Wyrok TSUE w Luksemburg z dnia 10 września 2025, sygn. Sprawa T-579/22

62      W pierwszej kolejności należy zauważyć, że art. 19 ust. 1 lit. d) rozporządzenia w sprawie taksonomii wymaga, by przy ustanawianiu technicznych kryteriów kwalifikacji Komisja uwzględniała „wszelkie odpowiednie obowiązujące ustawodawstwo Unii”. O obowiązku tym wspomniano również w motywach 43 i 44 tego rozporządzenia. A zatem w przypadku gdy Komisja dokonuje analizy elementów, na których powinno zostać oparte przyjęcie technicznych kryteriów kwalifikacji, powinna ona uwzględnić wszelkie odpowiednie obowiązujące prawodawstwo Unii, jak wyraźnie przewidziano w art. 19 ust. 1 lit. d) wspomnianego rozporządzenia oraz zgodnie z jej zadaniem nadzorowania stosowania prawa Unii przewidzianym w art. 17 ust. 1 TUE.

63      Wobec powyższego Komisji nie można zarzucać, że przy ustanawianiu technicznych kryteriów kwalifikacji uwzględniła obowiązujące prawodawstwo Unii. Komisja słusznie zatem wspomina w zaskarżonej decyzji o uwzględnieniu przepisów dyrektywy RED II i rozporządzenia LULUCF.

64      W drugiej kolejności należy zauważyć, że argumentacja skarżącej mająca na celu wykazanie, iż kryteria ustanowione w dyrektywie RED II i w rozporządzeniu LULUCF są nieaktualne i nie wystarczają do spełnienia wymogów rozporządzenia w sprawie taksonomii, nie zasługuje na uwzględnienie.

65      Po pierwsze, argument skarżącej dotyczący zarzucanej dawności dyrektywy RED II i rozporządzenia LULUCF podlega oddaleniu. Z jednej strony data przyjęcia przepisów prawa nie świadczy sama w sobie o niezgodności z wymogami ustanowionymi w rozporządzeniu w sprawie taksonomii. Z drugiej strony, jak twierdzi Komisja, odesłania do innych aktów prawnych zawarte w technicznych kryteriach kwalifikacji należy interpretować w ten sposób, że odsyłają one do najnowszej obowiązującej wersji tych aktów.

66      Po drugie, z art. 1 dyrektywy RED II wynika, że ustanawia ona wspólne ramy dla promowania energii ze źródeł odnawialnych. Dyrektywa ta ustanawia wiążący cel Unii dotyczący całkowitego udziału energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto w Unii w 2030 r. Ustanawia ona między innymi zasady dotyczące wsparcia finansowego na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, dotyczące prosumpcji takiej energii elektrycznej oraz wykorzystania energii ze źródeł odnawialnych w niektórych sektorach. Określa ona również kryteria zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych między innymi dla paliw z biomasy. Ponadto z art. 1 rozporządzenia LULUCF wynika, że rozporządzenie to określa zobowiązania państw członkowskich w sektorze użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa (LULUCF), które przyczyniają się do osiągnięcia celów porozumienia paryskiego w sprawie zmian klimatu zatwierdzonego w dniu 12 grudnia 2015 r. i osiągnięcia unijnego celu redukcji emisji gazów cieplarnianych w latach 2021–2030. Rozporządzenie to ustanawia również przepisy dotyczące rozliczania emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych związanych z działalnością LULUCF oraz kontroli przestrzegania tych zobowiązań przez państwa członkowskie.

67      Ponadto należy stwierdzić, że rozporządzenie w sprawie taksonomii odsyła wprost do dyrektywy RED II oraz pośrednio do rozporządzenia LULUCF. A zatem art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie taksonomii przewiduje, że dana działalność gospodarcza kwalifikuje się jako wnosząca istotny wkład w łagodzenie zmian klimatu, jeżeli działalność ta wnosi istotny wkład w ustabilizowanie stężenia gazów cieplarnianych w atmosferze poprzez między innymi wytwarzanie, przekazywanie, przechowywanie, dystrybuowanie lub wykorzystywanie energii ze źródeł odnawialnych zgodnie ze wspomnianą dyrektywą. Ponadto z motywu 32 rozporządzenia w sprawie taksonomii wynika, że wyrażenie „zrównoważona gospodarka leśna” należy interpretować z uwzględnieniem między innymi tej dyrektywy i rozporządzenia LULUCF.

68      Co więcej, należy zauważyć, że jeśli chodzi o biopaliwa, biopłyny i paliwa z biomasy produkowane z biomasy leśnej, kryteria LULUCF przewidziane w art. 29 ust. 7 dyrektywy RED II i rozporządzeniu LULUCF są nierozerwalnie związane, ponieważ rozliczanie emisji i pochłaniania związanych z działalnością LULUCF jest dokonywane na podstawie tego rozporządzenia.

69      Wobec powyższego dyrektywy RED II i rozporządzenia LULUCF nie można uznać za nieistotne do celów ustanowienia technicznych kryteriów kwalifikacji dla działalności związanej z bioenergią.

70      Po trzecie, z zaskarżonej decyzji nie wynika, że techniczne kryteria kwalifikacji ustanowione w rozporządzeniu delegowanym dla działalności związanej z bioenergią opierają się wyłącznie na wymogach przewidzianych między innymi w dyrektywie RED II. Natomiast, jak twierdzi Komisja, te techniczne kryteria kwalifikacji przewidują inne wymogi niż wymogi aktualnie przewidziane w obowiązującym prawodawstwie, o czym świadczą przykłady wskazane w pkt 3.1.1 lit. b) załącznika II do wspomnianej decyzji, których skarżąca nie kwestionuje w tej konkretnej kwestii, dotyczące między innymi wprowadzenia wyższego progu redukcji emisji gazów cieplarnianych pochodzących z wykorzystania biomasy.

71      Po czwarte, wbrew temu, co twierdzi skarżąca, wnioski Komisji dotyczące przeglądu dyrektywy RED II i rozporządzenia LULUCF nie są równoznaczne z przyznaniem przez tę instytucję, że ich przepisy są nieodpowiednie w wersjach tych aktów obowiązujących w dniu przyjęcia zaskarżonej decyzji do celów ustalenia technicznych kryteriów kwalifikacji dla działalności związanej z bioenergią.

72      W związku z powyższym należy oddalić część trzecią zarzutu pierwszego.

 W przedmiocie części czwartej zarzutu pierwszego, dotyczącej obowiązku uwzględnienia cyklu życia w odniesieniu do działalności polegającej na produkcji podstawowych chemikaliów organicznych i na produkcji tworzyw sztucznych w formach podstawowych

73      Skarżąca utrzymuje, że w pkt 2.1 lit. a) ppkt (i) i (ii) załącznika II do zaskarżonej decyzji Komisja naruszyła wymóg, o którym mowa w art. 19 ust. 1 lit. g) rozporządzenia w sprawie taksonomii, jeśli chodzi o techniczne kryteria kwalifikacji ustanowione dla działalności polegającej na produkcji podstawowych chemikaliów organicznych i na produkcji tworzyw sztucznych w formach podstawowych. Komisja miała wywiązać się z ciążącego na niej obowiązku uwzględnienia cyklu życia poprzez stwierdzenie, że trudno to zrobić, oraz poprzez uznanie, że cykl życia można uwzględnić później podczas dokonywania zmian owych kryteriów. Tymczasem wspomniany art. 19 ust. 1 lit. g) przewiduje obowiązek „rezultatu”, zgodnie z którym nie można przyjąć technicznych kryteriów kwalifikacji bez włączenia wymagań dotyczących cyklu życia. Ten obowiązek uwzględnienia elementów cyklu życia należy do Komisji, a nie do podmiotów gospodarczych. Ponadto technicznych kryteriów kwalifikacji nie można zalegalizować a posteriori w drodze zmian uwzględniających aspekty związane z cyklem życia.

74      Komisja kwestionuje argumenty skarżącej.

75      Zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. g) rozporządzenia w sprawie taksonomii techniczne kryteria kwalifikacji muszą „uwzględniać cykl życia, w tym dane pochodzące z istniejących ocen cyklu życia, z naciskiem zarówno na skutki środowiskowe samej działalności gospodarczej, jak również wpływ, jaki na środowisko mają produkty dostarczane i usługi świadczone w ramach tej działalności gospodarczej, szczególnie z uwzględnieniem wytwarzania, użytkowania i zakończenia cyklu życia tych produktów i usług”. Stwierdzenie to wynika także z motywu 34 tego samego rozporządzenia.

76      Ponadto motyw 40 rozporządzenia w sprawie taksonomii przewiduje, że „[p]odczas ustanawiania i aktualizacji technicznych kryteriów kwalifikacji Komisja powinna zapewnić, aby kryteria te opierały się na dostępnych dowodach naukowych, zostały opracowane z uwzględnieniem aspektów związanych z cyklem życia, w tym istniejących ocen cyklu życia, i były regularnie aktualizowane”. Co więcej, w motywie 47 tego samego rozporządzenia wspomniano, że „[t]echniczne kryteria kwalifikacji mogą wymagać przeprowadzenia oceny cyklu życia, o ile jest to w dostatecznym stopniu możliwe do wykonania i potrzebne”.

77      W niniejszym przypadku w pkt 2.1 lit. a) ppkt (i) załącznika II do zaskarżonej decyzji Komisja odesłała do oceny skutków towarzyszącej projektowi rozporządzenia delegowanego, uznała, że obowiązek uwzględnienia cyklu życia jest obowiązkiem starannego działania, i uznała, że spełnia ten obowiązek, uwzględniając ocenę cyklu życia emisji gazów cieplarnianych w ogólności i emisji z działalności produkcyjnej w szczególności, w tym produkcji podstawowych chemikaliów organicznych.

78      W tym względzie z przytoczonej częściowo w zaskarżonej decyzji oceny skutków towarzyszącej projektowi rozporządzenia delegowanego wynika, że Komisja uznała, iż mimo pogłębionej refleksji powszechne uwzględnianie aspektów związanych z cyklem życia w technicznych kryteriach kwalifikacji okazuje się trudne z powodu braku możliwych do wykorzystania i porównywalnych danych.

79      W szczególności, jeśli chodzi o produkcję podstawowych chemikaliów organicznych, w ocenie skutków towarzyszącej projektowi rozporządzenia delegowanego wspomniano, że z uwagi na brak danych wystarczających do określenia technicznych kryteriów kwalifikacji dla pełnego cyklu życia należy uwzględnić bezpośrednie emisje gazów cieplarnianych wynikające z procesu produkcji. W tym celu Komisja uznała, że poprzez zastosowanie wskaźników referencyjnych przewidzianego w prawodawstwie Unii systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych należy uwzględnić najbardziej wydajne gałęzie przemysłu z danego sektora. Jej zdaniem podejście to pozwala zapewnić, że techniczne kryteria kwalifikacji są łatwe w użyciu zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. k) rozporządzenia w sprawie taksonomii.

80      Jeśli chodzi o produkcję tworzyw sztucznych w formach podstawowych, jako że nie jest ona objęta wskaźnikami referencyjnymi systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, Komisja uznała, że określenie technicznych kryteriów kwalifikacji opiera się na opiniach ekspertów, ocenie cyklu życia i analizie dokumentacyjnej najbardziej wydajnych gałęzi przemysłu w tych sektorach. W szczególności przewidziano, że poziom emisji gazów cieplarnianych wytworzonych w całym cyklu życia produkcji tworzyw sztucznych wykorzystującej surowce odnawialne powinien być niższy od poziomu emisji równoważnych tworzyw sztucznych w formach podstawowych wytworzonych z surowców kopalnych.

81      Jeśli chodzi zarówno o produkcję podstawowych chemikaliów organicznych, jak i produkcję tworzyw sztucznych w formach podstawowych, poziom emisji gazów cieplarnianych wytwarzanych w całym cyklu życia powinien być obliczany zgodnie z zaleceniami Komisji lub obowiązującymi normami Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej (ISO) oraz weryfikowany przez niezależną osobę trzecią.

82      Ponadto Komisja uznała, że w celu uwzględnienia nowych elementów związanych z cyklem życia działalności będzie ona aktualizować techniczne kryteria kwalifikacji na podstawie postępu technologicznego i naukowego. Zgodnie z art. 19 ust. 5 rozporządzenia w sprawie taksonomii aktualizacja ta powinna mieć miejsce co trzy lata w przypadku działalności na rzecz przejścia, takiej jak produkcja podstawowych chemikaliów organicznych i tworzyw sztucznych w formach podstawowych.

