokonano wyceny wspomnianego znaku towarowego i że jego wartość była zerowa.

56      Ponadto należy stwierdzić, że ani skarżąca, ani interwenient nie twierdzili, że wspomniany znak towarowy zachował szczątkową znajomość wśród odbiorców.

57      Z orzecznictwa wynika bowiem, że można wziąć pod uwagę stopień powszechnej znajomości, jaką cieszy się rozpatrywane oznaczenie w momencie dokonywania jego zgłoszenia do rejestracji (zob. podobnie wyrok z dnia 11 czerwca 2009 r., Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli, C‑529/07, EU:C:2009:361, pkt 51), w szczególności gdy oznaczenie to zostało wcześniej zarejestrowane lub było używane przez osobę trzecią jako znak towarowy [zob. podobnie wyrok z dnia 8 maja 2014 r., Simca Europe/OHIM – PSA Peugeot Citroën (Simca), T‑327/12, EU:T:2014:240, pkt 40]. Okoliczność, że używanie oznaczenia, o którego rejestrację wniesiono, umożliwiłoby zgłaszającemu czerpanie nienależnej korzyści z renomy wcześniejszego znaku lub oznaczenia, może bowiem stanowić dowód złej wiary zgłaszającego [zob. podobnie wyroki: z dnia 8 maja 2014 r., Simca, T‑327/12, EU:T:2014:240, pkt 56; z dnia 14 maja 2019 r., Moreira/EUIPO – Da Silva Santos Júnior (NEYMAR), T‑795/17, niepublikowany, EU:T:2019:329, pkt 51].

58      I tak sąd Unii stwierdził już w odniesieniu do osoby ubiegającej się o rejestrację unijnego znaku towarowego zamiar czerpania nienależnej korzyści z nadal istniejącej renomy wcześniejszego znaku towarowego, w tym w sytuacji gdy znak ten nie był już używany (wyrok z dnia 8 maja 2014 r., Simca, T‑327/12, EU:T:2014:240), lub z aktualnej sławy nazwiska osoby fizycznej (wyrok z dnia 14 maja 2019 r., NEYMAR, T‑795/17, niepublikowany, EU:T:2019:329), w przypadkach, w których ta nadal istniejąca renoma lub aktualna sława zostały należycie wykazane. Stwierdził on natomiast brak zawłaszczenia renomy określenia zastrzeżonego przez osobę trzecią, a w konsekwencji brak złej wiary po stronie zgłaszającego znak towarowy, gdy określenie to nie było ani zarejestrowane, ani używane, ani nie cieszyło się renomą w Unii [zob. podobnie wyrok z dnia 29 listopada 2018 r., Khadi and Village Industries Commission/EUIPO – BNP Best Natural Products (Khadi Ayurveda), T‑683/17, niepublikowany, EU:T:2018:860, pkt 68–71].

59      W niniejszej zaś sprawie, o ile skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej dociekanie w pkt 51–53 zaskarżonej decyzji, czy wcześniejszy znak towarowy był używany, o tyle nie kwestionuje ona wniosku, do którego Izba ta doszła w pkt 53 wspomnianej decyzji, zgodnie z którym elementy zawarte w aktach sprawy nie pozwalają na ustalenie „wartości historycznej [wspomnianego znaku towarowego] lub renomy w takim zakresie, że odbiorcy będą go pamiętać nawet po wygaśnięciu prawa do niego i wykreśleniu z rejestru”.

60      Tym samym, skoro nie zostało wykazane, że skarżąca używała wcześniejszego znaku towarowego, w odniesieniu do którego nie powołano się na żadną szczątkową powszechną znajomość, należy uznać, że skarżąca nie przedstawiła dowodu na to, iż zgłoszenie przez interwenienta spornego znaku towarowego do rejestracji zostało dokonane w celu uniemożliwienia jej posługiwania się w obrocie gospodarczym rozpatrywanym oznaczeniem.

61      W piątej kolejności należy również oddalić pozostałe argumenty skarżącej.

62      Po pierwsze, co się tyczy zarzutów szczegółowych sformułowanych przez skarżącą w odniesieniu do pkt 44–47 zaskarżonej decyzji, opartych na tym, że w ocenie Izby Odwoławczej ciążył na niej obowiązek szybkiego działania w celu odzyskania praw do rozpatrywanego oznaczenia, oraz w odniesieniu do pkt 51–53 wspomnianej decyzji, z których wynika, że w ocenie Izby Odwoławczej ciążył na niej obowiązek przedstawienia dowodu używania wcześniejszego znaku towarowego, należy zauważyć, że zarzuty te są bezzasadne.