83      Co więcej, w pkt 2.1 lit. a) ppkt (ii) załącznika II do zaskarżonej decyzji Komisja uznała, że art. 19 ust. 1 lit. g) rozporządzenia w sprawie taksonomii przyznaje jej pewien zakres uznania w celu uwzględnienia cyklu życia wraz z innymi wymogami określonymi we wspomnianym art. 19 ust. 1. Te uprawnienia dyskrecjonalne nie zobowiązywały jej do ustalenia, w technicznych kryteriach kwalifikacji, progu emisji gazów cieplarnianych w całym cyklu życia dla wszystkich rodzajów działalności wchodzących w zakres stosowania rozporządzenia delegowanego. Zgodnie z motywem 47 wspomnianego rozporządzenia ocena cyklu życia powinna zostać przeprowadzona, o ile jest to w dostatecznym stopniu możliwe do wykonania i potrzebne. W odniesieniu do działalności produkcyjnej z oceny skutków towarzyszącej projektowi rozporządzenia delegowanego wynika, że nie ma realistycznych i możliwych do zastosowania rozwiązań innych niż rozwiązanie, które zostało przyjęte, uwzględniające najbardziej wydajne gałęzie przemysłu, jeśli chodzi o bezpośrednie emisje gazów cieplarnianych wynikające z procesu produkcji.

84      W pierwszej kolejności co prawda z pkt 78–83 powyżej wynika, że w zaskarżonej decyzji Komisja twierdziła, iż powszechne uwzględnianie aspektów związanych z cyklem życia w technicznych kryteriach kwalifikacji okazuje się trudne z powodu braku możliwych do wykorzystania i porównywalnych danych. Z decyzji tej wynika jednak również, że jeśli chodzi o techniczne kryteria kwalifikacji dotyczące produkcji podstawowych chemikaliów organicznych, Komisja uwzględniła bezpośrednie emisje gazów cieplarnianych dla procesu produkcji, a w szczególności wskaźniki referencyjne systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. 2003, L 275, s. 32). Ponadto, jeśli chodzi o produkcję tworzyw sztucznych w formach podstawowych, techniczne kryteria kwalifikacji zostały oparte na opiniach ekspertów oraz na ocenie cyklu życia i analizie dokumentacyjnej najbardziej wydajnych gałęzi przemysłu w tych sektorach.

85      W drugiej kolejności należy zauważyć, że jak twierdzi Komisja, art. 19 ust. 1 lit. g) w związku z motywami 34, 40 i 47 rozporządzenia w sprawie taksonomii (zob. pkt 75, 76 powyżej) nie wymaga ustalenia technicznych kryteriów kwalifikacji dotyczących konkretnie cyklu życia ani nie zobowiązuje Komisji do dokonania oceny cyklu życia we wszystkich przypadkach. Wymagane jest natomiast, by w momencie przyjmowania technicznych kryteriów kwalifikacji Komisja uwzględniła cykl życia, w szczególności istniejące już oceny owego cyklu.

86      Wobec powyższego nie zostało wykazane, że Komisja naruszyła prawo przy dokonywaniu wykładni art. 19 ust. 1 lit. g) rozporządzenia w sprawie taksonomii przedstawionej w pkt 77–83 powyżej.

87      W trzeciej kolejności należy zauważyć, że argumenty skarżącej nie są w stanie wykazać, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do ocen wymienionych w pkt 77–83 powyżej. Skarżąca ogranicza się bowiem do twierdzenia w sposób ogólny, że Komisja nie wywiązała się należycie z ciążącego na niej obowiązku uwzględnienia cyklu życia, lecz nie wskazuje żadnej konkretnej okoliczności pozwalającej podważyć wiarygodność ocen dokonanych przez Komisję.

88      W świetle powyższego należy oddalić część czwartą zarzutu pierwszego, a w konsekwencji – oddalić ów zarzut.

 W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego oczywistych błędów w ocenie w odniesieniu do działalności związanej z bioenergią

89      Zarzut ten dzieli się na dwie części, z których pierwsza dotyczy oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do istotnego wkładu w łagodzenie zmian klimatu, zaś druga, podniesiona tytułem ewentualnym, dotyczy błędnego zastosowania zasady „nie czyń poważnych szkód” w stosunku do celu polegającego na przejściu na gospodarkę o obiegu zamkniętym w odniesieniu do zasady kaskadowego wykorzystania biomasy leśnej.

 W przedmiocie części pierwszej zarzutu drugiego, dotyczącej oczywistego błędu w ocenie co do istotnego wkładu w łagodzenie zmian klimatu

90      Skarżąca utrzymuje zasadniczo, że w pkt 3.1 załącznika II do zaskarżonej decyzji Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, stwierdzając, że spalanie biomasy leśnej wnosi istotny wkład w łagodzenie zmian klimatu i nie wyrządza poważnych szkód celom środowiskowym.

91      Komisja kwestionuje argumenty skarżącej.

92      Należy zbadać kolejno poszczególne argumenty wysunięte przez skarżącą. W pierwszej kolejności utrzymuje ona, że Komisja błędnie wydała decyzję „polityczną” w celu wyważenia wymogów, o których mowa w art. 19 ust. 1 lit. d) i f) rozporządzenia w sprawie taksonomii. Skarżąca dodaje, że Komisja nieprawidłowo oparła techniczne kryteria kwalifikacji dla działalności związanej z bioenergią na dyrektywie RED II i rozporządzeniu LULUCF.

93      Należy stwierdzić, że ta argumentacja skarżącej pokrywa się w znacznej części z argumentami przedstawionymi w ramach części drugiej i trzeciej zarzutu pierwszego.

94      Otóż z jednej strony, w zakresie, w jakim skarżąca kwestionuje możliwość wyważenia przez Komisję wymogów określonych w art. 19 ust. 1 rozporządzenia w sprawie taksonomii do celów ustanowienia technicznych kryteriów kwalifikacji, nie wysuwa ona żadnego konkretnego argumentu pozwalającego wykazać, że Komisja zastosowała błędnie to wyważenie. Ponadto, jak wynika z pkt 55–57 powyżej, przy ustalaniu technicznych kryteriów kwalifikacji na Komisji ciąży obowiązek uwzględnienia wszystkich wymogów przewidzianych w tym przepisie poprzez znalezienie, w stosownym przypadku, odpowiedniej równowagi lub praktycznej zgodności między tymi wymogami, mając na uwadze różnorodność celów i ich różnorodny charakter oraz okoliczność, że nie są one koniecznie ze sobą zbieżne.

95      Z drugiej strony należy zauważyć, że – jak stwierdzono w pkt 63–69 powyżej – Komisja nie może ustalić technicznych kryteriów kwalifikacji bez uwzględnienia obowiązującego prawodawstwa Unii, a w szczególności dyrektywy RED II i rozporządzenia LULUCF.

96      W tym względzie należy przypomnieć, że – jak wynika z pkt 67 powyżej – rozporządzenie w sprawie taksonomii odsyła wprost do dyrektywy RED II oraz pośrednio do rozporządzenia LULUCF. A zatem art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie taksonomii przewiduje, że dana działalność gospodarcza kwalifikuje się jako wnosząca istotny wkład w łagodzenie zmian klimatu, jeżeli działalność ta wnosi istotny wkład w ustabilizowanie stężenia gazów cieplarnianych w atmosferze poprzez między innymi wytwarzanie, przekazywanie, przechowywanie, dystrybuowanie lub wykorzystywanie energii ze źródeł odnawialnych zgodnie ze wspomnianą dyrektywą. Ponadto z motywu 32 rozporządzenia w sprawie taksonomii wynika, że wyrażenie „zrównoważona gospodarka leśna” należy interpretować z uwzględnieniem między innymi tej dyrektywy i rozporządzenia LULUCF.

97      W szczególności z pkt 68 powyżej wynika, że kryteria LULUCF przewidziane w art. 29 ust. 7 dyrektywy RED II i w rozporządzeniu LULUCF są nierozerwalnie związane, ponieważ rozliczanie emisji i pochłaniania związanych z działalnością LULUCF jest dokonywane na podstawie tego rozporządzenia.

98      Ponadto z oceny skutków towarzyszącej projektowi rozporządzenia delegowanego wynika, że rozporządzenie LULUCF przewiduje najbardziej kompleksowe oszacowanie emisji biomasy poprzez bezpośrednie i natychmiastowe przypisanie wszystkich zmian w zasobach węgla w lasach (w tym przykładowo w glebie) do emisji w danym roku zbioru, które to zmiany są kompensowane sekwestracją w systemie leśnym.

99      Ponadto, jak stwierdzono w pkt 70 powyżej, z konkretnych przykładów wskazanych w pkt 3.1.1 lit. b) załącznika II do zaskarżonej decyzji wynika, że techniczne kryteria kwalifikacji ustalone dla działalności związanej z bioenergią przewidują inne wymogi niż wymogi aktualnie przewidziane w obowiązującym prawodawstwie, dotyczące między innymi wprowadzenia wyższego progu redukcji emisji gazów cieplarnianych lub zakazu wykorzystywania roślin spożywczych i pastewnych do wytwarzania biogazu lub biopaliw.

100    Wynika stąd, że Komisji nie można zarzucać, iż przy ustanawianiu technicznych kryteriów kwalifikacji uwzględniła dyrektywę RED II i rozporządzenie LULUCF. Niejasny argument skarżącej, zgodnie z którym grupa ekspertów technicznych ds. zrównoważonego finansowania stwierdziła, że prawodawstwo to nie czyni w pełni zadość wymogom rozporządzenia w sprawie taksonomii, nie może podważyć powyższego wniosku, tym bardziej że wykazano, iż techniczne kryteria kwalifikacji będące przedmiotem sporu w niniejszym przypadku przewidują inne wymogi niż wymogi aktualnie przewidziane we wspomnianym prawodawstwie.

101    W drugiej kolejności skarżąca zarzuca Komisji, że ta potraktowała w jednolity sposób wszystkie surowce pochodzenia leśnego, nie kierując się zaleceniami grupy ekspertów technicznych ds. zrównoważonego finansowania, którzy opowiadali się za ograniczeniem wykazu biomasy, biogazu i zrównoważonych biopaliw do surowców wymienionych w części A załącznika IX do dyrektywy RED II.

102    W tym względzie Komisja wskazała w pkt 3.1.1 lit. b) załącznika II do zaskarżonej decyzji, że prawdą jest, iż nie kierowała się ona wspomnianymi zaleceniami grupy ekspertów technicznych ds. zrównoważonego finansowania. Niemniej, po pierwsze, zalecenia te nie uwzględniają okoliczności, że surowce wymienione w części A załącznika IX do dyrektywy RED II, nawet jeśli wykazują wysoki potencjał dekarbonizacji, nie są jeszcze konkurencyjne pod względem handlowym. Po drugie, zalecenia te opowiadają się za systemem certyfikacji, który spowodowałby wzrost obciążeń administracyjnych i kosztów dla właścicieli lasów, co byłoby sprzeczne z celem wyrażonym w motywie 47 rozporządzenia w sprawie taksonomii, zgodnie z którym Komisja powinna ustanowić takie techniczne kryteria kwalifikacji, które zapewniają dostateczną pewność prawa i są łatwe w stosowaniu, a ich przestrzeganie można zweryfikować w rozsądnych granicach kosztowych, unikając w ten sposób zbędnych obciążeń administracyjnych.

103    W tych okolicznościach Komisja doszła do wniosku w pkt 3.1.1 lit. b) załącznika II do zaskarżonej decyzji, że określenie technicznych kryteriów kwalifikacji wymagało wyważenia, podczas którego uwzględniono także ryzyko trudności związanych z ich wprowadzeniem w życie, między innymi w odniesieniu do łatwości stosowania przez podmioty gospodarcze zaznajomione z parametrami dyrektywy RED II oraz mogącej stąd wynikać potencjalnej utraty zainteresowania rynku, jeżeli dana działalność gospodarcza zakwalifikowana jako zrównoważona w ramach tej dyrektywy utraciłaby to oznakowanie w ramach taksonomii europejskiej.

104    Dokonanych przez Komisję ocen, wspomnianych w pkt 102 i 103 powyżej, nie podważa argumentacja skarżącej, w szczególności z uwagi na wskazane przez Komisję powody, dla których nie kierowała się ona zaleceniami grupy ekspertów technicznych ds. zrównoważonego finansowania w odniesieniu do surowców wymienionych w części A załącznika IX do dyrektywy RED II. Nie zostało bowiem wykazane, że powody te, a mianowicie okoliczność, że przedmiotowe surowce nie są jeszcze konkurencyjne pod względem handlowym oraz że owe zalecenia opowiadają się za systemem certyfikacji, który spowodowałby wzrost obciążeń administracyjnych i kosztów dla właścicieli lasów, są obarczone oczywistym błędem w ocenie mogącym podważyć ich wiarygodność zgodnie z orzecznictwem przypomnianym w pkt 32 powyżej.

105    W trzeciej kolejności skarżąca utrzymuje, że Komisja popełniła błąd, opierając się na rozbieżnościach w opinii między zainteresowanymi stronami w celu niesłusznego odrzucenia przedstawionych jej dowodów naukowych. Jej zdaniem Komisja pominęła w szczególności dowody naukowe przedstawione we wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, które miały wykazywać, że spalanie biomasy leśnej zwiększa emisje gazów cieplarnianych, skutkuje wydłużeniem czasu odzyskiwania dwutlenku węgla, powoduje szkodę dla różnorodności biologicznej i nie pozwala osiągnąć neutralności pod względem emisji dwutlenku węgla, tym bardziej że istniejące ramy prawne nie uwzględniają kosztów w kategorii dwutlenku węgla pochodzącego z przywożonej biomasy leśnej.

106    Należy stwierdzić, że te argumenty skarżącej nie zostały wykazane w sposób wymagany prawem. Po pierwsze, z pkt 3.1.1 lit. b) załącznika II do zaskarżonej decyzji wynika, że Komisja odpowiedziała na argumenty przedstawione przez skarżącą – w tym te dotyczące dowodów naukowych – we wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej. Odpowiedzi te zostały zresztą streszczone w skardze. Nie zostało zatem w ogóle wykazane, że we wspomnianej decyzji Komisja nie uwzględniła dowodów naukowych przedstawionych przez skarżącą.

107    Po drugie, z zaskarżonej decyzji jasno wynika, że dowody naukowe przedstawione przez skarżącą nie były jedynymi istniejącymi dowodami. W pkt 3.1.1 lit. b) załącznika II do wspomnianej decyzji Komisja wymienia bowiem wiele innych dowodów, które uwzględniła, a mianowicie zalecenia grupy ekspertów technicznych ds. zrównoważonego finansowania, ocenę skutków towarzyszącą projektowi rozporządzenia delegowanego, ocenę skutków towarzyszącą dyrektywie RED II, wytyczne Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC) i badania naukowe przeprowadzone w jej Wspólnym Centrum Badawczym (JRC).

108    Po trzecie i w każdym wypadku, należy zauważyć, że skarżąca ogranicza się do powtórzenia w skardze argumentów, które podniosła na etapie wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej, oraz odpowiedzi udzielonych przez Komisję na owe argumenty, nie wskazując jednak żadnej konkretnej okoliczności pozwalającej podważyć wiarygodność tych odpowiedzi. Sama okoliczność, że w ramach oceny tych złożonych dowodów o charakterze naukowym Komisja dała pierwszeństwo określonym dowodom na niekorzyść dowodów przedstawionych przez skarżącą, nie pozwala dojść do wniosku, że Komisja błędnie oddaliła te ostatnie, lub podważyć takiej oceny, w odniesieniu do której Komisji przysługuje szeroki zakres uznania, jak przypomniano w pkt 31 powyżej.

109    Co więcej, w odniesieniu do argumentu skarżącej dotyczącego nieuwzględnienia drewna przywożonego należy stwierdzić, że prawdą jest, iż rozporządzenie LULUCF nie stosuje się do tego typu drewna. Jednak warunki określone w art. 29 ust. 6 i 7 dyrektywy RED II stosuje się zarówno do drewna pochodzącego z Unii, jak i do drewna przywożonego, jak twierdzi Komisja. Z tego art. 29 ust. 6 wynika bowiem, że kryteria zrównoważonego rozwoju i ograniczania emisji gazów cieplarnianych dla paliw muszą uwzględniać między innymi kwestię, czy państwo, w którym biomasa leśna została pozyskana, posiada krajowe lub regionalne przepisy obowiązujące w dziedzinie pozyskiwania biomasy, a także systemy monitorowania. Ponadto zgodnie ze wspomnianym art. 29 ust. 7 lit. a) ppkt (i) i (iii) należy także uwzględnić kwestię, czy państwo lub regionalna organizacja integracji gospodarczej pochodzenia biomasy leśnej są stronami porozumienia paryskiego w sprawie zmian klimatu i posiadają przepisy mające zastosowanie w obszarze pozyskiwania w celu ochrony i zwiększenia zasobów węgla i pochłaniaczy dwutlenku węgla oraz zapewniające dowody, że zgłoszone emisje w sektorze LULUCF nie przewyższają pochłaniania [ust. 7 lit. a) ppkt (i) i (iii)].

110    Wynika stąd, że skarżąca niesłusznie utrzymuje, iż drewno przywożone nie zostało wzięte pod uwagę do celów ustanowienia technicznych kryteriów kwalifikacji dla działalności gospodarczej związanej z bioenergią.

111    W związku z powyższym należy oddalić część pierwszą zarzutu drugiego.

 W przedmiocie części drugiej zarzutu drugiego, dotyczącej błędnego zastosowania zasady „nie czyń poważnych szkód” w stosunku do celu polegającego na przejściu na gospodarkę o obiegu zamkniętym w odniesieniu do zasady kaskadowego wykorzystania biomasy leśnej

112    Skarżąca twierdzi, że pkt 3.1.2 lit. b) załącznika II do zaskarżonej decyzji jest obarczony oczywistym błędem w ocenie. Jej zdaniem Komisja błędnie uznała, że nie ma wystarczających dowodów naukowych, aby ustalić techniczne kryteria kwalifikacji dotyczące zasady „nie czyń poważnych szkód” w stosunku do celu polegającego na przejściu na gospodarkę o obiegu zamkniętym w odniesieniu do zasady wykorzystania biomasy leśnej w działalności związanej z bioenergią. Dowody naukowe są jednak w dużej mierze wystarczające, a grupa ekspertów technicznych ds. zrównoważonego finansowania zaleciła ustanowienie takich kryteriów w celu uwzględnienia zasady kaskadowego wykorzystania biomasy, która to zasada została również uznana we wniosku dotyczącym dyrektywy zmieniającej dyrektywę RED II. Posiłkowo skarżąca twierdzi, że gdyby okazało się, iż dowody naukowe były niewystarczające, zasada ostrożności wymagałaby, aby spalanie biomasy leśnej nie zostało uwzględnione w taksonomii. Ponadto skarżąca utrzymuje, że Komisja niesłusznie oparła się na perspektywie przyszłego prawodawstwa w celu uzasadnienia niepodejmowania obecnie działań zgodnie z wymogami rozporządzenia w sprawie taksonomii.

113    Komisja kwestionuje argumenty skarżącej.

114    Przede wszystkim należy zauważyć, że w pkt 3.1.2 lit. b) załącznika II do zaskarżonej decyzji, po pierwsze, Komisja podniosła, iż relacja regulująca zasadę kaskadowego wykorzystania biomasy jest niezwykle złożona i że wystarczające dowody naukowe mają zasadnicze znaczenie dla określenia odpowiednich kryteriów w celu zapewnienia prawidłowego stosowania tej zasady. Taką złożoność uznano w dokumencie Komisji z 2018 r., zatytułowanym Guidance on cascading use of biomass with selected good practice examples on woody biomass (Wytyczne dotyczące kaskadowego wykorzystania biomasy wraz z wybranymi przykładami dobrych praktyk dotyczących biomasy drzewnej), oraz w sprawozdaniu Europejskiej Agencji Środowiska nr 8/2018, zatytułowanym The circular economy and the bioeconomy (Gospodarka o obiegu zamkniętym i biogospodarka).

115    Po drugie, Komisja uznała, że w tym kontekście może zastosować podejście etapowe i postępować w oparciu o zdobyte doświadczenie zgodnie z art. 19 ust. 5 rozporządzenia w sprawie taksonomii.

116    Po trzecie, Komisja uznała, że dyrektywa RED II zawiera już przepisy dotyczące hierarchii postępowania z odpadami i gospodarki o obiegu zamkniętym, których operatorzy muszą przestrzegać. W szczególności motyw 21 wspomnianej dyrektywy przewidywał, że państwa członkowskie „powinny należycie uwzględnić zasady gospodarki o obiegu zamkniętym”. Artykuł 3 ust. 3 tej dyrektywy stanowił, że „[p]aństwa członkowskie zapewniają opracowywanie swoich polityk krajowych […] oraz swoich systemów wsparcia, z należytym uwzględnieniem hierarchii postępowania z odpadami określonej w art. 4 dyrektywy 2008/98/WE, by zapobiec wystąpieniu nadmiernych zakłóceń na rynkach surowców”. Artykuł 28 ust. 6 dyrektywy RED II przewidywał, że Komisja dokonuje przeglądu wykazu surowców, w tym biomasy, i opiera swoją analizę na zasadach gospodarki o obiegu zamkniętym.

117    Po czwarte, Komisja wskazała, że wniosek dotyczący dyrektywy zmieniającej dyrektywę RED II przewidywał w szczególności, iż państwa członkowskie podejmują środki w celu zapewnienia, aby energia z biomasy była produkowana w sposób uwzględniający hierarchię postępowania z odpadami i zasadę kaskadowego wykorzystania. Ponadto w tym wniosku dotyczącym dyrektywy zobowiązano Komisję do przyjęcia aktu delegowanego w sprawie szczegółowych zasad stosowania zasady kaskadowego wykorzystania w odniesieniu do biomasy.

118    To podejście etapowe przedstawione przez Komisję w zaskarżonej decyzji wynika również z motywu 31 rozporządzenia delegowanego, zgodnie z którym „techniczne kryteria kwalifikacji dla działalności związanej z bioenergią powinny zostać uzupełnione, poddane przeglądowi i w razie potrzeby zmienione w celu uwzględnienia najnowszej bazy dowodowej […] oraz przy uwzględnieniu odpowiednich przepisów prawa Unii, w tym dyrektywy [RED II] jej przyszłych zmian”.

119    Następnie należy zauważyć, że grupa ekspertów technicznych ds. zrównoważonego finansowania zaleciła Komisji uwzględnienie kryteriów dotyczących działalności związanej z bioenergią w odniesieniu do przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym.

120    Wreszcie należy zauważyć, że zasada kaskadowego wykorzystania odnosi się do efektywnego wykorzystania zasobów, przyznając pierwszeństwo wykorzystaniu materiałów produktów w zależności od ich najwyższej ekonomicznej i środowiskowej wartości dodanej w określonej kolejności.

121    Skarżąca utrzymuje, że Komisja niesłusznie uznała, iż nie ma wystarczających dowodów naukowych, aby ustalić techniczne kryteria kwalifikacji dotyczące zasady „nie czyń poważnych szkód” w stosunku do celu polegającego na przejściu na gospodarkę o obiegu zamkniętym w celu uwzględnienia zasady kaskadowego wykorzystania biomasy leśnej.

122    Jednakże skarżąca nie przedstawia konkretnych argumentów pozwalających podważyć wniosek Komisji dotyczący niewystarczającego charakteru dowodów naukowych. Należy natomiast stwierdzić, że z badań wymienionych w części zaskarżonej decyzji przytoczonej w pkt 114 powyżej wynika, iż kwestia relacji między zasadą kaskadowego wykorzystania a biomasą była złożona. Ponadto okoliczność, że skarżąca dochodzi do innego wniosku co do wystarczającego charakteru dowodów naukowych niż Komisja, nie wystarcza do wykazania, że owa decyzja jest obarczona oczywistym błędem w ocenie w tym względzie.

123    Co więcej, należy oddalić argument skarżącej dotyczący zasady ostrożności. Samo powołanie się na tę zasadę nie może bowiem wystarczyć do podważenia wiarygodności ocen Komisji, o których mowa w pkt 114–117 powyżej, a które skłoniły ją do włączenia do rozporządzenia delegowanego wykorzystania biomasy leśnej w działalności związanej z bioenergią, jako że uznała ona, iż może zastosować podejście etapowe i postępować w oparciu o zdobyte doświadczenie.

124    Jeśli chodzi o argument skarżącej dotyczący okoliczności, że Komisja oparła się na perspektywie przyszłego prawodawstwa w celu uzasadnienia niepodejmowania obecnie działań zgodnie z wymogami rozporządzenia w sprawie taksonomii, opiera się on na błędnym rozumieniu zaskarżonej decyzji. Z pkt 3.1.2 lit. b) załącznika II do tej decyzji, w części, o której mowa w pkt 114 powyżej, wynika bowiem, że Komisja powołała się na art. 19 ust. 5 rozporządzenia w sprawie taksonomii w celu wykazania, że może ona zastosować podejście etapowe i postępować w oparciu o zdobyte doświadczenie, ponieważ jest zobowiązana do regularnego przeglądu technicznych kryteriów kwalifikacji, a w razie potrzeby – do zmiany przyjętych aktów delegowanych w związku z postępem naukowym i technologicznym zgodnie ze wspomnianym art. 19 ust. 5.

125    Ponadto Komisja powołała się na wniosek dotyczący dyrektywy zmieniającej dyrektywę RED II w celu podkreślenia przyszłych zobowiązań, jakie podjęła już w tym względzie, biorąc pod uwagę okoliczności uwzględnione w dniu wydania zaskarżonej decyzji, dotyczące złożoności relacji między zasadą kaskadowego wykorzystania a biomasą oraz braku wystarczających dowodów naukowych pozwalających na określenie odpowiednich kryteriów w celu zapewnienia właściwego stosowania zasady kaskadowego wykorzystania.