63      W pkt 44–47 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza ograniczyła się bowiem do przypomnienia, że skarżąca była właścicielem wcześniejszego znaku towarowego do czasu wygaśnięcia prawa do niego. Odrzuciła ona również wyjaśnienia przedstawione przez skarżącą w celu uzasadnienia braku przedłużenia prawa do wspomnianego znaku towarowego, uznając, że wygaśnięcie prawa do znaku towarowego wynikało raczej z przeoczenia niż ze świadomej lub strategicznej decyzji. W każdym razie należy zauważyć, że w pkt 48 wspomnianej decyzji Izba Odwoławcza powtórzyła w swoim imieniu rozważania zawarte w decyzji Wydziału Unieważnień, zgodnie z którymi – w szczególności – skarżąca niekoniecznie musi być właścicielem wcześniejszego prawa w celu ustalenia złej wiary.

64      Ponadto rozważania sformułowane przez Izbę Odwoławczą w pkt 51–53 zaskarżonej decyzji stanowią kontynuację rozważań przedstawionych w pkt 49 i 50 wspomnianej decyzji i należy je odczytywać łącznie z tymi rozważaniami.

65      W pkt 49 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza przypomniała zaś, że jeśli prawo do wcześniejszego znaku towarowego nie zostaje przedłużone, zostaje on wykreślony z rejestru, a jego wykreślenie staje się skuteczne następnego dnia po dacie wygaśnięcia, zgodnie z zasadą 30 ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995, L 303, s. 1), ze zmianami (obecnie art. 53 ust. 8 rozporządzenia 2017/1001), i że zatem uważa się, iż wspomniany znak towarowy już nie istnieje ani nie wywołuje skutków prawnych.

66      W pkt 50 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza zniuansowała tę konsekwencję związaną z wygaśnięciem prawa do tego znaku towarowego, przypominając, że z orzecznictwa sądów Unii wynika, iż znak towarowy, do którego prawo wygasło, może mieć znaczenie w ramach postępowania dotyczącego złej wiary, jeśli był on używany w takim zakresie, że uzyskał renomę w stopniu wystarczającym do tego, by można było go pamiętać nawet po dniu wygaśnięcia prawa do niego i wykreśleniu z rejestru.

67      W rezultacie należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza słusznie dociekała w pkt 51 i 52 zaskarżonej decyzji, czy wcześniejszy znak towarowy uzyskał w następstwie używania „wartość historyczną lub renomę w takim zakresie, że odbiorcy będą go pamiętać nawet po wygaśnięciu prawa do niego i wykreśleniu z rejestru”, a w pkt 53 wspomnianej decyzji słusznie stwierdziła, iż w braku dowodu tego używania wcześniejszy znak towarowy przestał istnieć i wywoływać skutki prawne przed dniem dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji.

68      Po drugie, w zakresie, w jakim skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, że ta przyjęła, iż interwenient przyczynił się do stworzenia rozpatrywanego oznaczenia, i wywiodła z tego, że rejestracja wspomnianego znaku towarowego ma komercyjne uzasadnienie, należy zauważyć, że skarżąca nie przedstawiła w ramach niniejszego postępowania dowodów podważających ustalenia dokonane przez Izbę Odwoławczą w pkt 56 zaskarżonej decyzji, a mianowicie, że przedstawione przez interwenienta oświadczenie prezesa zarządu Toi świadczy o tym, iż interwenient przynajmniej przyczynił się do zaprojektowania i stworzenia wspomnianego oznaczenia w 2007 r.

69      Wobec tego w świetle orzecznictwa przypomnianego w pkt 18 powyżej skarżąca nie może zarzucać Izbie Odwoławczej, że ta dociekała, czy istniały obiektywne okoliczności wykazujące, iż interwenient działał w złej wierze w momencie dokonywania zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji, i że w braku takich okoliczności uznała, w pkt 58 zaskarżonej decyzji, za wiarygodne i rozsądne, że interwenient, który co najmniej przyczynił się do stworzenia rozpatrywanego oznaczenia, życzyłby sobie je zarejestrować jako znak towarowy, skoro stało się ono dostępne po wygaśnięciu prawa do wcześniejszego znaku towarowego, i że miał on uzasadniony interes w dokonaniu takiej rejestracji.