126    W związku z tym, wbrew temu, co twierdzi skarżąca, Komisja nie powołała się na art. 19 ust. 5 rozporządzenia w sprawie taksonomii w celu uzasadnienia jakiejkolwiek bezczynności.

127    Ponadto należy stwierdzić, że skarżąca nie precyzuje przepisów prawnych, na których opiera swoją argumentację. Niemniej jednak argumenty skarżącej, w zakresie, w jakim można je interpretować jako oparte na naruszeniu art. 17 ust. 1 lit. d) rozporządzenia w sprawie taksonomii, należy oddalić.

128    Po pierwsze, prawdą jest, że z art. 10 ust. 3 lit. b) rozporządzenia w sprawie taksonomii w związku z art. 17 ust. 1 lit. d) tego rozporządzenia wynika, iż Komisja powinna ustanowić techniczne kryteria kwalifikacji w celu ustalenia, czy dana działalność gospodarcza wyrządza poważną szkodę celowi polegającemu na przejściu na gospodarkę o obiegu zamkniętym. Jednakże, biorąc pod uwagę okoliczności przedstawione w pkt 114–120 powyżej, podejście etapowe przyjęte przez Komisję w odniesieniu w szczególności do uwzględnienia zasady kaskadowego wykorzystania biomasy leśnej nie może samo w sobie i bez dalszych wyjaśnień odpowiadać naruszeniu przez Komisję wyżej wymienionych przepisów. Otóż argumentacja skarżącej nie pozwala wykazać, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie przy analizie zasady „nie czyń poważnych szkód” w stosunku do celu polegającego na przejściu na gospodarkę o obiegu zamkniętym w odniesieniu do działalności związanej z bioenergią. Po drugie, skarżąca nie precyzuje nawet, do jakich konkretnych rodzajów działalności odnosi się jej argumentacja.

129    W świetle powyższego należy oddalić część drugą zarzutu drugiego, a w konsekwencji – oddalić ów zarzut.

 W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego oczywistych błędów w ocenie w odniesieniu do produkcji podstawowych chemikaliów organicznych

130    Omawiany zarzut dzieli się na cztery części, oparte na oczywistych błędach w ocenie, dotyczące:

–        pierwsza z nich – zaklasyfikowania produkcji podstawowych chemikaliów organicznych jako działalności przejściowej;

–        druga – kryteriów stosowania zasady „nie czyń poważnych szkód” w stosunku do celu polegającego na przejściu na gospodarkę o obiegu zamkniętym;

–        trzecia – kryteriów stosowania zasady „nie czyń poważnych szkód” w stosunku do celu polegającego na zrównoważonemu wykorzystywaniu i ochronie zasobów wodnych i morskich; oraz

–        czwarta – kryteriów stosowania zasady „nie czyń poważnych szkód” w stosunku do celu polegającego na zapobieganiu zanieczyszczeniu i kontroli zanieczyszczenia.

131    Na wstępie należy zauważyć, że przede wszystkim z zaskarżonej decyzji w związku z pkt 3.14 załącznika I do rozporządzenia delegowanego wynika, iż działalność polegająca na produkcji podstawowych chemikaliów organicznych, o której mowa w tym rozporządzeniu delegowanym, obejmuje siedem rodzajów chemikaliów, a mianowicie chemikalia o wysokich wartościach, związki aromatyczne, chlorek winylu, styren, tlenek etylenu, glikol etylenowy i kwas adypinowy.

132    Następnie z pkt 3.14 załącznika I do rozporządzenia delegowanego wynika, że działalność gospodarcza objęta tym punktem stanowi działalność przejściową, o której mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie taksonomii, jeżeli spełnia techniczne kryteria kwalifikacji określone w tym punkcie, a mianowicie kryteria dotyczące, po pierwsze, istotnego wkładu w łagodzenie zmian klimatu, a po drugie, zasady „nie czyń poważnych szkód”, w tym kryteria określone w dodatkach A–D do tego załącznika I.

133    Wreszcie, z akt sprawy, jak również z odpowiedzi udzielonych przez strony na pytania zadane im przez Sąd na rozprawie wynika, że niektóre podstawowe chemikalia organiczne pochodzące z działalności, o której mowa w pkt 3.14 załącznika II do rozporządzenia delegowanego, są następnie wykorzystywane w wielu innych rodzajach działalności, w których czasami są one istotne, takich jak produkcja nylonu, produktów gospodarstwa domowego, tworzyw sztucznych lub produktów leczniczych.

 W przedmiocie części pierwszej zarzutu trzeciego, dotyczącej oczywistego błędu w ocenie co do zaklasyfikowania produkcji podstawowych chemikaliów organicznych jako działalności przejściowej

134    Skarżąca utrzymuje, że w pkt 3.2.1 załącznika II do zaskarżonej decyzji Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła art. 19 ust. 1 lit. g) rozporządzenia w sprawie taksonomii, uznając, że produkcja podstawowych chemikaliów organicznych może zostać zaklasyfikowana jako działalność przejściowa w rozumieniu art. 10 ust. 2 tego rozporządzenia. Po pierwsze, Komisja nie uwzględniła wpływu cyklu życia produktów, a po drugie, nie oparła klasyfikacji tej działalności jako działalności przejściowej na rozstrzygających dowodach naukowych. Dowody naukowe przedstawione we wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej wskazują na brak jakiejkolwiek odpowiedniej podstawy do stwierdzenia, że techniczne kryteria kwalifikacji mające zastosowanie do produkcji podstawowych chemikaliów organicznych wnoszą istotny wkład w łagodzenie zmian klimatu i nie wyrządzają poważnych szkód. Ponadto Komisja nie może opierać się na zasadzie ostrożności w celu rozmycia obowiązku zapewnienia, aby techniczne kryteria kwalifikacji uwzględniały pełen cykl życia produktu. W niniejszym przypadku zasada ostrożności wymaga, aby działalność ta nie została włączona do taksonomii.

135    Komisja kwestionuje argumenty skarżącej.

136    Na wstępie należy stwierdzić, że – jak zauważono w pkt 16 i 18 powyżej – art. 10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie taksonomii określa warunki, na jakich uznaje się, że dana działalność gospodarcza wnosi istotny wkład w łagodzenie zmian klimatu. Artykuł 10 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia przewiduje te warunki dla działalności gospodarczej, dla której nie istnieją alternatywne niskoemisyjne rozwiązania wykonalne pod względem technologicznym i ekonomicznym, czyli dla tzw. przejściowej działalności, zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. h) ppkt (ii) tego rozporządzenia.

137    W motywie 41 rozporządzenia w sprawie taksonomii wspomniano, że „[p]rzejście [do gospodarki neutralnej dla klimatu] wymaga […] znacznego ograniczenia emisji gazów cieplarnianych pochodzących z innych rodzajów działalności gospodarczej i sektorów, dla których nie istnieją alternatywne niskoemisyjne rozwiązania, które byłyby wykonalne pod względem technologicznym i ekonomicznym”, że „[t]e przejściowe rodzaje działalności gospodarczej powinny kwalifikować się jako wnoszące istotny wkład w łagodzenie zmian klimatu, jeżeli pochodzące z nich emisje gazów cieplarnianych są znacznie niższe od średniej sektorowej lub branżowej, nie utrudniają rozwoju i wprowadzania alternatywnych niskoemisyjnych rozwiązań oraz nie prowadzą do uzależnienia od aktywów niezgodnych z celem neutralności klimatycznej, z uwzględnieniem ekonomicznego cyklu życia tych aktywów” oraz że „[t]echniczne kryteria kwalifikacji dotyczące takich przejściowych rodzajów działalności gospodarczej powinny zapewnić, by te przejściowe rodzaje działalności miały wiarygodną ścieżkę osiągnięcia neutralności klimatycznej, oraz powinny być odpowiednio dostosowywane w regularnych odstępach czasu”.

138    Artykuł 19 ust. 5 akapity pierwszy i ostatni rozporządzenia w sprawie taksonomii przewiduje, że techniczne kryteria kwalifikacji ustanowione dla działalności przejściowej podlegają przeglądowi co najmniej co trzy lata w świetle postępu naukowego i technologicznego.

139    Jak wskazano w pkt 75, 76 i 85 powyżej, z art. 19 ust. 1 lit. g) w związku z motywami 34, 40 i 47 rozporządzenia w sprawie taksonomii wynika zasadniczo, że techniczne kryteria kwalifikacji powinny uwzględniać cykl życia produktów dostarczanych i usług świadczonych w ramach danej działalności gospodarczej, z uwzględnieniem zarówno skutków środowiskowych samej działalności gospodarczej, jak i wpływu tych produktów i usług na środowisko. Przepis ten nie wymaga jednak ustalenia technicznych kryteriów kwalifikacji dotyczących konkretnie cyklu życia ani nie zobowiązuje Komisji do dokonania oceny cyklu życia we wszystkich przypadkach. Wymagane jest natomiast, by w momencie przyjmowania technicznych kryteriów kwalifikacji Komisja uwzględniła cykl życia, a w szczególności istniejące już oceny cyklu życia.

140    Przede wszystkim skarżąca utrzymuje, że Komisja nie uwzględniła wpływu cyklu życia produktów. Argument ten jest podobny do argumentu przedstawionego na poparcie części czwartej zarzutu pierwszego, a zatem należy go oddalić z tych samych powodów co te, które zostały wskazane w pkt 77–86 powyżej.

141    Jak stwierdzono bowiem w pkt 84 powyżej, w zaskarżonej decyzji Komisja twierdziła, iż powszechne uwzględnianie aspektów związanych z cyklem życia w technicznych kryteriach kwalifikacji okazuje się trudne z powodu braku możliwych do wykorzystania i porównywalnych danych. Z decyzji tej wynika jednak również, że jeśli chodzi o techniczne kryteria kwalifikacji dotyczące produkcji podstawowych chemikaliów organicznych, Komisja uwzględniła bezpośrednie emisje gazów cieplarnianych dla procesu produkcji, a w szczególności wskaźniki referencyjne systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych.

142    Ponadto, jak wskazano w pkt 85 powyżej, art. 19 ust. 1 lit. g) w związku z motywami 34, 40 i 47 rozporządzenia w sprawie taksonomii nie wymaga ustalenia technicznych kryteriów kwalifikacji dotyczących konkretnie cyklu życia ani nie zobowiązuje Komisji do dokonania oceny cyklu życia we wszystkich przypadkach. Wymagane jest natomiast, by w momencie przyjmowania technicznych kryteriów kwalifikacji Komisja uwzględniła cykl życia, a w szczególności istniejące już oceny cyklu życia.

143    Tymczasem w omawianej części zarzutu trzeciego, podobnie jak w części czwartej zarzutu pierwszego (zob. pkt 87 powyżej), skarżąca ogranicza się do twierdzenia w sposób ogólny, że Komisja nie wywiązała się należycie z ciążącego na niej obowiązku uwzględnienia cyklu życia, lecz nie wskazuje żadnej konkretnej okoliczności pozwalającej podważyć wiarygodność ocen dokonanych przez Komisję, o których mowa w pkt 141 i 142 powyżej.

144    Następnie skarżąca utrzymuje, że Komisja nie oparła klasyfikacji działalności polegającej na produkcji podstawowych chemikaliów organicznych jako działalności przejściowej na rozstrzygających dowodach naukowych.

145    Jednakże, jak podnosi Komisja, argument ten nie został poparty dowodami. Skarżąca ogranicza się bowiem do twierdzenia, że zaklasyfikowanie produkcji podstawowych chemikaliów organicznych jako działalności przejściowej jest sprzeczne z dostępnymi dowodami naukowymi „nie tylko w odniesieniu do wpływu cyklu życia, ale [także] bardziej ogólnie”, nie precyzując jednak, do jakich dowodów naukowych się odnosi ani jakie przepisy miałaby naruszać zaskarżona decyzja. Ponadto samo odesłanie, bez dalszych uściśleń, do okoliczności przedstawionych we wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej nie może wystarczyć do zaradzenia temu niewystarczającemu zarzutowi.

146    Wreszcie skarżąca utrzymuje, że zasada ostrożności wymaga, aby działalność polegająca na produkcji podstawowych chemikaliów organicznych nie została włączona do taksonomii. Nie wyjaśnia ona jednak, w jaki sposób zaklasyfikowanie produkcji podstawowych chemikaliów organicznych jako działalności przejściowej miałoby być sprzeczne z tą zasadą.

147    Ponadto należy zaznaczyć, podobnie jak uczyniła to Komisja, że skarżąca nie przedstawiła żadnego argumentu wykazującego, iż instytucja ta przekroczyła granice przysługującego jej uznania, decydując się na zaklasyfikowanie produkcji podstawowych chemikaliów organicznych jako działalności przejściowej w rozumieniu art. 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie taksonomii.

148    W związku z powyższym należy oddalić część pierwszą zarzutu trzeciego.

 W przedmiocie części drugiej zarzutu trzeciego, dotyczącej oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do kryteriów stosowania zasady niewyrządzania poważnych szkód w stosunku do celu polegającego na przejściu na gospodarkę o obiegu zamkniętym

149    Skarżąca twierdzi w istocie, że z powodów przedstawionych już w ramach części pierwszej zarzutu trzeciego Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie w pkt 3.2.2 lit. a) załącznika II do zaskarżonej decyzji, nie uwzględniając wpływu cyklu życia podstawowych chemikaliów organicznych, a tym samym nie proponując kryteriów dotyczących zasady niewyrządzania poważnych szkód w stosunku do celu polegającego na przejściu na gospodarkę o obiegu zamkniętym.

150    Komisja kwestionuje argumenty skarżącej.

151    Na wstępie należy stwierdzić, że w ramach przedmiotowej części zarzutu skarżąca ogranicza się do odesłania do argumentów, które przedstawiła w ramach części pierwszej tego zarzutu. Argumenty te należy zatem oddalić z tych samych powodów co te, które zostały wskazane w pkt 143,145 i 146 powyżej.

152    Okoliczność, że omawiana część zarzutu zdaje się dotyczyć naruszenia art. 17 ust. 1 lit. d) rozporządzenia w sprawie taksonomii, podczas gdy część pierwsza zarzutu trzeciego dotyczy naruszenia art. 19 ust. 1 lit. g) tego rozporządzenia, nie zmienia tego wniosku. Skarżąca nie przedstawia bowiem żadnego szczegółowego argumentu pozwalającego wykazać, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie w ramach analizy zasady niewyrządzania poważnych szkód w stosunku do celu polegającego na przejściu na gospodarkę o obiegu zamkniętym w odniesieniu do produkcji podstawowych chemikaliów organicznych.

153    W konsekwencji część drugą zarzutu trzeciego należy oddalić.

 W przedmiocie części trzeciej zarzutu trzeciego, dotyczącej oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do kryteriów stosowania zasady niewyrządzania poważnych szkód w stosunku do celu polegającego na zrównoważonym wykorzystywaniu i ochronie zasobów wodnych i morskich

154    Skarżąca utrzymuje, że w pkt 3.2.2 lit. b) załącznika II do zaskarżonej decyzji Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do wymogu ustanowienia kryteriów dotyczących zasady niewyrządzania poważnych szkód zrównoważonemu wykorzystywaniu i ochronie zasobów wodnych i morskich. Techniczne kryteria oceny ustanowione przez Komisję uwzględniały jedynie części wód, o których mowa w dyrektywie 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. 2000, L 327, s. 1, zwanej dalej „ramową dyrektywą wodną”). Jednakże dodatek B do załącznika I do rozporządzenia delegowanego nie zawiera żadnego odniesienia do środowiska morskiego i do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiającej ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego (Dz.U. 2008, L 164, s. 19, zwanej dalej „dyrektywą ramową w sprawie strategii morskiej”). Skarżąca dodaje, że we wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej przedstawiła ona jednak zbiór dowodów naukowych wykazujących, że podstawowe chemikalia organiczne są wykorzystywane w produkcji tworzyw sztucznych i że stanowią one znaczne zagrożenie dla ekosystemów morskich, w szczególności ze względu na zanieczyszczenie mikro- i nanodrobinami plastiku.

155    Komisja kwestionuje argumenty skarżącej.

156    Na wstępie należy zauważyć, że art. 10 ust. 3 lit. b) rozporządzenia w sprawie taksonomii przewiduje, iż akt delegowany przyjęty przez Komisję powinien ustanawiać techniczne kryteria kwalifikacji dla każdego odpowiedniego celu środowiskowego w celu ustalenia, czy dana działalność gospodarcza wyrządza poważne szkody co najmniej jednemu z tych celów (zob. pkt 19 powyżej).

157    Artykuł 9 lit. c) rozporządzenia w sprawie taksonomii przewiduje jako cel środowiskowy „zrównoważone wykorzystywanie i ochronę zasobów wodnych i morskich” (zob. pkt 14 powyżej).

158    Artykuł 17 ust. 1 lit. c) ppkt (i) i (ii) rozporządzenia w sprawie taksonomii przewiduje, że do celów art. 3 lit. b) tego rozporządzenia daną działalność gospodarczą uznaje się – z uwzględnieniem cyklu życia produktów dostarczanych i usług świadczonych w ramach tej działalności gospodarczej, w tym danych pochodzących z istniejących ocen cyklu życia – za wyrządzającą poważne szkody zrównoważonemu wykorzystywaniu i ochronie zasobów wodnych i morskich, jeżeli działalność ta szkodzi dobremu stanowi lub dobremu potencjałowi ekologicznemu jednolitych części wód, w tym wód powierzchniowych i wód podziemnych, lub dobremu stanowi środowiska wód morskich (zob. pkt 13 i 22 powyżej).

159    Ponadto zgodnie z art. 1 akapit pierwszy ramowa dyrektywa wodna ma na celu ustalenie ram dla ochrony śródlądowych wód powierzchniowych, wód przejściowych, wód przybrzeżnych oraz wód podziemnych.

160    Zgodnie z jej art. 1 ust. 1 dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej ustanawia ramy, w których państwa członkowskie podejmują niezbędne środki na rzecz osiągnięcia lub utrzymania dobrego stanu ekologicznego środowiska morskiego najpóźniej do 2020 r. Dyrektywa ta zobowiązuje każde państwo członkowskie między innymi do opracowania dla każdego odnośnego regionu lub podregionu morskiego strategii morskiej mającej zastosowanie do jego wód morskich zgodnie z jej art. 5 ust. 1 i motywem 11. W tym celu zgodnie z art. 9 ust. 1 wspomnianej dyrektywy w odniesieniu do każdego odnośnego regionu lub podregionu morskiego państwa członkowskie określają dla wód morskich zestaw właściwości typowych dla dobrego stanu środowiska, w oparciu o wskaźniki jakości wymienione w załączniku I. Ponadto zgodnie z art. 10 ust. 1 tej dyrektywy państwa członkowskie określają w odniesieniu do każdego regionu lub podregionu morskiego kompleksowy zestaw celów środowiskowych i związanych z nimi wskaźników odnoszący się do ich wód morskich w celu ukierunkowania działań na rzecz osiągnięcia dobrego stanu środowiska w środowisku morskim.

161    W niniejszej sprawie z pkt 3.2.2 lit. b) załącznika II do zaskarżonej decyzji wynika, iż jeśli chodzi o techniczne kryteria kwalifikacji, Komisja uznała, że rozporządzenie w sprawie taksonomii działa na poziomie działalności gospodarczej i że w odniesieniu do produkcji podstawowych chemikaliów organicznych dodatek B do załącznika I do rozporządzenia delegowanego przewiduje wystarczające kryteria do uczynienia zadość zasadzie „nie czyń poważnych szkód” zrównoważonemu wykorzystywaniu i ochronie zasobów wodnych i morskich. Kryteria te odnosiły się do planów gospodarowania wodami w dorzeczu zgodnie z art. 13 ramowej dyrektywy wodnej i załącznikiem VII do tej dyrektywy. Te plany gospodarowania miały również zastosowanie do wód przybrzeżnych i przejściowych, czyli wód położonych w odległości jednej mili morskiej w przypadku większości elementów jakości określających dobry stan wód oraz wód położonych w odległości dwunastu mil morskich w odniesieniu do stanu chemicznego. Ponadto w załącznikach II i VIII do wspomnianej dyrektywy ramowej od państw członkowskich wymagano włączenia tworzyw sztucznych i mikrodrobin plastiku do kategorii zanieczyszczeń „substancji w zawiesinie” w wodzie. Zdaniem Komisji skutki rozpatrywanej działalności na późniejszych etapach były złożone i związane z licznymi rodzajami działalności gospodarczej, biorąc pod uwagę bardzo zróżnicowane zastosowania podstawowych chemikaliów organicznych. Jeśli chodzi o potencjalne skutki zanieczyszczenia mikro- i nanodrobinami plastiku na dalszych etapach, byłyby one lepiej uwzględnione w ramach bardziej szczegółowych działań podejmowanych w dalszym ciągu łańcucha, w tym w szczególności działań związanych z zapobieganiem powstawaniu odpadów i gospodarowaniem odpadami, które mogłyby zostać ujęte w taksonomii w miarę ich rozwoju.

162    W odniesieniu do dyrektywy ramowej w sprawie strategii morskiej Komisja uznała w pkt 3.2.2 lit. b) załącznika II do zaskarżonej decyzji, że ta dyrektywa ramowa nie określa maksymalnego stężenia niektórych zanieczyszczeń, w tym podstawowych chemikaliów organicznych. Państwa członkowskie były odpowiedzialne za określenie maksymalnych stężeń w ramach współpracy regionalnej lub na szczeblu podregionów, jak wynika z art. 9 i wskaźników jakości przewidzianych w pkt 8 i 9 załącznika I do tej dyrektywy ramowej, służących określeniu dobrego stanu środowiska.

163    Skarżąca utrzymuje, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie w zakresie, w jakim nie uwzględniła środowiska morskiego i dyrektywy ramowej w sprawie strategii morskiej w technicznych kryteriach kwalifikacji ustanowionych dla działalności polegającej na produkcji podstawowych chemikaliów organicznych, podczas gdy dowody naukowe wykazywały, że te chemikalia były wykorzystywane w produkcji tworzyw sztucznych i że stwarzały one znaczne ryzyko dla ekosystemów morskich z powodu zanieczyszczenia mikro- i nanodrobinami plastiku.

164    Argumentacja skarżącej zdaje się wynikać z wykładni niektórych niewskazanych dokładnie przepisów rozporządzenia w sprawie taksonomii, zgodnie z którą przy ustalaniu technicznych kryteriów kwalifikacji do celów stosowania zasady niewyrządzania poważnych szkód Komisja powinna wziąć pod uwagę wpływ na zasoby wodne i morskie nie tylko działalności polegającej na produkcji podstawowych chemikaliów organicznych, ale również działalności gospodarczej mającej miejsce na późniejszym etapie, a w szczególności produkcji tworzyw sztucznych.

165    W tym względzie należy zauważyć, że jak wynika z pkt 133 powyżej, podstawowe chemikalia organiczne są następnie wykorzystywane w wielu innych rodzajach działalności, w tym w produkcji tworzyw sztucznych. Jednakże działalność gospodarcza, o której mowa w pkt 3.2.2 lit. b) załącznika II do zaskarżonej decyzji, polegała nie na produkcji tworzyw sztucznych, lecz na produkcji podstawowych chemikaliów organicznych.

166    Otóż z przepisów rozporządzenia w sprawie systematyki nie wynika, że techniczne kryteria kwalifikacji ustalone w świetle zasady niewyrządzania poważnych szkód celom środowiskowym, a w szczególności zrównoważonemu wykorzystywaniu i ochronie zasobów wodnych i morskich, powinny uwzględniać działalność gospodarczą mającą miejsce na dalszych etapach względem działalności objętej wspomnianymi kryteriami.

167    Rozporządzenie w sprawie taksonomii ma bowiem na celu ustanowienie jednolitego systemu klasyfikacji poszczególnych rodzajów działalności gospodarczej uznanych za zrównoważone środowiskowo (zob. pkt 12 powyżej). Ta klasyfikacja lub taksonomia dotyczy zatem danych rodzajów działalności gospodarczej.

168    Ponadto zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. g) rozporządzenia w sprawie taksonomii techniczne kryteria kwalifikacji muszą uwzględniać cykl życia, w tym dane pochodzące z istniejących ocen cyklu życia, z naciskiem zarówno na skutki środowiskowe samej działalności gospodarczej, jak również wpływ, jaki na środowisko mają produkty dostarczane i usługi świadczone w ramach tej działalności gospodarczej, szczególnie z uwzględnieniem wytwarzania, użytkowania i zakończenia cyklu życia tych produktów i usług.

169    Co więcej, z art. 10 ust. 3 lit. b) w związku z art. 17 ust. 1 lit. c), art. 17 ust. 2 i art. 19 ust. 1 lit. g) rozporządzenia w sprawie taksonomii wynika, że ustanowienie przez Komisję technicznych kryteriów kwalifikacji, w tym w celu ustalenia, czy dana działalność gospodarcza wyrządza poważne szkody celowi polegającemu na zrównoważonym wykorzystywaniu i ochronie zasobów wodnych i morskich, powinno nastąpić w odniesieniu do danej działalności gospodarczej oraz produktów dostarczanych lub usług świadczonych w ramach tej działalności.