70      Po trzecie, w zakresie, w jakim skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej nieuwzględnienie faktu, że interwenient nie prowadził żadnej działalności gospodarczej w dziedzinie objętej zgłoszeniem spornego znaku towarowego, wystarczy zauważyć, iż wspomniana Izba Odwoławcza wzięła pod uwagę tę okoliczność w pkt 64 zaskarżonej decyzji i przypomniała w jej pkt 67, że w dniu wszczęcia postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku przed EUIPO wcześniejszy znak towarowy był zarejestrowany przez okres krótszy od pięciu lat i że w tym dniu interwenient nie był zobowiązany do wykazania, że używał już wspomnianego znaku towarowego.

71      Z art. 15 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 18 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia 2017/1001) i z art. 51 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia wynika bowiem, że do upływu okresu pięciu lat od rejestracji unijnego znaku towarowego nie można stwierdzić wygaśnięcia praw właściciela. Przepisy te przyznają zatem właścicielowi w odniesieniu do rozpoczęcia rzeczywistego używania jego znaku towarowego okres odroczenia, w czasie którego może on powołać się na podstawie art. 9 tego rozporządzenia (obecnie art. 9 rozporządzenia 2017/1001) na prawo wyłączne wynikające z tego znaku w odniesieniu do wszystkich towarów i usług objętych tym znakiem towarowym bez konieczności wykazywania takiego używania (zob. podobnie wyrok z dnia 21 grudnia 2016 r., Länsförsäkringar, C‑654/15, EU:C:2016:998, pkt 26).

72      Ponadto należy przypomnieć, że złej wiary zgłaszającego znak towarowy nie można domniemywać na podstawie samego ustalenia, że w chwili dokonania zgłoszenia do rejestracji ów zgłaszający nie prowadził działalności gospodarczej w zakresie towarów i usług objętych wspomnianym zgłoszeniem [wyroki: z dnia 29 stycznia 2020 r., Sky i in., C‑371/18, EU:C:2020:45, pkt 78; z dnia 4 września 2024 r., Dekoback/EUIPO – DecoPac (DECOPAC), T‑166/23, niepublikowany, EU:T:2024:584, pkt 29].

73      W zakresie, w jakim – jak wynika z pkt 60 powyżej – okoliczności niniejszej sprawy nie pozwoliły na ustalenie, że dokonując zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji, interwenient starał się zaszkodzić interesom skarżącej, to, że interwenient nie prowadził żadnej działalności gospodarczej w dziedzinie objętej zgłoszeniem spornego znaku towarowego, nie może wskazywać na jego złą wiarę w dniu dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji (zob. podobnie wyrok z dnia 29 stycznia 2020 r., Sky i in., C‑371/18, EU:C:2020:45, pkt 77).

74      Po czwarte, wbrew temu, co twierdzi skarżąca, w celu dokonania oceny złej wiary interwenienta nie można wyciągnąć żadnych konsekwencji z braku udzielania przez niego odpowiedzi na wezwania do zaprzestania naruszeń skierowane ponad dwa lata po wygaśnięciu prawa do wcześniejszego znaku towarowego przez likwidatora skarżącej w dniu 12 grudnia 2019 r. i przez jej pełnomocnika w dniu 8 lipca 2020 r. przed złożeniem do EUIPO wniosku o unieważnienie prawa do znaku w dniu 12 listopada 2020 r.

75      W każdym razie należy zauważyć, podobnie jak uczyniła to sama skarżąca, że wspomniane wezwania nastąpiły po dniu zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji.

76      O ile zaś z orzecznictwa wynika, że w celu rozstrzygnięcia kwestii, czy strona działała w złej wierze w momencie dokonywania zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji, można wziąć pod uwagę dowody pochodzące z okresu po dniu zgłoszenia spornego znaku towarowego, o tyle konieczne jest jeszcze, aby dowody te stanowiły wskazówki dotyczące sytuacji w dacie właściwej [zob. podobnie wyrok z dnia 29 czerwca 2022 r., Hijos de Moisés Rodríguez González/EUIPO – Irlandia i Ornua (La Irlandesa 1943), T‑306/20, EU:T:2022:404, pkt 94]. W niniejszej sprawie wystarczy stwierdzić, że rozpatrywane wezwania do zaprzestania naruszeń, sporządzone zresztą przez przedstawicieli skarżącej, nie stanowią wskazówek dotyczących sytuacji istniejącej w dniu dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji.