170    W związku z tym ustanowienie przez Komisję technicznych kryteriów kwalifikacji pozwalających na ustalenie, czy dana działalność kwalifikuje się jako zrównoważona środowiskowo, odnosi się w każdym konkretnym przypadku do konkretnej działalności gospodarczej, a zatem nie dotyczy ono bezpośrednio produktów lub usług wynikających z innych rodzajów działalności mającej miejsce na dalszych etapach względem danej działalności gospodarczej.

171    Należy zatem oddalić argumenty skarżącej w zakresie, w jakim są one oparte na braku technicznych kryteriów kwalifikacji dotyczących skutków środowiskowych produkcji tworzyw sztucznych na środowisko lub innych rodzajów działalności na dalszych etapach względem produkcji podstawowych chemikaliów organicznych, która to działalność stanowi jedyną działalność rozpatrywaną w ramach omawianego zarzutu.

172    W konsekwencji należy również oddalić argument skarżącej oparty na tym, że techniczne kryteria kwalifikacji ustanowione przez Komisję nie uwzględniały dyrektywy ramowej w sprawie strategii morskiej. Skarżąca powołała się bowiem na tę dyrektywę ramową na poparcie swojej argumentacji dotyczącej skutków środowiskowych nie działalności rozpatrywanej w ramach omawianego zarzutu, lecz działalności polegającej na produkcji tworzyw sztucznych oraz mikro- i nanodrobin plastiku wytwarzanych w ramach tej działalności, mającej miejsce na dalszych etapach względem spornej działalności.

173    W związku z powyższym należy oddalić część trzecią zarzutu trzeciego.

 W przedmiocie części czwartej zarzutu trzeciego, dotyczącej oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do kryteriów stosowania zasady niewyrządzania poważnych szkód w stosunku do celu polegającego na zapobieganiu zanieczyszczeniu i kontroli zanieczyszczenia

174    Skarżąca utrzymuje, że w pkt 3.2.2 lit. d) załącznika II do zaskarżonej decyzji Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, klasyfikując działalność polegającą na produkcji podstawowych chemikaliów organicznych jako działalność przejściową, ponieważ jest ona przeznaczona wyłącznie do zastosowań, które są nieodzowne dla społeczeństwa. Komisja przyznaje, że co najmniej cztery substancje należące do tych produktów zostały sklasyfikowane jako substancje wzbudzające szczególnie duże obawy, które wyrządzają poważne szkody środowisku, oraz że nie dysponowała wystarczającymi informacjami pozwalającymi na ustalenie, które z ich zastosowań są nieodzowne dla społeczeństwa. Wbrew temu, co twierdzi Komisja, szkody wyrządzonej stosowaniem tych substancji nie można zrekompensować procesem produkcji o mniejszej intensywności emisji dwutlenku węgla.

175    Ponadto skarżąca utrzymuje, że Komisja niesłusznie oparła się na przepisach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniającego i uchylającego dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. 2008, L 353, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem CLP”) oraz rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem REACH”). Przepisy te nie są bowiem istotne, ponieważ określają warunki legalnego stosowania tych substancji, lecz nie określają kryteriów pozwalających na zaklasyfikowanie danej działalności jako zrównoważonej środowiskowo.

176    Komisja kwestionuje argumenty skarżącej.

177    Na wstępie należy zauważyć, że z art. 9 lit. e) w związku z art. 10 ust. 3 lit. b) i art. 17 ust. 1 lit. e) rozporządzenia w sprawie taksonomii wynika, że akt delegowany przyjęty przez Komisję powinien określać techniczne kryteria kwalifikacji w celu ustalenia, czy dana działalność gospodarcza wyrządza poważne szkody celowi polegającemu na zapobieganiu zanieczyszczeniu i kontroli zanieczyszczenia.

178    Z pkt 3.2.2 lit. d) załącznika II do zaskarżonej decyzji wynika przede wszystkim, że Komisja uznała, iż krytyka skarżącej wynika z nierealistycznej wykładni taksonomii w odniesieniu do ciążącego na Komisji obowiązku zapewnienia łatwej weryfikacji stosowania podstawowych chemikaliów organicznych na późniejszych etapach. Zgodnie z tą decyzją chodziło o chemikalia produkowane na dużą skalę, które są chemikaliami „podstawowymi”, to znaczy niezbędnymi do produkcji wielu innych produktów chemicznych wykorzystywanych w społeczeństwie.

179    Ponadto Komisja wspomniała, że podstawowe chemikalia organiczne obejmują substancje niebezpieczne, a mianowicie substancje objęte zharmonizowaną klasyfikacją i zharmonizowanym oznakowaniem na podstawie rozporządzenia CLP, substancje, które można zidentyfikować jako substancje wzbudzające szczególnie duże obawy na podstawie rozporządzenia REACH, oraz substancje, których stosowanie może podlegać ograniczeniom w zakresie produkcji, wprowadzania do obrotu i stosowania przewidzianym w załączniku XVII do tego ostatniego rozporządzenia (zwane dalej łącznie „substancjami niebezpiecznymi”). Wyjaśniła ona jednak, że produkcja podstawowych chemikaliów organicznych, o której mowa w pkt 3.14 załącznika I do rozporządzenia delegowanego, powinna spełniać warunki określone w dodatku C do tego załącznika, z którego wynikało, że wspomniana produkcja nie może prowadzić do produkcji, wprowadzania do obrotu lub stosowania substancji niebezpiecznych, takich jak te, o których mowa powyżej, chyba że wykazano, że ich stosowanie jest nieodzowne dla społeczeństwa. Koncepcja „nieodzownego zastosowania” dla społeczeństwa wynikała z komunikatu Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów, zatytułowanego Strategia w zakresie chemikaliów na rzecz zrównoważoności z dnia 14 października 2020 r. [COM(2020) 667 final] (zwanego dalej „komunikatem Komisji w sprawie strategii w zakresie chemikaliów na rzecz zrównoważoności”).

180    Z zaskarżonej decyzji w związku z rozporządzeniem delegowanym wynika zatem, że produkcja podstawowych chemikaliów organicznych jest klasyfikowana jako działalność przejściowa do celów rozporządzenia w sprawie taksonomii tylko wtedy, gdy odbywa się ona w procesie o mniejszej intensywności emisji dwutlenku węgla, to znaczy gdy emisje gazów cieplarnianych wynikające z jej procesu produkcyjnego są niższe od progów określonych w pkt 3.14 załącznika I do tego rozporządzenia.

181    Ponadto, jak wspomniano w zaskarżonej decyzji, dodatek C do załącznika I do rozporządzenia delegowanego przewiduje, że klasyfikacja jako działalność przejściowa nie ma zastosowania do produkcji podstawowych chemikaliów organicznych, jeżeli chodzi o wytwarzanie substancji (lub mieszanin je zawierających), które spełniają kryteria określone w art. 57 i art. 59 ust. 1 rozporządzenia REACH, a mianowicie w szczególności substancji (lub mieszanin je zawierających), które mogą zostać sklasyfikowane na podstawie rozporządzenia CLP w odniesieniu do niektórych zagrożeń i niektórych kategorii zagrożeń, „chyba że wykazano, że ich stosowanie jest nieodzowne dla społeczeństwa”.

182    Z powyższego wynika, że nie można przychylić się do stanowiska skarżącej, gdy zarzuca ona Komisji, że ta nie przedstawiła wystarczających informacji na temat dalszego stosowania substancji niebezpiecznych i ich zastosowań, które są nieodzowne dla społeczeństwa.

183    Po pierwsze, argumentacja skarżącej nie uwzględnia bowiem komunikatu Komisji w sprawie strategii w zakresie chemikaliów na rzecz zrównoważoności, o którym mowa w zaskarżonej decyzji (zob. pkt 179 powyżej). Otóż, jak Komisja podniosła na rozprawie, a skarżąca temu nie zaprzeczyła, z komunikatu tego wynika, że substancjami niebezpiecznymi, których stosowanie jest nieodzowne, są substancje istotne dla bezpieczeństwa i zdrowia ludzkiego lub krytyczne dla funkcjonowania społeczeństwa.

184    Komunikat Komisji w sprawie strategii w zakresie chemikaliów na rzecz zrównoważoności odsyła do Konwencji wiedeńskiej o ochronie warstwy ozonowej oraz do Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, których Unia stała się stroną na podstawie decyzji Rady 88/540/EWG z dnia 14 października 1988 r. dotyczącej zawarcia Konwencji wiedeńskiej o ochronie warstwy ozonowej oraz Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (Dz.U. 1988, L 297, s. 8). Zobowiązania wynikające ze wspomnianej konwencji i wspomnianego protokołu zostały wprowadzone do porządku prawnego Unii i obecnie obowiązują na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1005/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową [Dz.U. 2009, L 286, s. 1, ostatnio zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) 2017/605 z dnia 29 marca 2017 r. zmieniającym załącznik VI do rozporządzenia nr 1005/2009 (Dz.U. 2017, L 84, s. 3)]. Rozporządzenie nr 1005/2009 zawiera szereg przepisów dotyczących między innymi „nieodzownych zastosowań laboratoryjnych i analitycznych” „substancji kontrolowanych” wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia.

185    W tych okolicznościach nie zostało wykazane, że Komisja nie dysponowała informacjami na temat substancji niebezpiecznych, których stosowanie jest nieodzowne dla społeczeństwa.

186    Po drugie, skarżąca niesłusznie utrzymuje, że rozporządzenia REACH i CLP, do których odsyła zaskarżona decyzja, nie mają w tym względzie znaczenia.

187    Należy przypomnieć, że rozporządzenie REACH, które stanowi ramy prawne dla produkcji, wprowadzania do obrotu lub stosowania substancji chemicznych, „jest oparte na zasadzie, zgodnie z którą do producentów, importerów i dalszych użytkowników należy zagwarantowanie, że substancje, które produkują, wprowadzają do obrotu lub stosują, nie wpływają w sposób szkodliwy na zdrowie człowieka ani na środowisko” (art. 1 ust. 3). Rozporządzenie to określa zatem obowiązki producentów, importerów i dalszych użytkowników substancji (zob. motyw 16) w odniesieniu zasadniczo do rejestracji substancji (tytuł II), wymiany danych (tytuł III) oraz obowiązku przekazywania informacji w łańcuchu dostaw (tytuł IV).

188    Ponadto rozporządzenie CLP, które ustanawia zharmonizowane wymogi w zakresie klasyfikacji, pakowania i oznakowania substancji chemicznych i mieszanin niebezpiecznych, nakłada na producentów, importerów i dalszych użytkowników obowiązki polegające w szczególności na klasyfikowaniu, oznakowaniu i pakowaniu (art. 4), identyfikacji i analizie dostępnych informacji na temat substancji (art. 5 i 6), ocenie tych informacji oraz, w stosownym przypadku, na samoklasyfikacji substancji przy zastosowaniu kryteriów klasyfikacji dla każdej klasy zagrożenia (art. 5, 9 i 13), a także na składaniu wniosków o zharmonizowaną klasyfikację i zharmonizowane oznakowanie (art. 37 ust. 1 i 2).

189    Z wymogów prawnych w zakresie bezpieczeństwa chemicznego, przewidzianych w szczególności w rozporządzeniach REACH i CLP, wynika zatem, że dalsze zastosowania podstawowych chemikaliów organicznych są kontrolowane, a producenci tych produktów, a także inni uczestnicy łańcucha dostaw podlegają szeregowi obowiązków dotyczących w szczególności rejestracji, informacji i wymiany danych.

190    Tymczasem skarżąca w żaden sposób nie wyjaśnia, dlaczego ramy prawne wspomniane w zaskarżonej decyzji i przypomniane w pkt 184 i 187–189 powyżej, jak również wynikające z nich obowiązki są niewystarczające, aby dostarczyć informacji na temat dalszego stosowania substancji niebezpiecznych.

191    Ponadto należy oddalić twierdzenie skarżącej, zgodnie z którym szkody wyrządzonej wskutek stosowania substancji niebezpiecznych nie można zrekompensować tym, że substancje te mogą być wytwarzane w procesie o mniejszej intensywności emisji dwutlenku węgla. Twierdzenie to, zresztą niejasne, nie pozwala wykazać, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie.

192    Z powyższego wynika, że nie zostało wykazane, iż w pkt 3.2.2 lit. d) załącznika II do zaskarżonej decyzji Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie co do kryteriów stosowania zasady niewyrządzania poważnych szkód celowi polegającemu na zapobieganiu zanieczyszczeniu i kontroli zanieczyszczenia w odniesieniu do działalności polegającej na produkcji podstawowych chemikaliów organicznych.