77      Po piąte, co się tyczy okoliczności, że interwenient dokonał zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji po niespełna trzech miesiącach od wygaśnięcia prawa do wcześniejszego znaku towarowego, w szczególności z powyższych rozważań wynika, że o ile jest prawdą, iż wspomniane zgłoszenie nastąpiło wkrótce po wskazanym wygaśnięciu, o tyle skarżąca pozostawała bierna przez długi okres po tym wygaśnięciu. A zatem, jak wskazano w pkt 49 powyżej, skarżąca nie starała się przedłużyć rejestracji wcześniejszego znaku towarowego w terminie sześciu miesięcy przewidzianym w art. 47 ust. 3 zdanie trzecie rozporządzenia nr 207/2009. Podobnie upłynęły ponad dwa lata, zanim skarżąca skierowała do interwenienta wezwania do zaprzestania naruszeń wspomniane w pkt 74 powyżej.

78      Ponieważ w świetle dokonanej przez nią całościowej oceny wszystkich istotnych okoliczności, w tym tych przedstawionych w pkt 54–69 zaskarżonej decyzji, Izba Odwoławcza mogła uznać, że nie wykazano złej wiary interwenienta, należy stwierdzić, że sama okoliczność, iż między wygaśnięciem prawa do wcześniejszego znaku towarowego, w następstwie czego rozpatrywane oznaczenie stało się ponownie dostępne, a dokonaniem zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji upłynęły niespełna trzy miesiące, nie jest wystarczająca, aby wykazać, że dokonując wspomnianego zgłoszenia, interwenient działał w złej wierze.

79      Po szóste, ponieważ dowody przedstawione przez skarżącą nie pozwoliły na wykazanie złej wiary interwenienta w momencie dokonywania zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji, nie było również powodu, by Izba Odwoławcza zgodnie z orzecznictwem przypomnianym w pkt 22 powyżej odwróciła ciężar dowodu poprzez wymaganie od interwenienta, aby wykazał, że działał w dobrej wierze w momencie dokonywania wspomnianego zgłoszenia.

80      W konsekwencji należy stwierdzić, że z całości powyższych rozważań wynika, iż Izba Odwoławcza mogła stwierdzić w pkt 70 zaskarżonej decyzji, że skarżącej nie udało się wykazać, iż interwenient działał w złej wierze w momencie dokonywania zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji.

81      Z całości przedstawionych powyżej rozważań wynika, że jedyny zarzut skarżącej należy oddalić.

82      W konsekwencji, bez konieczności orzekania w przedmiocie zarzucanej przez EUIPO i interwenienta niedopuszczalności niektórych dokumentów, należy oddalić niniejszą skargę jako bezzasadną.

 W przedmiocie kosztów

83      Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem EUIPO i interwenienta – obciążyć ją kosztami postępowania.

84      Co się tyczy wniosku interwenienta o obciążenie skarżącej kosztami związanymi z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą, wystarczy stwierdzić, że ponieważ w niniejszym wyroku oddalono skargę na zaskarżoną decyzję, to pkt 3 sentencji tej decyzji nadal reguluje koszty poniesione w postępowaniu w sprawie unieważnienia i w postępowaniu odwoławczym przed EUIPO [zob. podobnie wyrok z dnia 17 stycznia 2024 r., Athlet/EUIPO – Heuver Banden Groothandel (ATHLET), T‑650/22, niepublikowany, EU:T:2024:11, pkt 102 i przytoczone tam orzecznictwo].

Z powyższych względów

SĄD (ósma izba)

orzeka, co następuje:

1)      Skarga zostaje oddalona.

2)      Toya Development sp. z o.o. sp.k. zostaje obciążona kosztami postępowania.

Kornezov

Petrlík

Kecsmár

Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 4 czerwca 2025 r.

Sekretarz

Prezes

V. Di Bucci

M. van der Woude

*      Język postępowania: polski.

Top