193    W świetle powyższego należy oddalić część czwartą zarzutu trzeciego, a w konsekwencji – oddalić ów zarzut.

 W przedmiocie zarzutu czwartego, dotyczącego oczywistych błędów w ocenie w odniesieniu do produkcji tworzyw sztucznych w formach podstawowych

194    Omawiany zarzut dzieli się na trzy części, oparte na oczywistych błędach w ocenie, dotyczące:

–        pierwszy z nich – braku progu ilościowego;

–        drugi – celu polegającego na przejściu na gospodarkę o obiegu zamkniętym; a

–        trzeci – celu polegającego na zrównoważonym wykorzystywaniu i ochronie zasobów wodnych i morskich.

195    Na wstępie należy przede wszystkim zauważyć, że z zaskarżonej decyzji w związku z pkt 3.17 załącznika I do rozporządzenia delegowanego wynika, iż działalność w zakresie produkcji tworzyw sztucznych w formach podstawowych, o której mowa w tym rozporządzeniu, obejmuje „[p]rodukcję żywic, materiałów z tworzyw sztucznych i niewulkanizujących elastomerów termoplastycznych, mieszanie i łączenie żywic na zamówienie, a także produkcj[ę] standardowych żywic syntetycznych”.

196    Następnie z pkt 3.17 załącznika I do rozporządzenia delegowanego wynika, że działalność gospodarcza objęta tym punktem stanowi działalność na rzecz przejścia zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie taksonomii, jeżeli spełnia techniczne kryteria kwalifikacji określone w rzeczonym punkcie, a mianowicie kryteria dotyczące, po pierwsze, istotnego wkładu w łagodzenie zmian klimatu, a po drugie, zasady niewyrządzania poważnych szkód.

197    Wreszcie z pkt 3.17 załącznika I do rozporządzenia delegowanego wynika, że poza przewidzianymi w nim technicznymi kryteriami kwalifikacji działalność polegająca na wytwarzaniu tworzyw sztucznych w formach podstawowych musi spełniać kryteria określone w dodatkach A–D do załącznika I do tego rozporządzenia.

 W przedmiocie części pierwszej zarzutu czwartego, dotyczącej oczywistego błędu w ocenie co do braku progu ilościowego

198    Skarżąca podnosi, że w pkt 3.3 załącznika II do zaskarżonej decyzji Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, ponieważ techniczne kryteria kwalifikacji dotyczące produkcji tworzyw sztucznych w formach podstawowych są pozbawione jakiegokolwiek progu ilościowego w odniesieniu do proporcji surowców odnawialnych niezbędnej do tego, aby produkcja ta mogła zostać zaklasyfikowana jako działalność wnosząca istotny wkład w łagodzenie zmian klimatu. Wiązałoby się to z ryzykiem „pseudoekologicznego marketingu”, ponieważ produkt mógłby zostać zakwalifikowany jako biologiczne tworzywo sztuczne, podczas gdy zawierałby jedynie bardzo małą część „biopochodnego” tworzywa sztucznego. Tytułem przykładu skarżąca sugeruje, że można było określić procent odnawialnych tworzyw sztucznych konieczny do zaklasyfikowania działalności jako zrównoważonej środowiskowo. Ponadto w jej opinii Komisja przyznała w tej decyzji, że techniczne kryteria kwalifikacji nie są oparte na badaniach lub ekspertyzach, poprzestając na wskazaniu możliwości przeglądu tych kryteriów w przyszłości. Tymczasem ani późniejsze zmiany ram prawnych, na które powołano się w tej decyzji, ani komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów z dnia 30 listopada 2022 r. [COM(2022) 682 final] (zwany dalej „komunikatem Komisji w sprawie tworzyw sztucznych”) nie mogą zaradzić tym niedociągnięciom przy ustanawianiu technicznych kryteriów kwalifikacji.

199    Komisja kwestionuje argumenty skarżącej.

200    W pierwszej kolejności skarżąca zarzuca Komisji, że ta nie przewidziała progów ilościowych w odniesieniu do ilości surowców odnawialnych wykorzystywanych w produkcji tworzyw sztucznych w formach podstawowych. Stwarzałoby to ryzyko pseudoekologicznego marketingu pozwalającego na kwalifikowanie tworzyw sztucznych z bardzo niewielką częścią biopochodnych tworzyw sztucznych jako biologicznych tworzyw sztucznych.

201    W tym względzie z pkt 3.3 załącznika II do zaskarżonej decyzji w związku z pkt 3.17 lit. a)–c) rozporządzenia delegowanego wynika, że produkcję tworzyw sztucznych w formach podstawowych można uznać za wnoszącą istotny wkład w łagodzenie zmian klimatu, jeżeli spełnia ona jedno z trzech następujących technicznych kryteriów kwalifikacji: po pierwsze, „tworzywo sztuczne w formie podstawowej jest w pełni wytworzone w drodze mechanicznego recyklingu odpadów z tworzyw sztucznych”; po drugie, „w przypadku gdy mechaniczny recykling nie jest technicznie możliwy lub opłacalny, tworzywo sztuczne w formie podstawowej jest w pełni wytworzone w drodze chemicznego recyklingu odpadów z tworzyw sztucznych”; i po trzecie, jest ono „tworzywem wytworzonym w całości lub w części z surowców odnawialnych”. Ponadto w ramach kryteriów drugiego i trzeciego zostają ustalone progi emisji gazów cieplarnianych w całym cyklu życia, przy czym emisje te należy obliczać na podstawie zalecenia i norm ISO, które są identyfikowane i weryfikowane przez niezależną stronę trzecią.

202    Wynika z tego, że w odniesieniu do produkcji tworzyw sztucznych w formach podstawowych Komisja ustanowiła z jednej strony kryterium jakościowe, które zmusza do stosowania surowców odnawialnych w nieokreślonej ilości, a z drugiej strony kryterium ilościowe, które zmusza do tego, by emisje gazów cieplarnianych nie przekraczały ustalonych progów.

203    Co więcej, w pkt 3.3 załącznika II do zaskarżonej decyzji Komisja twierdzi zasadniczo, że ustalenie progu ilościowego związanego z proporcją surowców odnawialnych i bezwzględnego progu emisji gazów cieplarnianych w całym cyklu życia tworzyw sztucznych zostało utrudnione, a nawet było niemożliwe ze względu na czynniki takie jak brak danych wystarczających do oceny potencjalnego wpływu na cykl życia tworzyw sztucznych pochodzących z różnych surowców.

204    Argumentacja skarżącej nie może podważyć wiarygodności – w rozumieniu orzecznictwa przypomnianego w pkt 32 powyżej – wyborów Komisji dokonanych w odniesieniu do technicznych kryteriów kwalifikacji ustanowionych dla działalności polegającej na produkcji tworzyw sztucznych w formach podstawowych.

205    Prawdą jest, że skarżąca utrzymuje, iż Komisja powinna była ustalić kryterium ilościowe określające minimalny udział surowców odnawialnych do produkcji tworzyw sztucznych w formach podstawowych. Włączenie kryteriów ilościowych lub progów do technicznych kryteriów kwalifikacji nie jest jednak obowiązkowe we wszystkich sytuacjach.

206    Artykuł 19 ust. 1 lit. c) rozporządzenia w sprawie taksonomii przewiduje bowiem, że kryteria te muszą „być ilościowe i w miarę możliwości określać progi, a w przeciwnym razie mieć charakter jakościowy” (zob. pkt 23 powyżej). Ponadto art. 19 ust. 1 lit. k) wspomnianego rozporządzenia przewiduje, że techniczne kryteria kwalifikacji muszą „być łatwe w użyciu i sformułowane w sposób ułatwiający weryfikację ich przestrzegania”.

207    Zatem wybór Komisji polegający na ustanowieniu kryterium jakościowego bez określenia progu ilościowego w odniesieniu do wykorzystania surowców odnawialnych nie jest sam w sobie sprzeczny z art. 19 rozporządzenia w sprawie taksonomii. Ponadto ogólna hipoteza przedstawiona przez skarżącą, zgodnie z którą istnienie czysto jakościowego kryterium pociąga za sobą ryzyko „pseudoekologicznego marketingu”, nie wystarcza do podważenia wiarygodności tej oceny ani powodów przytoczonych przez Komisję, opartych na braku wystarczających dowodów pozwalających na ustalenie takiego progu i ustalenie go w taki sposób, aby był on łatwy w użyciu i do zweryfikowania zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. k) wspomnianego rozporządzenia.

208    W drugiej kolejności skarżąca utrzymuje, że Komisja przyznaje w zaskarżonej decyzji, iż techniczne kryteria kwalifikacji nie są oparte na badaniach lub ekspertyzach. Ponadto ani późniejsze zmiany ram prawnych, ani komunikat Komisji w sprawie tworzyw sztucznych, na które powołano się w tej decyzji, nie mogą zaradzić tym brakom.

209    Na wstępie należy zauważyć, że argumentacja ta nie jest w żaden sposób poparta i wydaje się opierać na błędnym rozumieniu zaskarżonej decyzji. W każdym razie nie znajduje ona potwierdzenia w aktach sprawy.

210    Należy stwierdzić, że Komisja nie przyznaje w zaskarżonej decyzji, iż techniczne kryteria kwalifikacji nie są oparte na danych naukowych. Natomiast pkt 3.3 załącznika II do wspomnianej decyzji zawiera odesłanie do pkt 2.1 lit. a) ppkt (i) tego załącznika, a zatem do oceny skutków towarzyszącej projektowi rozporządzenia delegowanego (zob. pkt 5 powyżej) i do wymienionych w nim badań. Ponadto w całej decyzji, jak również w motywach rozporządzenia delegowanego wymieniono szereg badań i opinii ekspertów.

211    Skarżąca nie podnosi zaś żadnego oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do badań lub opinii wymienionych w zaskarżonej decyzji, a nawet nie wskazuje, że Komisja pominęła jakiekolwiek istotne badanie w celu ustalenia technicznych kryteriów kwalifikacji dotyczących działalności polegającej na produkcji tworzyw sztucznych w formach podstawowych.

212    Wynika z tego, że argument skarżącej dotyczący braku dowodów naukowych nie został wykazany.

213    W konsekwencji należy oddalić również argument skarżącej dotyczący domniemanego niewystarczającego uwzględnienia późniejszych zmian ram prawnych i komunikatu Komisji w sprawie tworzyw sztucznych w zakresie, w jakim argument ten opiera się na rzekomym braku dowodów naukowych.

214    Ponadto skarżąca nie wyjaśnia, w jaki sposób zawarta w zaskarżonej decyzji wzmianka o projekcie komunikatu Komisji w sprawie tworzyw sztucznych mogłaby pociągać za sobą niezgodność z prawem tej decyzji.

215    Ponadto, jeśli chodzi o zawartą w zaskarżonej decyzji wzmiankę o przyszłych przeglądach technicznych kryteriów kwalifikacji, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 19 ust. 5 akapity pierwszy i ostatni rozporządzenia w sprawie taksonomii techniczne kryteria kwalifikacji ustanowione dla działalności przejściowej powinny być poddawane przeglądowi co najmniej co trzy lata w świetle postępu naukowego i technologicznego.

216    Jako że produkcja tworzyw sztucznych w formach podstawowych została zaklasyfikowana jako działalność przejściowa (zob. pkt 26, 195, 196 powyżej), Komisji nie można zarzucać, że w zaskarżonej decyzji przypomniała o ciążącym na niej obowiązku okresowego dokonywania przeglądu technicznych kryteriów kwalifikacji. U podstaw tego obowiązku leży przejściowy lub tymczasowy charakter klasyfikacji danej działalności jako zrównoważonej środowiskowo, ponieważ jest to działalność, dla której nie istnieją alternatywne niskoemisyjne rozwiązania wykonalne pod względem technologicznym i ekonomicznym zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie taksonomii.

217    W związku z powyższym należy oddalić część pierwszą zarzutu czwartego.

 W przedmiocie części drugiej zarzutu czwartego, dotyczącej oczywistego błędu w ocenie co do celu polegającego na przejściu na gospodarkę o obiegu zamkniętym

218    Skarżąca podnosi, że w pkt 3.3.1 załącznika II do zaskarżonej decyzji Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, ponieważ rozporządzenie delegowane nie zawiera kryteriów dotyczących zasady „nie czyń poważnych szkód” w stosunku do celu polegającego na przejściu na gospodarkę o obiegu zamkniętym w zakresie tworzyw sztucznych w formach podstawowych. Po pierwsze, Komisja nie zastosowała się do zalecenia grupy ekspertów ds. zrównoważonego finansowania, aby uznawać produkcję tworzyw sztucznych w formach podstawowych za przejściową jedynie w zakresie, w jakim spełnia ona dodatkowe kryteria, zgodnie z którymi co najmniej 90 % tworzyw sztucznych nie jest wykorzystywanych w produktach konsumpcyjnych jednorazowego użytku lub pochodzi z tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu. Jeżeli nie można było zastosować się do tego zalecenia, Komisja nie powinna była zaklasyfikować tej działalności jako działalności przejściowej, tym bardziej że w dniu wydania wspomnianej decyzji pracowała nad studiami w tej dziedzinie. Biopochodne tworzywa sztuczne są głównie wykorzystywane jednorazowo, a ich produkcja przyczynia się do zwiększenia produkcji tworzyw sztucznych. W związku z tym ze względu na brak jakichkolwiek wymogów związanych z przejściem na gospodarkę o obiegu zamkniętym produkcja tworzyw sztucznych nie wniesie istotnego wkładu w łagodzenie zmian klimatu. Po drugie, Komisja nie wzięła pod uwagę technologii odgrywających ważną rolę przy określaniu poziomów recyklingu, takich jak identyfikatory lub lokalizacja i monitorowanie, ani rozwiązań alternatywnych, które mogły zostać przyjęte na podstawie dowodów naukowych, w szczególności dowodów przedstawionych tytułem przykładu przez skarżącą.

219    Komisja kwestionuje argumenty skarżącej.

220    Na wstępie należy zauważyć, że z art. 9 lit. d) w związku z art. 10 ust. 3 lit. b) i art. 17 ust. 1 lit. d) rozporządzenia w sprawie taksonomii wynika, że akt delegowany przyjęty przez Komisję powinien określać techniczne kryteria kwalifikacji w celu ustalenia, czy dana działalność gospodarcza wyrządza poważne szkody celowi polegającemu na przejściu na gospodarkę o obiegu zamkniętym.

221    W niniejszym przypadku w pkt 3.3.1 załącznika II do zaskarżonej decyzji Komisja uznała przede wszystkim, że skutki na rynku niższego szczebla biopochodnych tworzyw sztucznych są bardzo złożone, wieloaspektowe i związane z licznymi rodzajami działalności gospodarczej ze względu na wielorakie zastosowania tych tworzyw sztucznych. Przy opracowywaniu technicznych kryteriów kwalifikacji mających zastosowanie do produkcji tworzyw sztucznych w formach podstawowych Komisja zadbała, w miarę możliwości, o uwzględnienie skutków środowiskowych samej działalności na środowisko oraz wpływu, jaki mają na środowisko produkty dostarczane i usługi świadczone w ramach tej działalności gospodarczej na środowisko produktów i usług świadczonych w ramach tej działalności w całym cyklu ich życia zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. g) rozporządzenia w sprawie taksonomii.

222    Następnie Komisja uznała, że powszechne uwzględnianie aspektów związanych z cyklem życia w technicznych kryteriach kwalifikacji jest trudne z powodu braku możliwych do wykorzystania i porównywalnych danych oraz z uwagi na wielość zastosowań biopochodnych tworzyw sztucznych. Jej zdaniem aspekty te zostały wspomniane w ocenie skutków towarzyszącej projektowi rozporządzenia delegowanego. W związku z tym, biorąc pod uwagę, że najnowsze dowody naukowe nie były wystarczająco operacyjne, aby można je było wykorzystać zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. k) rozporządzenia w sprawie taksonomii, Komisja postanowiła nie uwzględniać kryterium dotyczącego zasady „nie czyń poważnych szkód” w stosunku do celu polegającego na przejściu na gospodarkę o obiegu zamkniętym w odniesieniu do działalności w zakresie produkcji tworzyw sztucznych w formach podstawowych.

223    Ponadto Komisja wspomniała, że przeanalizuje odpowiednie dodatkowe dowody naukowe i uwzględni je podczas przeglądu aktu delegowanego zgodnie z art. 19 ust. 5 rozporządzenia w sprawie taksonomii. Wskazała, że pracuje już nad polityką w tej dziedzinie, w szczególności nad projektem komunikatu w sprawie tworzyw sztucznych, który zawierałby wytyczne dotyczące sposobu wytwarzania i wykorzystywania biopochodnych tworzyw sztucznych oraz gospodarowania nimi.

224    W odniesieniu do argumentu skarżącej opartego na okoliczności, że Komisja nie zastosowała się do zalecenia grupy ekspertów ds. zrównoważonego finansowania, należy zauważyć, że zalecenia tej grupy nie wiążą Komisji, czego skarżąca zresztą nie kwestionuje. Ponadto skarżąca nie przedstawia żadnego dowodu wykazującego, że powody, na które powołała się Komisja na poparcie swojego wyboru co do niezastosowania się do takiego zalecenia, są obarczone oczywistym błędem w ocenie.

225    Zgodnie bowiem z art. 19 ust. 1 lit. g) i k) rozporządzenia w sprawie taksonomii techniczne kryteria kwalifikacji muszą uwzględniać cykl życia danej działalności, ale muszą być również łatwe w użyciu i do zweryfikowania. Komisja uznała w zaskarżonej decyzji, że powszechne uwzględnianie aspektów związanych z cyklem życia jest trudne z powodu braku możliwych do wykorzystania i porównywalnych danych oraz z uwagi na wielość zastosowań biopochodnych tworzyw sztucznych.

226    Tymczasem należy zauważyć, że Sąd nie może zastąpić Komisji w ocenie charakteru operacyjnego lub wystarczającego charakteru złożonych dowodów naukowych w celu ustalenia, czy możliwe jest ustalenie takiego technicznego kryterium kwalifikacji i czy wspomniane kryterium będzie łatwe w użyciu i do zweryfikowania.

227    Ponadto argumentacja skarżącej dotycząca istnienia innych istotnych okoliczności lub rozwiązań alternatywnych nie może wykazać oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez Komisję, gdy uznała ona, że powszechne uwzględnianie aspektów związanych z cyklem życia w kryteriach jest trudne ze względu na brak możliwych do wykorzystania i porównywalnych danych oraz na wielość zastosowań biopochodnych tworzyw sztucznych. Błędu tego nie można w szczególności wykazać za pomocą przytoczonej przez skarżącą okoliczności, że niektóre technologie umożliwiają identyfikację i monitorowanie produktów, zważywszy na ogólny charakter tego twierdzenia.

228    Podobnie niektóre z przytoczonych przez skarżącą okoliczności, o których mowa poniżej, nie zostały szczegółowo przedstawione ani wykazane w niniejszej sprawie, a zatem nie wystarczają do podważenia oceny Komisji, zgodnie z którą produkcja tworzyw sztucznych w formach podstawowych powinna zostać zaklasyfikowana jako działalność przejściowa, wnosząca istotny wkład w łagodzenie zmian klimatu.

229    Przede wszystkim podnoszony brak recyklingu biopochodnych tworzyw sztucznych pochodzących z kwasu poliaktydowego nie może mieć wpływu na wszystkie tworzywa sztuczne w formach podstawowych; zresztą skarżąca powołuje się na to jedynie tytułem przykładu.

230    Następnie, nawet przy założeniu, że odsetek biopochodnych tworzyw sztucznych wykorzystywanych w opakowaniach może stanowić istotną i wystarczającą okoliczność do wykazania oczywistego błędu w ocenie, nie zmienia to faktu, że w niniejszej sprawie odsetek ten nie został wykazany oraz że wbrew temu, co twierdzi skarżąca, Komisja podnosi, iż jedynie około połowy produkcji tworzyw sztucznych w formach podstawowych jest wykorzystywana do pakowania.

231    Wreszcie, jeśli chodzi o ilość ziemi, która zdaniem skarżącej jest niezbędna do zastąpienia petrochemicznych tworzyw sztucznych biopochodnymi tworzywami sztucznymi, skarżąca nie przedstawia żadnego rozumowania pozwalającego na ustalenie związku między tym argumentem a omawianymi kwestiami.

232    W związku z powyższym należy oddalić część drugą zarzutu czwartego.

 W przedmiocie części trzeciej zarzutu czwartego, dotyczącej oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do celu polegającego na zrównoważonym wykorzystywaniu i ochronie zasobów wodnych i morskich

233    Skarżąca twierdzi, że w pkt 3.3.2 załącznika II do zaskarżonej decyzji Komisja – z powodów przedstawionych w ramach części trzeciej zarzutu trzeciego – popełniła oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do produkcji tworzyw sztucznych w formach podstawowych.

234    Komisja kwestionuje argumenty skarżącej.

235    Na wstępie należy stwierdzić, że skarżąca ogranicza się do odesłania do argumentów, które przedstawiła w ramach trzeciej części zarzutu trzeciego i które zostały oddalone w tym zakresie (zob. pkt 156–173 powyżej).

236    W świetle powyższego należy oddalić część trzecią zarzutu czwartego, a w konsekwencji – oddalić skargę w całości.

 W przedmiocie kosztów

237    Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem Komisji – obciążyć ją własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

238    Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania państwa członkowskie, które przystąpiły do sprawy w charakterze interwenientów, pokrywają własne koszty. Republika Francuska, która wstąpiła do sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania Komisji, pokrywa zatem własne koszty.

Z powyższych względów

SĄD (szósta izba w składzie powiększonym)

orzeka, co następuje:

1)      Skarga zostaje oddalona.

2)      ClientEarth AISBL pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

3)      Republika Francuska pokrywa własne koszty.

Costeira

Kancheva

Öberg

Zilgalvis

Tichy-Fisslberger

Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 10 września 2025 r.

Podpisy

Spis treści

Okoliczności powstania sporu

Żądania stron

Co do prawa

Rozważania wstępne w przedmiocie rozporządzenia w sprawie taksonomii i rozporządzenia delegowanego

Rozważania wstępne w przedmiocie wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej i zakresu kontroli Sądu

W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszeń prawa w odniesieniu do wymogów mających zastosowanie do technicznych kryteriów kwalifikacji określonych w art. 19 rozporządzenia w sprawie taksonomii

W przedmiocie części pierwszej zarzutu pierwszego, dotyczącej pojęcia „jednoznacznych dowodów naukowych”, o którym mowa w art. 19 ust. 1 lit. f) rozporządzenia w sprawie taksonomii, oraz stosowania zasady ostrożności

W przedmiocie części drugiej zarzutu pierwszego, dotyczącej wyważenia wymogów mających zastosowanie do technicznych kryteriów kwalifikacji określonych w art. 19 ust. 1 rozporządzenia w sprawie taksonomii

W przedmiocie części trzeciej zarzutu pierwszego, dotyczącej błędnego domniemania, zgodnie z którym obowiązujące prawodawstwo Unii czyni zadość wymogom dotyczącym taksonomii

W przedmiocie części czwartej zarzutu pierwszego, dotyczącej obowiązku uwzględnienia cyklu życia w odniesieniu do działalności polegającej na produkcji podstawowych chemikaliów organicznych i na produkcji tworzyw sztucznych w formach podstawowych

W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego oczywistych błędów w ocenie w odniesieniu do działalności związanej z bioenergią

W przedmiocie części pierwszej zarzutu drugiego, dotyczącej oczywistego błędu w ocenie co do istotnego wkładu w łagodzenie zmian klimatu

W przedmiocie części drugiej zarzutu drugiego, dotyczącej błędnego zastosowania zasady „nie czyń poważnych szkód” w stosunku do celu polegającego na przejściu na gospodarkę o obiegu zamkniętym w odniesieniu do zasady kaskadowego wykorzystania biomasy leśnej

W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego oczywistych błędów w ocenie w odniesieniu do produkcji podstawowych chemikaliów organicznych

W przedmiocie części pierwszej zarzutu trzeciego, dotyczącej oczywistego błędu w ocenie co do zaklasyfikowania produkcji podstawowych chemikaliów organicznych jako działalności przejściowej

W przedmiocie części drugiej zarzutu trzeciego, dotyczącej oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do kryteriów stosowania zasady niewyrządzania poważnych szkód w stosunku do celu polegającego na przejściu na gospodarkę o obiegu zamkniętym

W przedmiocie części trzeciej zarzutu trzeciego, dotyczącej oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do kryteriów stosowania zasady niewyrządzania poważnych szkód w stosunku do celu polegającego na zrównoważonym wykorzystywaniu i ochronie zasobów wodnych i morskich

W przedmiocie części czwartej zarzutu trzeciego, dotyczącej oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do kryteriów stosowania zasady niewyrządzania poważnych szkód w stosunku do celu polegającego na zapobieganiu zanieczyszczeniu i kontroli zanieczyszczenia

W przedmiocie zarzutu czwartego, dotyczącego oczywistych błędów w ocenie w odniesieniu do produkcji tworzyw sztucznych w formach podstawowych

W przedmiocie części pierwszej zarzutu czwartego, dotyczącej oczywistego błędu w ocenie co do braku progu ilościowego

W przedmiocie części drugiej zarzutu czwartego, dotyczącej oczywistego błędu w ocenie co do celu polegającego na przejściu na gospodarkę o obiegu zamkniętym

W przedmiocie części trzeciej zarzutu czwartego, dotyczącej oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do celu polegającego na zrównoważonym wykorzystywaniu i ochronie zasobów wodnych i morskich

W przedmiocie kosztów

*      Język postępowania: angielski.

Top